6 jaar later

wassenaarBinnenkort vertrek ik naar een beter en groter huis. Gelegen in een gezelligere wijk. En meer centraal gelegen.

Niet dat het hier slecht vertoeven was. Zeker niet. Ik herinner me toen ik moederziel hier alleen kwam te zitten eind 2005. Een tijd waarin ik me zeker niet altijd super voelde, vers gescheiden van vrouw en kind. Toch ervoer ik vaak tegelijkertijd de kracht van het nieuwe. Fietsend door de bossen van Wassenaar.

Het was een tijd waarin met name Jason Kottke en Cory Doctorow, twee bloggers van het eerste uur, een voorbeeld voor mij vormden. Cory ontmoette ik in Amsterdam. Handenschuddend riep hij mij toe: “you’re that ccMixter guy, you’re that ccMixter guy!” De vrijheid van die bloggers trok me aan. Zoiets wilde ik ook. De muziekindustrie, die verschrikkelijke slangenkuil, was door het gevecht rondom copyright aan het doodgaan. De blogwereld daarentegen was springlevend. Vanuit je schuur, zolderkamer of doorzonwoning keihard de waarheid bloggen in beeld, geluid of tekst. Dat kon dus. En ik vond het he-le-maal te gek!!!

En zodoende kwam ik met Nederlandse bloggers in aanraking. Ik won een Dutch Bloggie. Deed allerlei interviews voor kranten en magazines. En organiseerde een creatief webloggers festival in Theater aan het Spui Den Haag onder de noemer Blog-Art. Aardappeleter Bert Brussen probeerde mijn festival nog kapot te bashen maar in plaats daarvan stonden ik en mijn partner paginagroot in de kunstbijlage van de Volkskrant met een mooie foto erbij. Het NOS Journaal zond er ook een mooi item over uit. En voor ik het wist noemde de Nieuwe Revu mij 1 van de 30 invloedrijkste Nederlanders online.

Ik raakte dus opnieuw verliefd. En niet zo’n beetje ook. Op een blogger nog wel. En voor je het weet ben je dus 6 jaar verder, verdien je je geld met bloggen en kun je een veel beter huis huren. Een fonkelnieuwbouwhuis met drie verdiepingen, een tuin en een eigen parkeerplek.

Fietsend je eigen kracht ontdekken. Zelfs na heftige tegenslagen, of misschien wel: juist na heftige tegenslagen. Ik kan het iedereen aanbevelen.

OK Computer en de Bitches Brew connectie

Citaat uit interview op Yahoo Music 02/05/1999 door Dave DiMartino met Thom Yorke over OK Computer:

We weren’t really listening to any bands at all — it was all like Miles Davis and Ennio Morricone and composers like Penderaki, which is sort of atmospheric, atonal weird stuff. We weren’t listening to any pop music at all, but not because we hated pop music–because what we were doing was pop music–we just didn’t want to be reminded of the fact. Bitches’ Brew by Miles Davis was the starting point of how things should sound; it’s got this incredibly dense and terrifying sound to it. That’s what I was trying to get–that sound–that was the sound in my head. The only other place I’d heard it was on a Morricone record. I’d never heard it in pop music. I didn’t hear it there. It wasn’t there.

RE: Naar een nieuw model in popland?

Een artiest die het 100% via Internet te danken heeft: DJ danger mouse. Zijn The Grey Album werd zelfs door de immense sukkels van EMI bestreden. Maar het internet zag en overwon. Dankzij Downhill Battle en het activisme.

De oude muziekindustrie heeft het geheel aan zichzelf te danken dat het kapot is. Vanaf Napster ging het definitief mis. Het miskennen van techniek. Domheid.

Techniek is de basis van innovatie. In muziek en daarbuiten. Anders zouden we allen nog op de trommel slaan en op de fluit spelen.

mijn reactie op ‘Naar een nieuw model in popland?’ van rekto:verso →

P.S. > nog betere naam: Jay Electronica. Let maar op!