Poemcrazy: freeing your life with words

poemcrazyMijn vriendin kocht het boek ‘Poemcrazy: freeing your life with words’, vond op de een of andere manier geen tijd om het te lezen en kwam zodoende aan mijn kant van het bed terecht. Vanaf de eerste paar regels greep het direct mijn aandacht.

Schrijfster Susan Wooldridge pakt het concept poëzie in het boek Poemcrazy heel verrassend aan. Op een inspirerende manier beschrijft ze hoe zij poëzie vrij eenvoudig laat ontstaan. Dit doet ze aan de hand van haar eigen leven en via talloze verhalen over de poëzie-workshops de ze geeft. Zodoende komt ook de poëzie van anderen, van onbekende schrijvers, ruim aan bod. Er zit niets verheffends aan haar verhaal. Poëzie is voor en van iedereen, dat is haar boodschap. Poëzie als bindmiddel om jezelf en de wereld om je heen te ontdekken.

Met als resulaat dat het boek aanspoort om zelf aan de slag te gaan.

Painters and songwriters as well as film makers and actors report that poemcrazy helps them loosen up, play and embrace a more creative way of being in the world

Ook al is het nog lang geen kerst: aanrader!

Uitdagen (#WOT 3)

(mijn bijdrage aan de Write On Thursday, de #WOT)

Uitdagen [regelmatig werkwoord] • iets doen of zeggen om een reactie uit te lokken ~ synoniemen: provoceren, tarten, prikkelen, uitlokken

Een van de dingen waar ik soms weleens ongerust over ben, is of de muziek mij ooit kan verlaten. Ik componeerde het laatste jaar veel minder muziek dan voorheen. Zou ik het soms moedwillig uit de weg gaan of zo?

Ik had het er gisteren met een vriend over. “Maar speel je dan ook minder gitaar?” In tegendeel. Ik speel elke dag wel. Bij mijn dochter op de kamer staat een gitaar en in de woonkamer staan er ook een. Ze staan daar uitdagend om bespeeld te worden. Soms, terwijl we op het punt staan om naar buiten te gaan, pak ik er eentje op. De dames kijken mij dan met draaiende ogen zuchtend aan.

Kortom, er is niets om ongerust over te zijn. En de dames? Die kunnen wel even wachten.

Goeie muziek heeft een zuivere vorm

Gisteren een jaar geleden overleed mijn oude muziekmaatje Quintus Kessler op 49 jarige leeftijd. Ter nagedachtenis daarvan organiseerde zijn moeder gisteren in prachtig Den Haag aan de Cantaloupenburg een samenzijn met dierbaren.

“Ik geloof dat je een stukje van een overleden persoon in je zal blijven meedragen. Daarom wilde ik jullie uitnodigen zodat Quintus weer even bij mij is”, zo sprak ze.

Na afloop van de bijeenkomst at en dronk ik nog wat met drummer Matt Harris, Engelsman van origine (Liverpool, Beatle-town nota bene!). Tussen mij en Matt is er nog altijd een klik. Als we spelen klopt het. Swingen we. Zo zaten we al pratend en ritmisch tikkend op de tafel muzikale frases uit te wisselen. Omdat taal ongeschikt is om het precieze gevoel van muziek uit te drukken. Muziek is uiteindelijk puur een gevoel. Niet een product dat je verstandelijk kan uitleggen, maar een ongrijpbaar geheel. En ik denk dat het daarom zo mooi is. Het ongrijpbare is waar we naar verlangen.

Matt vertelde over zijn drumoefeningen. Het stelt een metronoom in en breekt vervolgens de maat in 2 tikken, dan 3 tikken, dan 4 tikken en ga zo maar door. Hierdoor krijg je de vreemdste maatsoorten. Of misschien beter: ritmische bewegingen. Want als muziek iets is dan is het ritme. Noten zonder ritme, zijn slechts geluid. Ritme is het plaatsen van noten in een tijdseenheid. En dit doet niet alleen de drummer, dit doet de hele band. Alle leden dienen mee te gaan in die groove. En als je op elkaar ingespeeld bent ontstaat er een soort druk, een luchtverschuiving die fenomenaal lekker is. Lucht die onze trommelvliezen in beweging zet als een kleine tsunami. Muziek is namelijk pure luchtdrukverschuiving. En de lekkerste muziek doet dat in een optimale flow.

Zo ook een vriend van Matt die al jaren roept: “it’s just sound man!” Iets dat Matt pas later begon te begrijpen. En gisteren begrepen we het volledig. Lucht in beweging gezet, een luchtdrukverschuiving, dat is muziek.

En we constateerden dat goeie muziek een zuivere vorm heeft. Net zo goed als beeldhouwers dat ook nastreven. Waardoor het beeld groter lijkt dan het blok waaruit het gehakt is. Net zo goed als dat een danser de ruimte invult met bewegingen die groter lijken dan waar een lichaam toe in staat is. Performance kunst occupyed als het ware de ruimte.

Matt vertelde dat zijn basis Black Music is. En dat alle Black Music swingt. Dat er swing in reggae zit die precies hetzelfde is als de swing van bijvoorbeeld bebop jazz. We tikten het op tafel ritmisch na. Ritme, het plaatsen van accenten in een tijdseenheid. Een accent via een noot of een geluid (ritmische tik). En muzikanten met een goed onderlegd ritmegevoel ondersteunen die groove tezamen. Waardoor ‘ie versterkt wordt, waardoor die luchtdruk lekker vloeit. Hier en daar een accentje leggen zodat de groove nog meer beweging krijgt. De zuiver vorm benadrukt via bepaalde accenten, bogen in het ritme, in de stuwing.

Als de beweging van de zee, van de jaargetijden, van het waaien van bomen. Het leven kan worden teruggebracht tot 1 belangrijk gegeven: de zuiver vorm. En als je goed oplet, zie, voel, hoor, ruik, proef je die groove in alles.

#stom

Dat je met een metalen schaar een stuk behang zit weg te knippen en een grote optater uit het stopcontact krijgt.

Maar goeds, weet ik nu wel weer hoe dat voelt.

Wens (#WOT 2)

(mijn bijdrage aan de De Write On Thursday, de #WOT)

Wens [zelfstandig naamwoord]• wat je wilt dat gebeurt of wat je wilt krijgen Synoniem: verlangen `een wens hebben/koesteren` `een wens uiten/uitspreken` `Het was zijn wens om ooit eens in een luchtballon te vliegen.

Ik wens dat wat ik nu doe duurzaam kan maken. Zodat het door kan blijven gaan en een zeker inkomen kan blijven geven. Dat heeft alles te maken met bloggen, met het publiceren van content online. En dat doe ik niet alleen, daar is een moderne webredactie voor nodig. Zonder kantoor, tijd en plaats onafhankelijk. En met een eigen stem.

Daarnaast koester ik een wens waar het maar niet van komt. Ligt volledig aan mij. Ooit moet er een album komen met iets van 10 liedjes. Mijn stem. Liedjes met een kop en een staart. Ik zal gitaarspelen en arrangementen in elkaar kleien met behulp van de computer. 10 jaar na dat geweldige debuut van Spinvis. 2012 dus.