Instagrammable

gemaakt door Karin Ramaker

foto: Karin Ramaker

Jaren geleden, ruim voor de komst van Instagram, raakte ik bekend met Lomografie. Wereldwijd was men de oude plastic compact camera’s van de Russische firma LOMO aan het herontdekken. En omdat de lens ook van plastic is gemaakt levert dat sfeervolle foto’s uit vervlogen tijden op. Je hebt geen scherm op de camera, het zijn analoge camera’s, waardoor het verrassingseffect enorm groot is. Het geduld wordt op de proef gesteld.

Jaren geleden in Parijs kocht ik ook zo’n LOMO-cameraatje. En later kocht ik er nog een onderwatercameraatje bij.

foto: Marco Raaphorst

foto: Marco Raaphorst

Tegenwoordig is dat LOMO gevoel een hit op internet. De filters van Instagram zorgen ervoor dat jouw foto’s er sfeervol uit komen te zien. Zelfs mijn dochter van 10 is er dol op. Maar in tegenstelling tot de LOMO-camera heb je voor Instagram weinig geduld nodig. En het mist het verrassingseffect van analoog fotograferen.

Op muziekgebied zie je hetzelfde gebeuren. Hoewel de meeste muziek dankzij moderne computers en zelfs iPads tot stand komt, de software zorgt vaak voor een bewust analoog en imperfect sausje. Vaak wordt met behulp van deze software oude hardware, effecten, drumcomputers en synthesizers nagebootst, geëmuleerd. In speelfilms en bij videos zie je hetzelfde gebeuren; analoge filters worden erop losgelaten. Zelfs professionele fotografen gebruiken dure filters in Photoshop en Lightroom die ruis aan hun foto’s toevoegt.

Deze software legt één of meerdere lagen over de foto, video, of audio. Het is een techniek die sinds de komst van Photoshop immens populair is geworden. Deze techniek werd in het begin met name ingezet om de werkelijkheid een handje te helpen door haar te verbeteren. Schoonheidsfoutjes werden allemaal “weggeshopt”. Vandaag de dag zetten we die techniek vooral in om de werkelijkheid  te vervormen naar iets dat juist imperfect is. Bewust imperfect gemaakt.

Is het niet een beetje vreemd, dat verlangen naar de techniek van vroeger?

Ja een beetje raar is het wel. Vroeger waren we namelijk helemaal niet tevreden met die ruis in onze foto’s. De plastic lenzen die via de zijkant licht ‘lekten’. Ik herinner me nog hoezeer ik bandruis haatte. En mijn gitaar, een mooie Strat, voorzag ik van een stel actieve elementen. “Alsof je de gordijnen te ver openschuift”, zou Hans Pluut zeggen. En dat was geen compliment. Of wat te denken van die oude analoge synthesisers? Zo’n MiniMoog heeft misschien wel een naam, maar fok wat ontstemde dat kreng!

Het wekt de indruk dat het tijdloos is, maar is het niet. Als het gras bij de buren verlangen we naar iets dat er niet is.  En dat er ook nooit is geweest.

Melodische taal

Het was de poëzie van een ander
die ik met mijn stem insprak.

En samen met mijn muziek
knipte ik deze ingesproken track
op het ritme van de taal.

Zodat zij 1 geheel vormden.

Toen mijn vriendin het hoorde
stroomden de tranen langs haar wangen.

En dat op de dag van mijn
Melodische 10e verjaardag.

probably the happiest man on Earth

Mijn Melodiefabriek bestaat 10 jaar

15 april 2003, vandaag precies 10 jaar geleden, schreef ik Melodiefabriek bij de Kamer van Koophandel in.
De mevrouw die mij hielp zocht in de computer naar gelijkluidende bedrijfsnamen “voor het geval dat”.

The Music Factory leek volgens haar een beetje op Melodiefabriek als je die naam naar het engels zou vertalen

Ja, maar dat wilde ik niet. Ik wilde de naam van Melodiefabriek helemaal niet in het Engels vertalen.

Dat zou ik de rest van de wereld ook laten weten. Bil Bryant van PowerFX liet me in Zweden weten dat het een prima naam was.

It’s great to have an European sounding name because Americans feel European stuff is very artistic

Iets wat je in Nederland zelden hoort. Men zoekt hier liever een soort Amerikaans gevoel op.

Maar dat wilde ik niet, ik wilde een Oer Hollandse toko zijn. En daarmee internationaal naam maken.

De komende jaren zou ik telefonisch aan iedereen uitleggen dat het inderdaad Melodie met “ie” en niet met een Griekse “y” is.

En ook niet De Melodiefabriek maar gewoon Melodiefabriek.
Lees verder

Het Verdwenen Mobiel

Wekelijks zit ik aan de Opûh Koffie. Tenzij ik iets beters te doen heb. Dat was deze week niet het geval. Sterker nog: deze week was er iets spannends aan de hand. Een mobiel raakte plotsklaps verdwenen. Zie hier de trailer van het gebeuren:

Je raadt het al: het complete gebeuren is naadloos op video vastgelegd. Onder meer door ondergetekende die de videocamera van onze allereerste Haagse internetter Interniek hanteerde. De man die nog aan de wieg van DenHaag.org gestaan heeft, toen Den Haag echt origineel niet gelogen nog dacht dat internet wel zou overwaaien en die domeinnaam dus niet wilde registreren. Dus deden Niek en zijn makkers het maar… Nou goeds, terug naar Het Verdwenen Mobiel en het gehele voorval. Doe maar kijken:

Meer op Haagspraak →

Niets dan poëzie

Campert

Setting: Cornald Maas spreekt met Remco Campert

Cornald: “Heb je weleens gedacht: het zou eigenlijk mooi zijn geweest als ik in mijn leven één ding had gedaan, voornamelijk of misschien alleen maar poëzie schrijven?”

Remco: “Nou nee. Ik denk dat de dingen mekaar misschien wel wederzijds bevrucht hebben. Maar de gedachte dat ik mijn hele leven alleen maar doorgebracht zou hebben met poëzie schrijven dat benauwd mij zelfs.”

Cornald: “Waarom dan?”

Remco: “Dan moet het zo. Het moet altijd een beetje vrijblijvend blijven vind ik. Ja, okay, ik heb er zin in en ik doe het. En niet: ik kan maar 1 ding en daar kan ik helaas nooit meer vanaf komen. Dat zou het dan voor een beetje zijn hè? Bij grote dichters is dat natuurlijk niet zo maar bij mij … een klein poëetje …”

Hoe vurrukkulluk!