EHPO stopt ermee! Wie moet nu de muzikanten redden?

niels

Ik heb het gevoel dat er een nieuwe tijd is aangebroken. Wat ik met EHPO probeerde te doen is klaar. Bloggen ga ik vast wel weer doen, op een ander moment, op een andere manier, over andere onderwerpen. Muziek en marketing zullen altijd voorbij komen, maar de glasheldere insteek die EHPO heeft en al 5 jaar bovenaan deze pagina prijkt, laat ik los. Eerst met vakantie en in het najaar ergens anders opnieuw beginnen. Of niet. Ik zie wel.

Aldus Niels Aalberts voor de laatste keer op zijn blog Eerste Hulp Bij Plaatopnamen.

Niels won, net als ik, ooit een Dutch Bloggie voor de titel Het Beste Muziekblog van Nederland. Terecht, want hij blogde zich de tandjes, had verstand van zaken en jarenlange ervaring als A&R manager van PIAS, zat bovenop het muzikale nieuws en had een uitgesproken mening. Met EHPO richtte hij zich met name op het muziekmanagement en de promotionele zaken rondom muziek. Hoewel Niels ook regelmatig zijn muzikale voorkeuren onder woorden bracht. 5 jaar lang deed hij dat, dag in, dag uit.

Ooit verzorgde ik samen met Niels en Andrew Dubber een muziekconsult in de Academie voor Popcultuur, Leeuwarden. Hij was toen, juni 2009, druk bezig met het management en de marketing van Kyteman. Dat ging hem vrij goed af want Kyteman is inmiddels een gevestigde naam in de Nederlandse Muziek geworden.

Tussen mij en Niels zijn er wat overeenkomsten. Naast het winnen van een Dutch Bloggie. Zo denken wij hetzelfde over het gratis weggeven van muziek als methode voor aandacht. En wij vinden het  illegaal verklaren van muziekdownloads grote onzin. Niels begon op een gegeven moment, jaren geleden, met Perfect Albums een soort best-of  van een bepaalde artiest of muziekstijl via een zipje online te verspreiden. Inmiddels is er een speciale website voor Perfects.nl met legale streaminglinks naar Deezer en Spotify.

Dat het nu voor Niels klaar is dat snap ik. Want wat levert zo’n blog nu eigenlijk op? De oude directeur van de BUMA stak vorig jaar een oprotpremie van 7 ton zo zijn broekzak in en zijn opvolger pakt 3 ton per jaar uit de jaarlijkse verzamelbak met geld die uitgekeerd moet worden aan muziekcomponisten. Tenminste, van wat er overblijft na die gigantische overhead. Componisten verdienen volgens een rapport uit 2009 ( inmiddels zal het vast nog slechter gesteld zijn) gemiddeld 12.000 euro per jaar waarvan ruim de helft in 2008 zelfs niet meer dan 6.000 euro per jaar bleek te verdienen. Niels zijn blog was gratis, had waarschijnlijk behoorlijke bezoekersaantallen maar leverde in concreto natuurlijk geen enkele euro op. De verdiensten zijn dan waarschijnlijk alleen in afgeleiden uit te drukken. En hoewel dat wellicht niet een directe reden is om te stoppen, net zo goed als muzikanten vanwege de poen ook niet zo snel zullen stoppen, het maakt het wel een heel stuk lastiger om dat gepassioneerd en gemotiveerd te kunnen blijven doen.

Muzikanten moeten geholpen worden. Zij verdienen onze aandacht en zij verdienen hulp en advies daarbij. Met muziek je brood verdienen is en blijft lastig. Misschien wel lastiger dan ooit tevoren. En dat geldt niet alleen voor die “perfecte zangers” van The Voice die ff snel een overnight succes wensen maar ook voor de Echte Muzikanten. Mensen die met bloed, zweet en tranen jarenlang stad en land afreizen om hun ding te  doen. Omdat er iets moet. Zelfs als ze er bijna niets mee verdienen. En bij Niels werkte dat volgens mij net zo. Ik zal het hem van de week vragen. Maar voor nu: bedankt Niels!

Wordt vervolgd.

Big Brother

Telefunken_FuBK_test_pattern-w800

We keken naar de videobeelden van ruim 20 jaar geleden.

We deden gek. We trokken gekke bekken. We playbackten een liedje. Ons zelfgeschreven liedje. We zongen. We speelden gitaar. We speelden de noten rechtstreeks de Atari computer in. En alles, werkelijk alles namelijk we op video op. Dus ook hoe we een maaltijd klaarmaakten. En hoe we onze tanden poetsten. En hoe we naar het Songfestival keken terwijl we kopstootjes dronken. En hoe we daarop kankerden, op dat fucking Songfestival.

“Hij heeft wel geleefd”, zei de een. Een van de vrienden is alweer 2 jaar dood. Met hem maakte ik muziek. Ik heb mijn HEAO ervoor opgegeven, toen. Blind ben ik voor de muziek gegaan. Ben ik nog trots op. Fuck de HEAO!

Terwijl we rete onzeker waren.

Omdat we dachten dat we anders waren. En dat waren we ook. We droegen rare shirts, rare korte broeken, met van die rare heuptasjes. We zagen er niet uit. We hoorden er niet bij. We waren niet stoer zoals stoere jongens horen te zijn.

Wisten wij veel!

“Toch is dat dualistische leuk”, opperde ik.
“Zeker weten”, antwoordde mijn maatje.

“En wat hebben we gelachen”, zei ik.
“Zeker weten”, antwoordde hij weer.

“Een soort Big Brother”, aldus mijn vriendin.

Ja precies, zonder schaamte. What the fuck!

Tevergeefs ‘Only God Forgives’

only-god-forgives

Trakteerde ik mijzelf vandaag op een bioscoop bezoekje, viel ‘ie tegen! En niet zo’n beetje ook. Only God Forgives, geregisseerd door Nicolas Winding Refn met Ryan Gosling in de hoofdrol, is een draak van een film. Het script stelt werkelijk niets voor. Het verhaal kent geen diepgang. En Ryan Gosling speelt met zijn bekende vlakke gezichtsuitdrukking. Het karakter van de hoofdpersoon heeft geen diepgang, dus slaat de vlakheid ook gelijk helemaal dood. In de film wordt er heel wat doodgeslagen, letterlijk. Het aantal zinnen is op 10 vingers te tellen, alles draait om de afslachtingen die close-up met veel bloed in beeld gebracht worden. Zodat we onze fantasie vooral niet hoeven aan te spreken. En lekker zwaar aangezet met sounddesign, om het effect nog wat te vergroten natuurlijk.

Het enige dat nog een beetje te pruimen is, is de score/soundtrack. Hoewel er soms zeer cheezy klinkende synthesizermuziek klinkt, regisseur Nicolas Winding Refn stopt dat in al zijn films, is de film ook voorzien van donker klinkende ambient muziek. Helaas worden die stukken wel vaak herhaald bij bepaalde scenes. Maar die rol is op zich niet heel alledaags. In sommige scenes hoor je de setgeluiden (lees: achtergrond geluiden die bij de setting horen) later dan je ze ziet. Vrij maf. Normaal moet je namelijk het geluid horen voordat het ziet. Een dichtslaande autodeur bijvoorbeeld. Maar het heeft een wat vervreemdend effect. Soms zijn de setgeluiden geheel afwezig en klinkt er bijvoorbeeld alleen een dissonant laag gezoem.

De film heeft geen plot. En de verhaallijn loopt geheel volgens verwachting. Kortom: saai is nog zwak uitgedrukt.

Nicolas Winding Refn heb/had ik zeer hoog zitten vanwege het ronduit geweldige The Pusher Trilogy (alle 3 de delen dus). Ook was ik zeer gecharmeerd van zijn recentere film Drive. Maar wat een ommezwaai maakt ‘ie met deze film! En of het ooit nog goed komt met Ryan Gosling vraag ik me ook af. Ik wens het jong een film toe waarbij ‘ie eens wat emoties mag tonen.

Schijndel, what’s next?

marco-heide-schijndel

marco-heide-schijndel-gig3

Vandaag voor de 3e keer met Heide opgetreden. Ruim buiten Haags territorium in Schijndel dit keer. We hebben er wat fans gemaakt.

Gewoon met akoestische gitaar en zang. Geen stroom nodig. Maar wel een enorme uitdaging. En daarom oh zo te gek!

(foto’s: Antoinine / Wieke Eggels en Karin Ramaker)

De wereld veroveren

audiomatic

Long-time Reason guru Marco Raaphorst weighs in on the new feature, and he reflects on why everything old is good again.

Het is best prettig als ze me een guru noemen. Zeker als dat in een blogpost gebeurt van het toonaangevende blog Create Digital Music. Waarmee het mijn drive om me meer internationaal te focussen een boost geeft.

Meer dan 10 jaar geleden deed ik niets anders. Toen was mijn online taal de Engelse taal. Het zorgde misschien voor wat obstakels maar daar stond als voordeel tegenover alles grenzeloos werd. Het past goed bij muziek en geluid, want dat zijn universele talen. Al snel vond ik jaren geleden die aansluiting bij jan en alleman over de hele wereld. En dat is alleen maar toegenomen, meer mensen kwamen online en de technieken om handig te communiceren namen snel toe. Afstanden doen er niet meer toe.

Maar toen ik mij vanaf eind 2005 meer op Nederland ben gaan richten veranderden daarmee mijn werkzaamheden.

Toen 15 april dit jaar, 2013, mijn Melodiefabriek 10 jaar bestond, besloot ik mijn focus weer wat meer internationaal te richten. Met Melodiefabriek.com probeer ik een bedrage te leveren aan het muziek maken heden ten dage. Deels door kennis en kunde over te dragen. Deels door geluiden te verkopen die anderen weer in hun muziek- of videoproducties kunnen gebruiken. En deels door mijn eigen muziek te verkopen.

Ik stam nog uit het analoge tijdperk maar ben natuurlijk, zoals vrijwel iedereen, helemaal gedigitaliseerd. Het is wat dat betreft een mooie tijd omdat we heden ten dage de mooie klank van analoog, digitaal proberen na te bootsen. En omdat ik die tijd, die analoge tijd zo bewust heb meegemaakt kan ik denk ik een vrij unieke vertaalslag maken die afwijkt van iemand die in de 80er-jaren of later geboren is. De muziekindustrie is radicaal veranderd. En verandert nog elke dag, sneller en sneller dan ooit tevoren.

Den Haag, de plaats waar ik mijn hele leven al woon, heeft een zeer muzikale historie. Het voelt dus erg goed om hier te zitten. Wij hadden de eerste rock ’n roll band van Nederland: The Tielman Brothers. Wij hadden de grootste muziekwinkel van Europa: Servaas. Wij hadden de allereerste nummer 1 hit in America: Shocking Blue met Venus (Stars on 45 met Hans Vermeulen op zang, een Voorburgenaar, was de 2e nummer 1 hit ever in America). Wij hadden het allereerste optreden van de Rolling Stones (Kurhauszaal werd volledig afgebroken, Haren was er niets bij). En van The Who (met slechts 40 man in de zaal, waaronder Rinus Gerritsen van de Earring). Wij hadden een radiozender voor de kust van Scheveningen die voor het eerst in Nederland beatmuziek draaide omdat Hilversum 1 en 2 dat niet deed: Radio Veronica. Wij hadden de uitvinder van de radio omroep: Hans Idzerda (zonder hem was er geen BBC geweest).

Wij hadden de eerste website van Den Haag: denhaag.org. Een domein dat in handen is van een alternatieve groep tot op de dag van vandaag. Omdat onze gemeente dacht dat het internet wel zou overwaaien en er dus geen nut in zag het domein te registreren. Tja, dat internet…

De worsteling van de Belastingdienst

worstelen

Het Ministerie van Financiën staat niet toe dat de eventvideo die ik onlangs samen met Henk-Jan Winkeldermaat voor de Belastingdienst maakte ook online te zien is.

ONS ADVIES IS OM HET FILMPJE NIET TE PLAATSEN OP YOUTUBE EN OOK NIET OP DE SITE VAN DE PRODUCENT

En slaat daarmee een gat in mijn portfolio. Of denken ze dat ik nog aan knipselkranten doe? Alleen voor intern gebruik, voor de familie.

Het maakt een van de betrokkenen van dit project bij de Belastingdienst furieus; Steven Gort, een van de initiatiefnemers hierin, mijn opdrachtgever. Zijn woede bleek na een weekend nog niet te zijn bekoeld en schreef er een uitvoerige blogpost over. Waarmee hij overigens de kracht van een blog weer eens onderstreept.

Lees het: HERKEN DE ANGSTCULTUUR. Ook mijn uitvoerige reactie valt daar te lezen.

(foto onder CC BY-SA: Rock Cohen)

Het Geheim van de Documentaire

hema-docu

Met de Belastingdienst ben ik al een tijdje in gesprek om de documentaire als middel in te zetten voor het vastleggen van veranderende werkprocessen. Het liefst ook geheel transparant vrij beschikbaar, zodat het publiek mee kan kijken.

Echt Raaphorst, gewoon op het Internet?

Ja lieve mensen, gewoon op het Internet. Dat vind ik een vereiste.

Een goed voorbeeld is de recente documentaire Het Geheim van de HEMA. Misschien niet helemaal omdat in dit geval de HEMA niet zelf de opdrachtgever is, maar als vorm is het wel een goed voorbeeld. Er wordt ingezoomd op volle asbakken, zoals Koot en Bie dat vroeger zeiden. En om te snappen wat dat inhoudt moet je deze trailer maar eens bekijken:

Vrijwel geen enkele bedrijfsvideo gebruikt deze vorm. In bedrijfsvideo’s worden vaak droge feitjes opgesomd, de een na de ander. Maar na afloop van de video ben je ze allemaal vergeten. En de mensen die in beeld komen doen niets raars, spreken te braaf Nederlands, hebben een braaf pakkie aan en zijn dus gewoon fucking saaie wezens!

Wat je nodig hebt voor een interessant verhaal is: leuke mensen, smeuïgheid, humor, dingen die mislopen, ellende, mensen die hardop nadenken, gehannes en gedoe. De meeste bedrijven durven dat niet. Die zitten vol met bange managers. Maar o wee als je hun bangigheid wil proberen vast te leggen in een documentaire…