Het bureel van Nick Cave

nick cave

Marc Maron voert de mooiste gesprekken. Ze worden meestal vanuit zijn eigen garage “The Cat Ranch” in Los Angeles opgenomen. Ik luister er al jaren naar, vanaf toen hij met de WTF podcast (What The Fuck) begon. Toen Robin Williams voorbijkwam en veel andere stand-up comedy collega’s van Marc, want dat is wat ‘ie ook doet. Hoewel het podcasten een evenzo serieuze bezigheid van Marc is.

Marc spaart zichzelf niet en neemt nooit een blad voor de mond.

What The Fuck buddies!

Maar goeds, iets anders. Marc heeft Iggy Pop al in zijn garage gehad. Zonder shirt aan. En sprak recentelijk met Nick Cave. Hoewel dat gesprek voor Marc wat stroefjes verliep, zo zegt ‘ie zelf, ik vind het een prachtgesprek. Omdat meneer Cave hele mooie dingen zegt.

Die hele Nick Cave is natuurlijk een interessant geval. Heeft zich altijd uitgesproken. Vond de muziekscene in Engeland na de punk geen snars voorstellen en vertrok naar Berlijn. Niet gek voor een Australiër‎. In Berlijn beviel het enorm. Er vloeide onder andere een werkrelatie met Wim Wenders uit voort. En een paar albums met The Bad Seeds.

Het leven van Nick Cave is een eigenwijs zelfgekozen leven. En dat is behoorlijk knokken, nogal logisch dus dat er interessante woorden er uit de mond van meneer Cave vloeien. En het werd vooral dik genieten toen het in het gesprek over zijn manier van werken ging. Meneer Cave maakt afspraken met zichzelf wanneer hij aan teksten en muziek voor een nieuw album of boek gaat werken. Een enkele keer kan dat ook een scenario voor een film zijn. Hij legt zichzelf vast in de agenda en houdt zich eraan. In een kantoor aan huis kan hij zich terugtrekken. Helemaal leeg begint ‘ie daar telkens aan een klus. Soms slaat de verveling toe. Of de inspiratie blijft uit. Maar ja, zo gaat dat als je dag in dag uit achter je bureau aan de slag gaat.

Zo’n werkritme heeft iets magisch. Ik ken het want het heeft er bij mij een lange tijd aan ontbroken. Ook al verlangde ik ernaar. In die tijd pakte ik duizend dingen op, maar raakte snel gedemotiveerd en veranderde mijn werkzaamheden weer. Om kort te gaan: de discipline die ik jaren geleden wel had was er bij mij tussenuit gegleden. Inmiddels heb ik de ijzeren discipline weer helemaal te pakken.

Het levert een mooi beeld op, zo’n Nick Cave achter zijn bureau. Wellicht zelfs in maatpak en met een gestreken overhemd. Schoenen die blinken. En dan met niets beginnen. Vanachter je bureau naar de zee staren. Omdat je iets aan het maken bent. Werk.

(CC BY-SA foto: Fabrizio Sciami)

Mijn eerbetoon aan VPRO Zomergasten 2013 begint vandaag met Hans Teeuwen!

coverart 4teeuwen2

Komende 6 weken zal ik elke zondag een nieuwe track als eerbetoon aan VPRO Zomergasten 2013 presenteren. Voor elke gast maak ik een unieke track en vandaag presenteer ik er een voor de Zomergast van vanavond : Hans Teeuwen.

Het complete album Zomergasten 2013 is voor 5 euro te koop op Bandcamp: HIERRRR! Natuurlijk kun je daar ook de afzonderlijke tracks kopen.

Voor meer informatie over Zomergasten 2013 zie de website van de VPRO.

Update: nummer 2 is voor Nelleke Noordervliet.

Voor alle Zomergasten tracks hier op mijn blog, zie: #zg13.

P.S. Deze tracks maak ik geheel op eigen initiatief en onafhankelijk van de VPRO.

Aan het woord in Slow Management over mijn werk en Creative Commons

slow management

Een poos geleden werd ik door Maria Genova geïnterviewd over mijn werk en Creative Commons voor het Slow Management magazine. Vandaag viel ‘ie bij ons op de mat. Het onderwerp van deze editie is creativiteit. Hoe kan het ook anders met mijn beroep. Het magazine ziet er verzorgt uit en staat vol met interessant ogende onderwerpen. Ik zal het van het weekend gaan lezen. Misschien doe ik dan nog een update op deze post.

De pech van de elektronische muzikant

vpro-raap

Veel elektronische muzikanten hebben de pech dat het publiek er moeite mee lijkt te hebben een mens achter een laptop te zien staan, eventueel aangevuld met een grote knoppendoos. Dat publiek vraagt zich af of meneer of mevrouw misschien niet gewoon de mail staat te checken of de timeline van Facebook staat te lezen. Misschien dat hij of zij zelfs slechts op Play gedrukt heeft.

Wij muzikanten, wij *kuch* “echte muzikanten” hebben het een stuk gemakkelijker. Wij zitten met een rooie kop met zweet erop ons de tiefus te spelen en je ziet aan onze vingers dat dat godsgruwelijk lastig is.

Toch?

Punt is: jij snapt er waarschijnlijk geen reet van. Van die elektronische muziek niet en van die “echte muzikanten” niet. Menig “echte muzikant” speelt de grootste klotesolo uit zijn hele leven zonder dat een mens het in de zaal in de gaten heeft. Speel vooral een lange solo en ga langzaamaan steeds hogere noten spelen en versnel het tempo en hele volksstammen denken dat je enorm goed gitaar aan het spelen bent.

Glenn Gould, de klassieke pianist, stopte ooit in de 60-er jaren zo ongeveer gelijktijdig met The Beatles met optreden. Zij keerden nooit meer terug naar dat, in hun ogen, klotepodium. Want zij trokken zich terug in de studio, een plek die we met een beetje fantasie een analoge computer kunnen noemen. En net als met de computer begrijpt vrijwel niemand wat er in die studio precies plaatsvindt. Voor de muziekliefhebber is het een groot hocus pocus gebeuren.

Muziek is een taal die weinigen beheersen. Vandaag de dag leer je het niet meer op school. Wat een schande is! Nee we leren onze kinderen wel tekenen. En we leren onze kinderen wel taal. Maar een muzikale taal leren? Terwijl het oh zo leuk is om muziek met kinderen te maken. Om te ontdekken dat je ook zelf geluid kunt maken door te klappen en door te zingen. Je kunt spelenderwijs ontdekken dat er verschillende noten zijn. En dat noten ook vals kunnen klinken. En dat sommige noten als ze samenklinken niet zo mooi klinken. En anderen weer juist wel! Ach er is zoveel te leren, maar nee, we doen het niet. En dus staan we met open mond te kijken naar een “echte muzikant” en bekritiseren we de man of vrouw die met een laptop, die we overigens zelf ook hebben, op het podium staat. Omdat we niet doorhebben hoe dat werkt. Hoe muziek werkt.

Maar goeds. Het mag want het publiek heeft namelijk altijd gelijk. Toch?

Steve Jobs aan het woord (1983)

steve jobs

De toekomst perfect kunnen aanvoelen, invullen en aanvoeren is slechts weinigen gegeven. Steve Jobs lag dat wel. Die snoof het gewoon op. In 1983 sprak hij op de IDCA conferentie over zijn visies op de computer.

Opvallend is dat een van de visies die hij benoemt juist iets is dat later door concurrent Google groot gemaakt zal worden: Google Maps. Maar goed, Google is natuurlijk evenzogoed een enorm visionair bedrijf.

Hoe dan ook, luisteRRRR voeRRRR:

(via Wahlforss)

(Creative Commons BY SA foto: Justin Goring)

Elke werkdag bloggen

melodiefabriek-logo-m

Sinds 1 week blog ik elke werkdag op mijn bedrijfssite Melodiefabriek.com. Ik richt me specifiek op een bepaald onderdeel van het muzieksoftware pakket Propellerhead Reason. Een maand lang probeer ik dat volledig uit te diepen.

De eerste week ging heel goed. Ik krijg veel complimenten en dat me motiveert om zo door te gaan. Het is best zwaar werk omdat ik echt de diepte in duik en dus echt wel een paar uur per blog post kwijt ben. En dat elke dag. Vandaar dat ik voor het weekend een break neem.

De kindervakantie is voor ons begonnen dus ik moet wat vooruit denken en plannen. Maar goeds, het is leuk werk en voor een goed doel: mijn eigen toko. Volg het op Melodiefabriek.com →

Zoo ik iets Couperus

couperus_en_echtgenote_op_de_boot

“Louie Louie”
Hoe de beat van The Tielman Brothers
Geplant werd in de ziel van de Hagenaar

Louis Louis
Die zoo hij iets kon bedenken
Het toonbeeld bleek van een rasechte Hagenaar

— Marco Raaphorst

(gedicht werd vandaag opgenomen in ‘Gedichten over Couperus en Den Haag’)