Muziek en geluid zouden een onderdeel van het script moeten zijn

In veel video’s en films wordt er heel veel uitgelegd. De mensen in beeld (of het nu acteurs zijn of niet) spreken veel. Vaak teveel en waardoor er weinig ruimte overblijft voor de fantasie van de kijker.

Iemand die we in beeld zien maar niet spreekt, waarom kan dat niet gewoon prima?

Bijvoorbeeld iemand die door een kamer loopt. De persoon zal een bepaald gevoel hebben. En muziek en geluid kan die emotie laten zien. Zelfs als we het gezicht van de persoon niet in het beeld zien. En zelfs als de persoon uit beeld verdwenen is. Het gevoel van de persoon blijft op die manier bij ons.

Muziek en geluid kan ook een decor, een setting, een ruimte voorzien van een gevoel. Als wij een ruimte binnengaan hebben we dat als mens ook. Muziek en geluid kan dat allemaal in een video en film laten zien.

Muziek en geluid vormen samen een soort onzichtbare acteur. Zij vervult een belangrijke rol die helaas maar door weinig video- en filmmakers echt goed begrepen wordt. En dus wordt muziek en geluid vaak als vulling gezien en er op het laatste moment aan toegevoegd.

Zelden is muziek en geluid een wezenlijk onderdeel tijdens het maakproces. Hoewel het als een sluier om een scene kan hangen, het wordt vaak pas allemaal achteraf bedacht. Gek, want al bij het draaien van een video of film kun je rekening houding met de rol die muziek en geluid moet gaan spelen. Muziek en geluid zouden een onderdeel van het script moeten zijn.

Muziek en geluid kan emoties overbrengen en niets meer dan dat. Het is niet feitelijk en niet tastbaar maar pure emotie. En net zo belangrijk als een acteur. En net zo belangrijk als een adembenemend landschap.

Kunstenaar versus Zakenman

love-op-ruit

Kan de Kunstenaar ook een goeie Zakenman zijn? Een Kunstenaar die met zijn werk veel geld verdient maakt hem nog niet direct een groot Zakenman. Veel musici verdienen soms in een bepaalde periode veel geld, om in een andere periode weer straatarm te zijn. Veel beroemde fotografen moeten modefotografie erbij doen om de kost te kunnen verdienen. Hun echte werk hangt in musea. Hoewel je kunt betwisten of dat wat er in musea hangt altijd wel zo goed is. Tegenwoordig vind je de beste kunst vaak gewoon op straat en op internet. Los van de poen, recht uit het hart van de kunstenaar.

Bob Lefsetz ging er helemaal op los vanmorgen. De vlammende blogpost die hij schreef ga ik dus niet overdoen. Even een korte quote en daarna de link naar zijn post daar moet je het maar mee doen. Niets meer aan toe te voegen.

A businessman plays by the rules, an artist breaks them.

A businessman puts money first, an artist sees money as a byproduct.

A businessman has a plan, an artist flies by the seat of his pants.

A businessman is looking to sell out, an artist is looking to continue, forever.

A businessman is all about domination, an artist does not believe in competition.

An artist believes in inspiration, a businessman believes in calculation.

A businessman is a team player, an artist is an individual, a party of one.

Art, Not Business →

The Beatles en de kloof tussen blank en zwart

beatles_get-back

Op de Volkskrant website valt een stuk te lezen waarin Xavier François Baudet beweert dat Beatlemania een negatief effect had op de verhouding tussen blank- en zwart Amerika. Het staat haaks op mijn ideeën over The Beatles en de kloof tussen blank en zwart. Ik zal wat zaken uit het stuk quoten en er op reageren.

Maar zwarten stonden hier anders tegenover dan blanken. Zij zochten juist aansluiting bij de samenleving waar hun blanke leeftijdgenoten zich tegen afzetten. Voor een blanke ‘drop-out’ was er altijd wel een herkansing. Maar tegendraads gedrag kon een zwarte jongere in zeer grote problemen brengen. Zwarte artiesten vermeden aanstootgevend gedrag.

Er zijn veel zwarte artiesten die juist een voorbeeld bleken, als vernieuwers beschouwd moeten worden, evenals The Beatles, en dus juist aanstootgevend gedrag vertoonden. Little Richard bijvoorbeeld. Miles Davis die vanuit de jazz altijd de boel vernieuwd heeft. Jimi Hendrix met zijn wilde podiumkunsten. Of wat te denken van James Brown? En zo kunnen we nog wel een poosje doorgaan.

Blanken vereerden een verouderd beeld van de zwarte cultuur, terwijl contemporaine zwarte sterren nauwelijks aandacht kregen van bijvoorbeeld het muziekblad Rolling Stone. Pas in 1973, zes jaar na de oprichting, schrijft dat blad over Marvin Gaye, terwijl aan Muddy Waters en B.B. King al vele artikelen waren gewijd.

Vanaf 1964 haalden The Beatles (en anderen) ook de banden aan met de folk-beweging. Popteksten werden hierdoor explicieter en maatschappijkritischer, terwijl zwarten gewend waren hun zorgen verhuld te uiten, of zelfs helemaal niet. Met stukken als ‘A Day In The Life’ overtuigden The Beatles de ‘serieuze’ muziekpers, maar ritmisch was dat soort pop te complex om op te dansen, terwijl de discotheek nou juist zo’n plek was waar integratie soms nog een kans had.

Dat Rolling Stone magazine pas vanaf 1973 over wat zwarte artiesten gingen schrijven is regelrechte onzin. Net zo goed als beweren dat The Beatles maatschappijkritische teksten schreven. Heel maatschappijkritisch waren die teksten juist niet. Zwarte Amerikanen gingen daar veel verder in. In 1971 kwam het zeer maatschappijkritische album What’s Going On van Marvin Gaye uit. Ook het maatschappijkritische album There’s a Riot Goin’ On van Sly and the Family Stone kwam in datzelfde jaar uit. Of wat te zeggen van het nummer van James Brown uit 1968, mijn geboortejaar: Say It Loud – I’m Black and I’m Proud? Was het lastig om als zwarte Amerikaan je nek uit te steken toentertijd? Heel lastig. Daarom is het zo goed dat ze dat deden. Daarbij vergeleken zijn The Beatles een stel lieverdjes die over Love & Peace zongen.

The Beatles begonnen een reeks trends waar zwarten niet aan konden of wilden deelnemen. Onbedoeld verstoorden ze daarmee een integratieproces dat door de anticlimax van de Burgerrechtenbeweging en de moord op haar machtigste medestander toch al averij had opgelopen. Zo vergrootten The Beatles de kloof tussen blank en zwart Amerika.

The Beatles waren dol op de sound van Motown. Motown had meer laag in haar sound, een uitdaging omdat teveel laag namelijk de naald uit de plaat kon doen springen. Op haar beurt werd Motown beïnvloed door The Beatles. Reflections van The Supremes uit 1967 is daar een goed voorbeeld van. De eerste Motown productie waarop een synthesizer te horen valt. En de invloeden van The Beatles en The Beach Boys horen we hierop ook duidelijk terug. Ook heeft menig Motown artiest een cover uitvoering van een Beatle liedje op zijn of haar naam staan.

The Beatles stopten in 1966 al met live op te treden. Maar op 30 januari 1969 deden The Beatles een onaangekondigd live concert op het dak van het Apple kantoor. Uiteindelijk werden The Beatles door de Londense politie gesommeerd om dit concert vroegtijdig af te breken. Achter de Fender Rhodes piano zat Billy Preston. Een man met een afro-kapsel dat zo ongeveer nog groter was dan dat van Jimi Hendrix. En over Jimi gesproken, Cynthia Plaster Caster maakte in de 60-er jaren gipsen afgietsels van de penissen van rocksterren. En dus ook die van Jimi. Hij bleek de grootste van allemaal te hebben. Over aanstootgevend gedrag gesproken!

Here, My Dear: Anna Gordy Gaye is overleden

Het nieuws dat Anna Gordy Gaye is overleden bereikte mij pas gisteren via een Amsterdamse kennis. Precies 3 dagen na haar 92e verjaardag. Anna is de zus van Motown oprichter Berry Gordy en de -ex van Marvin Gaye. Achter hun scheiding gaat een pijnlijk goed verhaal schuil.

Anna Gordy Gaye wilde in 1976 van Marvin scheiden. Daarmee kwam een einde aan een relatie die ergens in 1960 was begonnen. Marvin kreeg er een behoorlijk knauw door en dook weg in zijn wereld van drugs en vrouwen. Anna wilde niets liever dan de scheiding zo snel mogelijk rond zien te krijgen wat door het duikgedrag van Marvin nogal lastig bleek. Zo kwam Marvin tijdens de rechtszaak simpelweg niet opdagen. Ook weigerde hij voor zijn geadopteerde zoon Marvin Gaye III alimentatie te moeten betalen.

Uiteindelijk sloeg de rechter in 1977 met de hamer. Marvin moest de helft van de royalties van zijn nieuwe album afstaan aan Anna. Waarop Marvin besloot zijn slechtste album ooit te maken. Een album dat heel slecht zou verkopen.

Toen dat album, Here, My Dear, uitkwam bleek Marvin’s plan uit te komen: critici noemden het album bizar en niet-commercieel. Kortom: een flop. Toch bleken die critici ongelijk te hebben. Here, My Dear is het beste album van Marvin Gaye.

Ook liep het met Marvin’s voornemen heel anders. Want ook al was zijn oorspronkelijke plan om een klote album te maken puur om Anna een hak te zetten, hij kon het niet. Daarvoor hield hij teveel van muziek. En van Anna. Met een geweldig album als resultaat. Een album waarin de rauwe pijn van de scheiding door alle tracks heen snijdt. Marvin bezingt hier zijn verdriet. En hij zingt niet voor ons, hij zingt voor Anna. De you’s in alle liedjes slaan op haar. 

Op Spotify staat overigens de extented versie die nog interessanter is dat het gewone album. Sommige van de alternatieve takes/mixages zijn heerlijk gortdroog en funky. Deze tracks klinken nog rauwer, minder gepolijst. Een kant die helaas op veel van Marvin’s andere albums te weinig aan bod komt. Marvin heeft een vrij vrouwelijk klinkende gladde hoge stem. Die gladheid moet je dan niet gaan voorzien van nog meer gladheid want dan wordt het te gladjes. En het is juist dat contrast dat op Here, My Dear zo rete goed uitpakt.

Trying my best to find my way. Change our world in just one day. Blowin’ coke all up my nose. Gettin’ in and out my clothes. Foolin’ ’round with midnight ho’s. But that chapter of life’s closed.

De ziel werd toevertrouwd aan het vinyl. Het verhaal gaat dat Anna het album slechts 1 maal gehoord heeft, in de studio. Sprakeloos met natte ogen.

Ik voel het ook.

P.S. In 1981 besloot Marvin, inmiddels voor een tweede keer gescheiden (+ drugsverslaving, financieel totaal aan de grond en depressief), naar Oostende te gaan. Oostendse clubeigenaar en concertpromotor Freddy Cousaert bood Gaye zijn appartement in Oostende aan en hielp hem zijn leven weer op de rit te krijgen. De Belgische filmmaker Richard Olivier volgde hem daarbij en maakte over deze periode van ongeveer 2 jaar een korte documentaire. Niet alleen liet Marvin de drugs links liggen en vond zijn zelfvertrouwen terug, hij begon ook weer op te treden en nieuwe muziek te schrijven.

Ik herinner me een interview uit deze periode. Volgens mij van Muziekkrant OOR. Tijdens het interview kwam een ober de bestelling opnemen. Met aan Marvin de vraag: “Moet u nog wat drinken meneer Gaye?” Waarop Marvin antwoordde met: “Ik moet niet nog wat drinken, maar ik wil nog wel wat drinken.”

Weet wie je klanten zijn

Hoewel het begrip klant simpel en eenduidig is, blijkt de praktijk vaak complex. Vandaar dit blogje. Ik ben ondernemer (op het moment van schrijven al ruim 10 jaar) en heb klanten. Alleen dankzij hen kan ik bestaan.

Een klant is de afnemer van een goed of dienst van een leverancier. In principe is het zo dat hier betaling tegenover staat. Voor veel organisaties zijn klanten een belangrijke bron om – direct of indirect – inkomsten te verwerven. Het woord ‘klant’ is ontstaan vanuit de betekenis: geïnteresseerde.
bron: Wikipedia

In bovenstaande uitleg kan ik mij helemaal vinden. Direct aan de persoon wordt het product of dienst geleverd. De persoon koopt de producten of diensten bij jou op locatie of je brengt ze naar hem of haar toe. De persoon in deze kan natuurlijk ook een bedrijf of organisatie zijn.

Kortom: je weet wie jouw klanten zijn.

Stel nu dat je een iPhone-app via de iTunes Store verkoopt. Zijn de afnemers van die app ook jouw klanten? Nee! Apple levert de app bij deze klanten af. En de contactgegevens van de klanten levert Apple niet aan jou maar slaat zij voor eigen gebruik op. Kortom: dit zijn niet jouw klanten maar die van Apple.

Het lijkt mij vrij essentieel dat je van een klant de contactgegevens hebt. Met name het email-adres is heel belangrijk.

Heden ten dage kun je prima via een eigen online shop producten en diensten verkopen. Of via een webservice die als shop fungeert. De klantgegevens moeten echter wel voor jou zijn wil je kunnen spreken van jouw klanten.

Eton Crop rocks on!

eton crop

Erwin Blom had me uitgenodigd voor een optreden van zijn band Eton Crop. Het 2e optreden in 20 jaar tijd, gisteravond. Het 1e optreden van hun come-back deden ze eergisteren in de Melkweg op het Grauzone Festival.

Erwin had het er met mij weleens eerder over gehad. Over zijn muzikale verleden. En ook omdat een bandje waar ik vroeger in speelde, MAM, uit dezelfde tijd stamt als Eton Crop. MAM won de 2e plaats in de allereerste Grote Prijs van Nederland in 1983. Eton Crop won hem zelfs ooit (in een ander jaar maar welk jaar, Erwin?)

Hier trouwens de oude MAM, opgenomen tijdens de finale van de Grote Prijs van Nederland ’83:

Eton Crop kende ik nauwelijks. Ik ben wat jonger dan Erwin en zat nog lang niet bij MAM in al die jaren. Ik maakte slechts deel uit van de allerlaatste editie begin jaren ’90.

Terug naar het optreden van Eton Crop van gisteravond. En of dat te gek was! Want: energiek, te gekke songs en een goeie band met veel onderling spelplezier. Er ging een energie van uit die ik vaak bij moderne bands mis. Moderne bands spelen teveel op safe, er mag niets fout gaat. Geen foute noot, alles moet loepzuiver gezongen zijn. FUCK dat!

Leeftijd zegt geen reet. Eens een rebel, altijd een rebel.

Rock on Erwin en co! Er iets niets dan muziek.

Met mijn mobiel nam ik een stukkie video op van een mooi moment, luister maar: