… dan begint het getob weer

Vaak komt de waardering nooit, of komt te laat of neemt te snel af. Thuis krijg je geen applaus. Thuis moet je je eigen brood smeren en zelf de lampen uitdoen.

Straks is het weer tijd voor de Top 2000, of zeg maar gerust: de Tob 2000. Krijgt de herinnering weer een rapportcijfertje. En zul je het zien: zijn ze je toch weer vergeten.

Het geheim van de sound van AM van Arctic Monkeys en Brothers van The Black Keys

Vaste lezers van dit blog weten dat ik een groot liefhebber ben van Tchad Blake. Zijn moderne kijk op geluid heeft mij in grote mate beïnvloed. Tchad stamt net als ik uit het analoge tijdperk maar heeft de mogelijkheden van digitaal met behulp van de computer volledig omarmd.

Tchad is verantwoordelijk voor te gek klinkende Tom Waits producties, maar ook Crowded House, onze Nederlandse Marike Jager, The Pretenders, Los Lobos, Suzanne Vega, Sheryl Crow en ga zo nog maar een poosje door. Recentelijk deed hij de mixage voor AM van Arctic Monkeys en Brothers van The Black Keys. Twee producties die overeenkomsten vertonen door het inzetten van samples voor de drumsounds (met name de bass en snare drum werden vervangen door samples). Productie technisch vertonen deze producties overeenkomsten met hiphop-producties waarin vaak ook loeistrakke drumsounds met losser klinkende partijen gecombineerd worden.

Luister maar:

Het verhaal over de samples vertelde Tchad in een interview op het blog The Black Keys Fan Lounge een paar jaar geleden (bron). En eerder deze maand kwam het in een interview voorbij dat hij samen met zijn oude maatje Mitchell Froom verzorgde voor het geweldige audio-seminar Mix With The Masters.

Het is zeer inspirerend om het illustere duo samen te zien praten over het opnemen en mixen van muziek. Zie (verplicht kijkvoer!):

(omslagfoto: still uit video Q&A Mix With The Masters)

Gezien: Glass van Isabelle Beernaert

Gisteren zag ik met mijn dochter en vriendin de dansvoorstelling Glass van Isabelle Beernaert in het Lucent Danstheater in Den Haag. Een prachtige voorstelling waarin via dans poëtische gevoelens worden overgedragen.

Snap jij welke verhaal hier verteld werd?

Onder het genot van een drankje na afloop borrelde die vraag bij menigeen op. Zo ook bij ons drietjes. In het programmaboekje lazen we dat de teksten die gedurende de voorstelling geprojecteerd werden afkomstig zijn uit de film “The Hours”, een film gebaseerd op het leven van de Engelse schrijfster Virginia Woolf. Een moderne vrouw die te kampen had met diverse psychische handicaps en aan wiens leven een einde kwam door eigen toedoen. Maar die ondanks, of dankzij, dat dus wel hele krachtige teksten heeft geschreven.

Na afloop wilde mijn dochter nog met een paar dansers en danseressen op de foto. Ook actrice Johanna ter Steege werd er gespot. Die zei nog: “goh, je bent de enige die mij herkent!” Daarna vroeg ze aan de bardame om een pen en moest even op haar beurt wachten om ook op de foto met choreograaf Isabelle Beernaert te kunnen. Met een oudere dame sprak Isabelle over de onderliggende boodschap van Glass.

“Transparantie, mensen moeten transparant durven zijn.”

Isabelle vindt dat we ons niet moeten verschuilen. We moeten niet bang zijn voor onze gevoelens, zelfs niet voor onze extremen. We moeten ze zien als een deel van ons leven en durven laten zien wie we echt zijn, door onze gevoelens te laten spreken.

Vandaar die naam, Glass.

Of zal het toch door die muziek van Philip Glass komen?

Aandacht voor ondergetekende in Ons Den Haag

Interniek vertelde mij dat er een stuk over mij en mijn bedrijf Melodiefabriek gepubliceerd is in het ledenblad Ons Den Haag van de Vrienden van Den Haag. Dit alles naar aanleiding van het feit dat een poosje terug president Obama de belangrijkste Amerikaanse kunstprijs, de National Medal of Arts and Humanities, heeft uitgereikt aan kunstenaar James Turrell. Deze kunstenaar maakte een werk onder de naam Hemels Gewelf dat te zien is in Kijkduin, Den Haag. Voor dit kunstwerk componeerde ik in het kader van de videoreeks Haagse Kunstgrepen de muziek. Luister en kijk maar:

(leader en overige muziek in bovenstaande video werden ook door mij gecomponeerd en uitgevoerd)

Hieronder een digitaal kodakje van de rubriek Digitaal Den Haag uit het ledenblad Ons Den Haag:

digitaal den haag

Steve Albini, man met zuiver geweten: internet heeft het probleem van muziek opgelost

In de recente HBO documentaireserie Sonic Highways die oud Nivana-drummer Dave Grohl samen met de Foo Fighters maakte, komt in deel 1 de legendarische muzikant en geluidstechnicus Steve Albini aan het woord. Zo vertelt hij over de dronken telefoongesprekken van een voor hem onbekend persoon die hem jaren geleden in het midden van de nacht opbelde en hele verhalen opstak over zijn favoriete platen. Pas veel later wordt het Steve duidelijk dat het Kurt Cobain is die hem steeds belt. Kurt vindt de productie die Butch Vig voor Nevermind heeft gedaan te glad en wil Steve masseren om zijn band Nirvana te helpen met de opnames van In Utero. Steve’s antwoord lees je in de sleevenotes  van de box ter ere van de 20e verjaardag van dat album:

I think the very best thing you could do at this point is exactly what you’re talking about doing: bang a record out in a couple of days with high quality but minimal production, no interference from the front-office bulletheads. If that is indeed what you want to do, I would love to be involved.

Je hebt mensen met een zuiver geweten. Zij handelen vanuit bepaalde principes, vanuit zuiverheid. Steve Albini is zo iemand. Noem hem geen producer want dan wordt hij kwaad. Steve beschouwt zijn werkzaamheden als geluidstechnicus van hetzelfde niveau als dat van een loodgieter: eenmalig, dus waarom zou hij daar nog aanvullende royalties over moeten ontvangen? En dus weigert hij die telkens weer. Aan In Utero had hij schatrijk kunnen worden, maar niet dus. Principes. Zuiver geweten.

Dat zo’n zuiver geweten hem een boel geld kost daarover vertelt ‘ie ook in Sonic Highways. Om zijn studio te kunnen onderhouden moet hij 1000 dollar per dag omzetten. Steve heeft al eens zijn huis moeten verkopen en wat oude gitaren weg moeten doen om te kunnen overleven. Als bijverdienste speelt hij kaartspelen tegen geld. Geld waarvan hij soms zijn eigen personeel moet betalen. Het is de prijs die hij betaalt voor zijn innerlijke rust, zijn geweten.

Steve sprak afgelopen zaterdag op de Face the Music conferentie in Melbourne. En hoewel eigenlijk alles wat ‘ie zegt niet nieuw is, het is wel bemoedigend. Steve vertegenwoordigt de mening van wat je gerust het alternatieve internet mag noemen en wat hij zegt is een steuntje in de rug voor velen. Het is de bekrachtiging van een opvallende visie en mentaliteit. Een internet dat juist dankzij filesharing vorm heeft gekregen. Een internet dat juist de kracht van het verdwijnen van alle tussenpersonen omarmt. Het is een visie die ik deel. En hoewel Steve en ik qua muzikale opvatting behoorlijk verschillen, zijn visie op de muziekindustrie en zijn hang naar zuiverheid en dingen zelf doen (DIY) deel ik volledig.

Hoewel de slangenkuil van de muziekindustrie nog steeds vol idioten zit die geen reet om muziek geven maar het puur om het geld doen, Steve kijkt de andere kant op. Aan die andere kant schijnt de zon. Die andere kant biedt meer dan ooit tevoren kansen aan bandjes om het fucking zelf te doen, zonder foute graaiers die geen reet van muziek begrijpen. Aan die andere kant wordt er meer muziek gemaakt dan ooit tevoren. Aan die andere kant is er geen ballotage commissie van volgevreten idioten. Aan die andere kant hoef je geen DJ’s meer om te kopen. Aan die andere kant boek je een tour via email en verkoop je de muziek en merchandising rechtstreeks aan je fans. Aan die andere kant kun je met een zuiver geweten je principes blijven koesteren.

De Guardian heeft de complete lezing van Steve gepubliceerd. Wat ik dus maar wilde zeggen: verplicht leesvoer!!!

(omslagfoto: Wired Photostream / CC BY-NC)

De zingende komeet

Het wereldnieuws van gisteren 12 november 2014 dat de Europese ruimtesonde Rosetta zich aan het oppervlak van de kleine ijzige komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko wist te “verankeren” (lees: op het moment van schrijven is de stevigheid van die verankering nog discutabel) heeft een muzikaal toetje gekregen: de komeet lijkt te zingen!

Bij het meten en opnemen van signalen in het 40-50 millihertz frequentiebereik (lees: da’s een super lage frequentie die niet hoorbaar voor mensen is) ontdekten de wetenschappers een ritmisch patroon in het signaal. Om die lage frequenties hoorbaar te maken is het met een factor van 10.000 verhoogd.

Luister maar:

Zie ook de blogpost The Singing Comet van ESA zelf.