Haags vuurwerk in het Paard: The Crazy Rockers

Ze zijn van de generatie van vòòr Bowie. Ze leven nog en spelen nog steeds, de Haagse trots: The Crazy Rockers!

Aangestoken door The Tielman Brothers werd de band in 1960 opgericht in Den Haag. En net als The Tielman Brothers traden ze in dezelfde tijd, begin jaren 60, in Hamburg regelmatig op, waar ook The Beatles vaak te vinden waren. Hamburg was een populaire plek voor bands om op te treden. Den Haag was dé beatstad van Nederland en Hamburg was het van Duitsland. En grote kans dat als we Maurice de Hond erop loslaten hij tot de conclusie zal komen dat dat nog altijd het geval is. Beatstad for the win!

Crazy Rockers in @paardvantroje (30 jan 2016)

Gisteravond zag ik ze voor het eerst, in het Paard van Troje. De oorspronkelijke oprichters Eddy Chatelin en Woody Brunings, beiden op zang en gitaar waren aangevuld door Louis Drabe (zang, bas en toesten), Chris Latul (gitaar) en Boy Brostowsky (drums). Een mooi stel ouwe knarren met mooie koppen, geweldige stemmen en vurig spelplezier.

Crazy Rockers in @paardvantroje (30 jan 2016)

Lees verder

Volgevreten websites

Everything we do to make it harder to create a website or edit a web page, and harder to learn to code by viewing source, promotes that consumerist vision of the web.

Pretending that one needs a team of professionals to put simple articles online will become a self-fulfilling prophecy. Overcomplicating the web means lifting up the ladder that used to make it possible for people to teach themselves and surprise everyone with unexpected new ideas.

Dit is een quote uit een van de beste META-stukken over het web van de afgelopen jaren: The Website Obesity Crisis. Iedereen met een beetje kennis van HTML en CSS is in staat om online te publiceren. Zo is het web ooit verzonnen en zo moet het blijven. 100% DIY. Je hebt er geen evil derde partijen voor nodig, je kunt het ALLEMAAL zelf doen. Er is niemand die je tegenhoudt. Een domeintje, een hostingpakketje, ftp, html, css en de wereld ligt aan je voeten.

Product placement in muziek

Het is misschien niet zo algemeen bekend maar toch is product placement in muziek net zo oud als de weg naar Tuitjenhorn. Het fenomeen is bekend door het gebruik ervan in films en tv-programma’s waarin merken duidelijk in beeld gebracht worden. Het is een vorm van onbewuste/verborgen sponsoring.

Maar dus ook in popsongs wordt het veel gebruikt. De Pitch podcast maakte er een aflevering over:

Theaterstuk Blonde Dolly (muziek: Marco Raaphorst)

In opdracht van Sjaak Bral componeerde ondergetekende voor zijn theaterthriller Blonde Dolly 10 tracks. Een stuk over de moordzaak uit 1959 op de Haagse prostituee die onopgelost bleef.

Sjaak Bral neemt het publiek mee terug in de tijd, naar de schone schijn van de jaren vijftig en de verstikkende macht van regenten.

Hij spoorde bovendien de vermeende moordenaar (nu 87 jaar oud) op en confronteerde hem met de bewijslast.

Feit en fictie raken verstrikt in een razend knappe vertelling die zowel historisch als humoristisch is. Een theaterthriller van de bovenste plank – met een ontknoping die het publiek niet in de koude kleren gaat zitten.

‘Humor met een geweldige charme’ – Patrick v.d. Hanenberg, Volkskrant

Op zaterdag 23 januari 2016 voerde Sjaak een kort stukje uit op NPO Radio 1 in het programma De Taalstaal van Frits Spits met mijn muziek:

Hier het oorspronkelijke politiebericht uit ’59:

moord-blonde-dolly

Zie ook, mijn portfolio: melodiefabriek.com/project/blonde-dolly/

Pop, het levert niets op

In 2008 werd er door de Parlementaire Werkgroep Auteursrecht onderzoek gedaan naar de inkomsten van popmusici. Zie mijn blogpost Eindrapport Parlementaire Werkgroep Auteursrecht.

Vandaag verscheen een nieuw rapport (PDF download), een vervolg op het onderzoek van 2008, over de huidige situatie. Een onderzoek dat werd uitgevoerd in opdracht van de muzikantenvakbonden Ntb en FNV-KIEM en de rechtenorganisaties Sena en NORMA. Bijna 800 aangesloten professionele popmusici namen deel aan dit onderzoek. De situatie is nog even beroerd:

Ruim de helft van de Nederlandse professionele popmusici verdiende in 2014 slechts € 9.000,– bruto of minder met muziek terwijl het aantal gewerkte uren per week de afgelopen jaren met 11% is toegenomen.

Opvallend daarbij is dat:

  • de popmusicus anno 2015 hoogopgeleid is (2/3 van de respondenten heeft een HBO of hogere opleiding gevolgd);
  • bijna 40% van de optredens bij de gesubsidieerde poppodia een gage uitkeren van slechts € 50,– of minder terwijl 4% van de popmusici meer dan € 1000,– verdient;
  • 85% van de ondervraagde musici van mening is dat muzikanten een veel te lage vergoeding ontvangen voor het online downloaden en streamen van muziek.

Een armoedige situatie die haaks staat op wat de -ex directeur Hein van Ree van Buma/Stemra jarenlang aan salaris ontving: een inkomen van 3 ton! Een inkomen dat uit dezelfde pot muziekrechten betaald werd. Niet zo gek dus dat er voor de rest vrij weinig overblijft. Onlangs kreeg Heintje na een conflict over zijn salaris bij ontslag even vijftien maandsalarissen mee. Dat komt neer op €484.861,- (zie 3voor12-bericht)!

De resultaten van dit onderzoek worden op 16 januari om 12.00 uur gepresenteerd tijdens de conferentie van Eurosonic/Noorderslag. Ik verwacht een opstand onder muzikanten, ja toch?

Heroes in de hemel: David Bowie is overleden

David Bowie overleed op 10 januari 2016 aan de gevolgen van leverkanker op 69-jarige leeftijd. Met hem gaat een groot kunstenaar verloren. Een vernieuwer die popmuziek voor altijd heeft weten te veranderen.


In het geweldige boek Abbey Road to Ziggy Stardust van technicus en producer Ken Scott beschrijft hij dat de single van het gelijknamige album Space Oddity er bijna niet gekomen was. Producer Tony Visconti haatte het nummer zo erg dat hij weigerde het op te nemen. De opname werd daarom geproduceerd door Gus Dudgeon. En hoe! Space Oddity is het nummer dat die plaat uniek maakt mede dankzij het geweldige arrangement met de duidelijk hoorbare strijkers die uit een Mellotron (lees: analoge sampler) komen, bespeeld door Rick Wakeman.
Lees verder

Intuïtie

Het woord intuïtie was al een tijdje van mijn radar af. Vraag me niet waarom. Ik gebruikte het woord gewoonweg nooit. Totdat een collega het woord onlangs liet vallen in relatie tot mij.

Ik vertelde aan die collega hoe, naarmate ik ouder word, minder snel opwinding voor iets voel. De onbevangenheid slijt er met de jaren vanaf. Toch is het er soms ineens, het gevoel dat ik aan ga. The Inner Mountain Flame brandt dan in mij los. Ik herken dit gevoel, dit ben ik ten voeten uit en koester het gevoel.

Naarmate ik ouder word probeert het verstand de overhand te nemen. Probeert het relaties te leggen met van alles en nog wat. Prima, want wat verstand met name biedt is een stuk veiligheid. Dat je niet zoals een baby een bruine beer wil knuffelen. Dat je oplet in het verkeer. En strategische beslissingen neemt om in je eigen inkomen te kunnen voorzien.

Echter, zonder intuïtie zou het in mijn leven een saaie boel zijn. De opwinding zit hem voor mij in de dingen die ik niet precies begrijp maar wel voel. Omdat het lekker voelt. Ik word erdoor aangetrokken. Dingen die ik gewoon mooier vind omdat ik het zo voel. Het is een belangrijke drijfveer. Aanvoelen wat ik moet doen. Aanvoelen wat ik mooi vind.

Sommige mensen durven niet op hun intuïtie te vertrouwen. Die kijken en luisteren teveel naar anderen. Zaken moeten voor hen met woorden onderbouwd worden, moeten logisch gemaakt worden. Maar alles begint met gevoel. Dat is de basis. Pas na gevoel komt het nadenken. Je kunt nooit denken “ik ga nu bang worden”, nee jouw gevoel geeft jouw hersenen een signaal “pas op!” En je kunt nooit denken “ik ga deze persoon leuk vinden”, nee jouw gevoel geeft hersenen een signaal “wat een lief gezicht”.

Op sommige gevoelens volgen geen woorden. Het is de basis van creativiteit. Het is de basis van vernieuwing. Je hoeft niets uit te leggen. Want dat kan ook niet. Maar jij weet het zeker. Ook al schudt iedereen van nee.

Een kwestie van gevoel.

The Who in een afgetrapte voetbalkantine in Den Haag

Precies aan de vooravond van het nieuwe jaar op 31 december 2015 ontving Rob van der Werf van het legendarische Westend Drums een foto van 21 september 1965, gemaakt vlak voor een concert in de oude Marathon. Op de foto zien we de jonge bekkies van Pete Townshend, John Entwistle, Keith Moon en Roger Daltrey. Kortom: The Who in Den Haag!

Fotograaf: Fritz P.J. Al via Westend Drums

Fotograaf: Fritz P.J. Al via Westend Drums

De foto is een mooie aanvulling op het stuk van John van der Ree over die bewuste avond in ’65: ‘The Who in de Marathon – Keith Moon plays Westend; alsnog internationale furore’.

Het fenomeen: ‘Keith Moon drumt op een Westend set’ was éénmalig en moet in de historie van Westend drums bijgezet worden als een unicum van een ontmoeting tussen drummer en drums van afwijkende en tezelfdertijd bijzonder grote klasse.

Een stuk dat direct een tegenvraag bij mij opwierp: The Who speelde toch ook al eerder in Den Haag?

Ik stuurde een mailtje naar DirkJan Vos. Ergens had ik vernomen dat het allereerste overzeese optreden van The Who al in 1964 had plaatsgevonden, in een vage voetbalkantine. DirkJan vond het maar een vreemd verhaal.

Danelectro

Ik sloeg de Wikipedia van The Who erop na en vond informatie over een optreden uit 1964 voor 40 man en een paardenkop in een onbekende afgetrapte voetbalkantine in Den Haag. Ha, zie je wel!  En ineens schoot mij het verhaal te binnen over het allereerste optreden van The Who in Den Haag dat in het boek Haags Speelkwartier van Leo Blokhuis te lezen valt. Met daarin een aanvulling van bassist Rinus Gerritsen die een van die 40 toeschouwers bleek te zijn geweest. Hij raakte tijdens dat optreden op slag verliefd op John Entwistle z’n Danelectro bas. Om na het optreden de Haagse meesterverkoper Nico Servaas van de legendarische muziekwinkel Servaas te tippen om wat Danelectro bassen in te gaan slaan.

In het diepe ronkende laag van de Earring valt nog altijd de kenmerkende Danelectro-sound te herkennen.

the-who-haags-speelkwartier

Helaas, van het verhaal klopt geen hout! En nee, niet dat verhaal van Rinus want dat vond wel degelijk tijdens een concert van The Who in Den Haag plaats. Alleen niet in 1964. En ook niet in een afgetrapte voetbalkantine (*).

Uittenbogaard

De complete lijst van concerten die The Who in 1964 heeft gegeven sloeg ik erop na (zie Wikipedia pagina). Geen teken van Den Haag valt erin te ontdekken. Theo Uittenbogaard,  programmamaker voor radio en televisie, zat toendertijd op de middelbareschool en leverde regelmatig bijdragen aan AVRO’s jeugdomroep Minjon. In die hoedanigheid had hij ook radioreportage van het bewuste concert van The Who uit 1964 gemaakt, zo bleek uit de informatie op Wikipedia. Ik besloot Uittenbogaard via Wikipedia een bericht te sturen. In de tussentijd googelde DirkJan zijn telefoonnummer en besloot hem te bellen.

Hij bleek zich een jaartje te hebben vergist, deze Theo Uittenbogaard. Het was niet 1964 maar 1965 dat The Who in Den Haag voor het eerst heeft opgetreden. Uittenbogaard had de informatie zelf, met de inmiddels legendarische fout, op Wikipedia gezet. En die vage voetbalkantine bleek de Marathon te zijn. Helemaal niet vaag maar gewoon een bekende dancing waar ondermeer Q65 en de Golden Earrings regelmatig optraden in de 60-er jaren.

Ik zou bes’ nog wel een keertje,

net as vroegâh,

een nachie willen stappe,

op m’n Puch een wijffie hale,

en daarna danse in de Marathon.

O, o Den Haag – Harrie Jekkers

Tot slot, dat puntje van die eervolle vermelding dat Den Haag de stad zou zijn alwaar The Who haar eerste buitenlandse optreden zou hebben gegeven. Helaas, ook dat is niet waar. De tourlijst van 1965 laat overduidelijk zien dat The Who een paar maanden voor het concert in de vage voetbalkantine een tweetal concerten in Parijs heeft gegeven…

Gelukkig weten we nu hoe het echt zit.

* = Om precies te zijn was de Marathon de kantine annex dancing van de rolschaatsbaan die aan de Savornin Lohmanlaan zat.

2016 META

De beste tijd om te leven is nu. Altijd zo geweest. Ook ik sta niet stil, behalve nu op dit moment hier op mijn blog. Het is 3 januari 2016, de perfecte datum voor mijn visie en voorspellingen. Dus als ik zo vrij mag zijn…

Den Haag

Den Haag is nog altijd dé muziekstad van Nederland. Lui uit Volendam zullen er wat onrustig van op hun stoel gaan wiebelen maar goeds met die gladde palingsound ga je hooguit de TROS en wat ouwe wijven redden. Denk ik dan.

Het is te verwachten dat ik ook dit jaar weer regelmatig zal aanschuiven aan de koffietafel van Opûh Koffie. Sinds 2008 organiseren we dat iedere woensdag. Onze vaste plek is op het moment Café van Beek aan de Turfmarkt/Spui. Een plek die door een aparte regeling met de gemeente geen koffie mag schenken zonder er ook een alcoholisch goedje naast te zetten. Kortom: koffie met amaretto.

‘zegzeg’ met Tom America

Met mijn muzikale maatje van MAM, Tom America heb ik vorig jaar een nieuwe formatie opgericht. Zodoende wisselden we afgelopen jaar aan de lopende band muziekfiles met nieuwe arrangementen met elkaar uit. Speelde ik een basje in en stuurde die dan in audio naar Tom. Soms stuurde hij mij een MIDI-file en kon ik wat gaan rommelen met het geluid en de noten. Een uitwisseling tussen Den Haag en Tilburg. Maar het had net zo goed Oostende en Tokio kunnen zijn. Plaats en tijd speelt tegenwoordig een ondergeschikte rol.

We hebben nu een klein half uur aan materiaal bij elkaar gearrangeerd en na een paar oefensessies waren we klaar voor het echie. Live, het podium weer op is ons muzikale voornemen voor dit jaar.

Content Management

Voor het jaar 2016 word ik voor een 14-17 uur per week ingehuurd als Content Manager voor de website Filedier.nl. Het is een hippe titel, een hoedanigheid waarin ik als professioneel blogger, Twitteraar en Facebooker opereer. In opdracht van De Verkeersonderneming en in samenwerking met WeDigital verzin ik online campagnes, vaak in combinatie met offline uittingen via billboards en dergelijke.

Aandacht is schaars, dus hoe val je op? En via welke online kanalen? Hoe haal je het meeste uit een blog, uit Twitter, uit Facebook. Heeft Instagram zin? Of Snapchat misschien? Er zal dit jaar het nodige gaan veranderen, zo is met name de verschuivende rol van Facebook een interessant gegeven. Want hoe populair ook, weinig in gebruik onder de jeugd en steevast onder vuur vanwege het jij-bent-het-product concept waarbij de gebruikersgegevens verkocht worden.

Voor Filedier hou ik mij bezig met mobiliteit in de regio Rotterdam. Om specifiek te zijn: spitsmijdend gedrag, mensen uit de file zien te halen door ze alternatieven te bieden. Voor een deel kan de smartphone daarin een rol spelen. Apps op dit vlak worden nog onvoldoende gebruikt. Terwijl men beter goed voorbereid op reis kan gaan. Er zijn enorm veel apps, zelfs apps die volledig integreren met je online agenda. Ik verwacht dat ontwikkelingen op dit gebied en het gebruik ervan in 2016 enorm zullen toenemen.

Mijn werk kan ik overigens vanuit elke locatie uitvoeren. Zolang er WIFI is kan ik werken. En met mij vele anderen die er net zo over denken. Meer dan ooit tevoren stikt het in Den Haag van de gezellige koffietentjes met goeie WIFI. Een groeimarkt terwijl het huren van kantoorruimte een aflopende glijbaan is. Leuk versus saai. In 2016 zet deze trend zich door.

Webshops

Opvallend toch hoe sommige bedrijven weigeren mee te gaan met de tijdgeest en bij bosjes omvallen. De enorme zakelijke leegstand, niet alleen voor kantoorpanden maar ook voor het winkelgebied werd jaren geleden al feilloos voorspeld. Veel van die bedrijven zien veel te laat in dat ze naast een fysieke winkel ook een online webshop moeten hebben.

Vorig jaar besloot ik om een set digitale gitaarsounds te ontwikkelen voor gitaristen. Daarom ben ook ik een webshop begonnen en verkoop ik deze sounds ook via het Zweedse muziekbedrijf Propellerhead. In 1 jaar tijd had ik toch maar mooi een paar honderd klanten en dat zonder enige vorm van betaalde promotie. Puur online via mijn blogs, Twitter en Facebook kon ik dat realiseren.

Podcasting

Dat ik een groot fan ben van het fenomeen podcasting is geen geheim. Jarenlang probeer ik iedereen ermee te begeesteren. Tegelijkertijd twijfel ik over mijn eigen concrete stappen in die richting. Jaren geleden heb ik weleens een podcast-reeks gemaakt. En ook mijn audiodocumentaire over Marvin Gaye in Oostende, Oostende Healing zou uitstekend kunnen dienen als een episode van een podcast.

Ik voel hem wel, want het laten samenvallen van storytelling, kick-ass sounddesign, swingende editing en spannende muziek, dat kan alleen maar in een podcast naar mijn idee. Mijn gevoel zegt dat in 2016 de podcast definitief zal doorbreken in Nederland. Elke iPhone of iPad die je koopt komt voorgeïnstalleerd met de Podcast app, dus zo heel onbekend is het ook weer niet. Ik ken dan ook vele Nederlanders die verslaafd zijn aan podcasts. Punt is alleen: het zijn alleen maar Amerikaanse podcasts die ze beluisteren. En precies dat is wat er gaat veranderen in 2016 zo voorspel ik: er gaan Nederlandse podcasts komen die vele luisteraars gaan trekken.

De broekzakcomputer

Een kleine 10 jaar fotografeer ik nu met de smartphone. Mijn eerste Sony had slechts een paar megapixels en haalde niet de kwaliteit van mijn compactcamera. Toch gaf ik die weg aan mijn pa. Ik was ervan overtuigd dat ik nooit meer met een compactcamera foto’s zou nemen. Het viel te voorspellen dat de kwaliteit van de smartphone-camera’s enorm omhoog zou schieten.

Sterker nog, dat die smartphone gemeengoed zou worden, dat voelde toch iedereen op zijn klompen aan? Nee dus. Sterker nog, velen geloofden zelfs dat men tot in de eeuwigheid achter een desktopcomputer zou blijven zitten. Ze worden hier en daar nog op een kantoor gebruikt maar op menig kantoor werkt men toch echt liever op een eigen laptop of tablet. Op menig kantoor zit iedereen zich kapot te ergeren aan die ouderwetse computers waar je niet eens je Gmail op kunt checken. Kortom: men sleept massaal haar eigen iPads het gebouw in. En met een SIM-kaartje erin kun je ineens alles.

Hoewel kijkonderzoek ons wil doen geloven dat we veel tv kijken, dat is natuurlijk je reinste volksverlakkerij. We kijken vooral op onze mobiel! Niemand, maar dan ook niemand verlaat het huis zonder de mobiel op zak te hebben. En wie geen internet op zijn mobiel heeft is een uitzondering.

Bovenstaande foto’s maakte ik met mijn nieuwe smartphone, een iPhone 6S die geweldige foto’s maakt en die je met 1 swipe het internet opstuurt. Dat ding filmt ook geweldig. En ja, ook in slow motion. Dat doe je allemaal gewoon op je smartphone. Daar kijkt niemand meer van op.

In 2016 zal het live streamen van video enorm gaan toenemen. Video is namelijk een kwestie van: knopje indrukken en de camera richten op wat je wilt filmen. Kortom: super simpel. Iedereen gaat dus filmen. En ja, in super hoge kwaliteit. Bandbreedte en de techniek die je ervoor nodig hebt, het is allemaal zo simpel geworden.

Radio en tv

Internet heel veel meer te bieden dan radio of tv kan bieden. Onze NPO loopt zo zwaar achter, het is niet normaal meer. Bij de NPO ligt de focus nog op radio en tv en in 2e instantie pas op internet. What the fuck gekkies! NPO.nl toont video in een verschrikkelijk lage kwaliteit. Geen haar beter dan de baggerkwaliteit van 10 jaar geleden op YouTube. Maar in tegenstelling  tot YouTube uit 2006 kun je de NPO video’s niet eens embedden op een blog of website! Een grof schandaal, verspilling van ons belastinggeld. Iedereen met een smartphone kan op haarscherpe HD-kwaliteit opnemen (steker nog: 4K is inmiddels gemeengoed aan het worden!), dat de NPO zulke baggerkwaliteit op ons loslaat is gewoon een schande!

Ook heeft NPO-radio het fenomeen podcasting totaal gemist. Er worden, zover ik weet, geen unieke podcasts door de NPO gemaakt. Hooguit wordt een radioprogramma ook als podcast aangeboden, aanvullend. Kortom: de NPO ziet radio als heilig en internet als 2e keus. Elke moderne audiomaker heeft de NPO allang verlaten. En ik zweer het je: 2016 gaat het jaar worden dat vele ex-radiomakers een podcast zullen beginnen. In Amerika is dat allang appeltje eitje. Maar hier in Nederland zit Hilversum duidelijk niet op te letten.

De timelapse film van Frans Hofmeester waarvoor ik een uniek stuk muziek componeerde werd in 2 maanden tijd 3,5 miljoen keer bekeken. Dat overstijgt De Wereld Draait Door, een Pauw of een RTL LateNight. Die aantallen haal je als je op de Huffington Post, of Reddit terechtkomt.

 Medicijn tegen burn-outs

Ook in 2016 zullen velen zichzelf weer voorbij lopen. Teveel hooi op de vork nemen, teveel willen, maar vooral ook: te weinig lummelen. Welnu ik ben een groot liefhebber van nietsdoen. Van een beetje aanklooien. Voor mij is het een voorwaarde om creatief te kunnen zijn. Sterker nog: als ik een beetje zonder doel aan het klootviolen ben kom ik meestal tot goeie dingen.

Ik hou er zelfs een speciaal tumblr-blog voor bij: lumlr. Verwacht daarop niet teveel updates want het moet wel leuk blijven en niet als werk gaan voelen.

Nieuwe geluiden

Zo rond de overgang van de 50-er jaren naar de 60-er jaren ontstond er een nieuwe jeugdcultuur in Nederland. Dat begon hier in Den Haag, gevoed door muziek, rebelse muziek. Helaas, toen ik in 1968 geboren werd was de jeugd alweer toe aan een heel wat rustiger tijdperk. Ik was er allemaal te jong voor. Ook voor de punk die in ’76 begon. Precies op het moment dat men drummers ging vervangen door drumcomputers vormden mijn muzikale oren zich. Ik weet nog hoe ik begin jaren 80 Kraftwerk hoorde. De sexuele heeling van Marvin Gaye. Het rappen over een beat. De relatie mens-machine, het valt niet te ontkennen, het vormt de basis van mijn generatie. Mens en machine.

De computer is inmiddels een verlengstuk van onszelf geworden die in onze broekzak past. En zoals een auto, of een fiets ons Snelle Benen geeft. Of zoals een bril ons Goeie Ogen geeft. Zo geeft een computer ons een Stem, een Verrekijker op de Wereld, een Blijvend Geheugen en een Bandje Die Een Liedje Voor Ons doet. En een hele hoop andere dingen.

We zijn denk ik flink toe aan een betere wereld. Eentje zonder angst voor terroristen. Een wereld zonder valse politici. Zullen we wild gaan roepen op een podium met onze vuisten in de lucht? Of samen blowend op een grasveldje tegen elkaar aan gaan liggen? Nee toch zeker? Tegenwoordig doen wij dat anders, we vormen een legioen online en laten van ons horen, we onderzoeken, we creëren, we delen, we discussiëren.

Het internet toont ons wat het leven is. Via verleden, heden en toekomst. Via ons Nederland dat we voor het eerst echt goed met de rest van de wereld kunnen vergelijken. Deels gecensureerd door commerciële partijen, deels compleet ongecensureerd. Dat is met radio en televisie nog nooit gelukt. En dat is met kranten nog nooit gelukt. Maar met internet wel! Anarchistisch, open en chaotisch. Maar daardoor: levensecht. Het leven gevat als een netwerk van mensen en machines. Verbonden zonder structuur.

We zullen in 2016 wel harder moeten knokken om het internet open te houden. Maar we zullen het doen omdat we het internet liefhebben. Omdat wij het zijn. Onze data, wij zijn internet. En hier, nu op dit moment lees jij mij. Als teken van mijn bestaan, als teken van mijn stem. Ik ben data. Communicatie via de computer. DUH!