De broer van Roos die hele zinnen sprak

Aan mijn dochter de vraag of ze Tim Hofman kende? “De broer van Roos, toch?” En dat we daar ’s avonds naartoe gingen. “Gaaf!”

Een avondje B-Unlimited gisteravond in de Bieb van Den Haag waar Tim sprak over zijn dichtbundel die in 1 week tijd uit het niets op tweede plek van de CPNB Bestseller 60 terecht was gekomen. Nog voor Judas. En dat met poëzie!

Tim vertelde dat ‘ie een paar jaar in Den Haag gewoond had. En dat ‘ie bezig was met De Parade voor aankomende zomer omdat je “zoveel met poëzie kunt.” Hij maakte er ondertussen gebaren bij alsof hij de tekst de lucht in duwde. Ik snap dat. Poëzie leent zich overal voor. Bijvoorbeeld met muziek erbij.

Een paar jaar geleden volgde ik een poëziecursus bij dichter-performer Harry Zevenbergen. Ik schreef tijdens die cursus ondermeer 4 korte verhalen Bij de Bakker en ik maakte een schrapgedicht:

schrapgedicht

In Utrecht
aan de keukentafel
schonk een in brons gegoten vrouw
thee voor heel Nederland

Met stifgedichten had ik al eerder ervaring opgedaan, bijvoorbeeld:
stiftgedicht: het jazzvuur in Nederland

het jazzvuur in Nederland
speelt vrijheid uit

 

Ik had er zelfs eentje op muziek gezet:

 

Dankzij taal kunnen wij bestaan,

scheppen wij een wereld die er anders niet zou zijn geweest.

Uitbreiding van ons bewustzijn

Deze week citeerde ik een paar maal een tekst van David Foster Wallace:

There are these two young fish swimming along, and they happen to meet an older fish swimming the other way, who nods at them and says, “Morning, boys, how’s the water?” And the two young fish swim on for a bit, and then eventually one of them looks over at the other and goes, “What the hell is water?”

In diverse discussies kamen vragen op zoals : Hoe is het universum ontstaan? Hoe groot is het? Waar gaat het naartoe met de wereld?

Het lijkt erop dat het universum oneindig is, maar hoe of wat valt eigenlijk niet te verklaren. Het is als die 2 vissen, we kunnen niet verder kijken dan de wereld die we om ons heen voelen en zien. De wereld die we kennen totdat we iets nieuws ontdekken. Als het universum oneindig is dan bereiken we de grens daarvan nooit en valt er dus altijd iets nieuws te ontdekken.

We zoomen uit en zien dat het universum onmetelijk groot is. We zoomen in en zien dat het universum zit laat vertalen in deeltjes die telkens weer verder gedeeld kunnen worden. Oneindigheid.

En als ik een brug sla naar mijn vakgebied, geluid: elke toon bestaat uit een verzameling trillingen die op zichzelf ook weer bestaat uit trillingen. We komen nooit uit bij een enkele trilling, hoe dieper je graaft des te meer opsplitsingen. In de geluidswetenschap beschouwen we de pure sinus als een trilling zonder harmonische trillingen, maar puur sec bekeken zijn er ook dan nog altijd harmonischen, minuscuul weliswaar, maar ze zijn er wel degelijk.

Muziek en kunst in het algemeen, het vergroot mijn wereld. Nieuwe kunst levert namelijk echt iets nieuws op, is een uitbreiding op wat er als was, een nieuwe blik, beeld,  een nieuw geluid. Met innovatie, gaat het precies zo. Daarom is innovatie ook vaak creatief te noemen. En hoewel wetenschap niet creatief genoemd wordt, er zijn bijzonder veel raakvlakken. Want wetenschap komt voort uit goed kijken en goed luisteren. Precies hoe de kunstenaar ook te werk gaat. Alleen probeert wetenschap het te verklaren terwijl de kunstenaar het op basis van gevoel doet. Maar in beide gevallen kan het gaan om het vinden van iets nieuws. Iets waarvan velen zeggen: wow, te gek!

Het universum is oneindig. Er valt dus nog zoveel te ontdekken. Het houdt niet op. Het gaat maar door.

Consensus

Hoewel ik in mijn vorige blogpost de schoonheid van het accepteren van chaos beschreef, van een paar niet-chaotische zaken mogen we gerust uitgaan. Daarover bestaat consensus, daarover zijn we gezamenlijk eens. Dat je geboren wordt uit een moeder en weer doodgaat ooit, bijvoorbeeld. Er zijn natuurlijk enkelingen op deze aardkloof te vinden die daar een ander verhaal voor hebben maar die kunnen we zonder pardon wegzetten als Malle Pietjes.

Consensussen zijn noodzakelijk. Ze helpen ons bij voeding, gezondheidszorg, het nieuws en Universele Rechten van de Mens. Ze helpen ons muzikanten ook. De consensussen over volume, toonhoogte en hoe geluid zich gedraagt in een ruimte, ze gelden universeel. Neemt niet weg dat er vaak gediscussieerd wordt over die onderwerpen. Waar ikzelf ook graag aan meedoe. Maar de consensus betwisten blijft lastig, is haast onmogelijk.

We leven in een tijd waarin fake nieuws de overhand lijkt te krijgen en alle consensussen betwist worden en soms zelfs van tafel gegooid worden. Natuurlijk is het goed om een frisse wind door de huidige elite te laten waaien. Met de komst van internet is het hard gedaan, hoewel de gevestigde orde dat wel veel te lang heeft onderkent, met de huidige situatie tot gevolg. De globalisering is een feit en de burger heeft nu dezelfde tools in handen als de elite. De oude instituten hebben het moeilijk, ze zijn weinig transparant en niet flexibel.

Journalistiek

Ik zie ook een grote groep mensen die erin doorslaat. Die alles kapot wil maken puur uit woede. Zij wil het kind met het badwater weggooien. Zelfs oude consensussen rondom journalistiek betwisten ze. Sommigen beweren bijvoorbeeld dat journalistiek gekleurd is, veelal links zo is de kritiek en dus stelt men er “rechtse journalistiek” tegenover als alternatief. Alternatieve journalistiek. Neem GeenStijl, ooit ontstaan als tegenbeweging en duidelijk rechts georiënteerd. En maar kankeren op de NPO om vervolgens zelf een eigen omroep te beginnen. En met GeenPeil is men nu zelfs een eigen politieke partij begonnen. Die drie-eenheid zal mekaar dus versterken. Journalistieke onafhankelijkheid, nul komma nul. Politieke onafhankelijk, nul komma nul. Alternatieve journalistiek die we onder de noemer van belangenverstrelling kunnen wegzetten.

Als je dan zo nodig de elite kapot wil maken, doe het dan niet op deze manier.

Ik hecht bijzonder veel waarde aan de journalistiek, aan het onderzoek, aan de analyse. Juist omdat er zoveel is dat we niet weten en nooit zullen weten. Een consensus over het al dan niet bestaan van een god gaat er dan ook nooit komen. En dus hanteren we de consensus dat het geloof een vrijheid is en geen verplichting.

We hebben altijd mensen nodig die voor ons het lastige werk van analyse en onderzoek doen. Anders komt de waarheid nooit boven. Daarom schiet IS journalisten het liefst massaal dood. Daarom kon Auschwitz zo lang door blijven gaan met het vergassen van de Joden. De waarheid is voor velen een vijand. En het verdoezelen van de waarheid en alle consensussen rondom het vinden van waarheid proberen af te breken, komt velen goed uit.

Hou de mensen dom!

Voor de industriële revolutie was het lezen voorbehouden aan koningen en priesters. De enige tekst waarover het volk kon beschikken was religieuze tekst en zeer beperkte literatuur. De meesten konden niet eens lezen. En dat kwam de elite dus heel goed uit.

De journalistiek doet precies het omgekeerde. Die wil juist complexe zaken vertalen naar de burgers toe. En ja, de journalistiek heeft ook grote problemen, maakt soms grove fouten en het commerciële model rondom geld doet de journalistiek ook niet veel goeds. Journalistiek en advertenties gaan niet samen. Het ene dient een gezamenlijk doel, het ander een privaat doel.

Toch zullen we moeten vertrouwen op de journalistiek. Verwacht maar niet dat de elite die zich niet laat controleren en alle journalisten belachelijk maakt en in twijfel trekt (lees: Trump) aan waarheidsvinding zal doen. Dat kan ook niet want dat is als een slager die zijn eigen vlees keurt. Dat riekt naar dictatuur en grootheidswaanzin. De consensus is dat het een geestesziekte is. En vandaar alle vergelijkingen met anderen die aan die ziekte leden. Mensen zoals Hitler en Stalin.

De consensus is onze houvast. Ons stukje orde, omdat er anders alleen maar chaos zou zijn.

(het door mij gefotografeerd kunstwerk is van Erik Sok)

Chaos, een groot mysterie

Wij mensen willen alles maar proberen te begrijpen en te verklaren. Maar de basis, waarom we leven en waarom we doodgaan, is zelfs een groot mysterie. We kennen onze oorspronkelijke drijfveren en doelen dus niet eens. Daarom zie je de wetenschap ook alle kanten opschieten. Telkens wordt iets anders aangetoond. Zwaartekracht, wat dan ook. Het ene jaar dit, het andere jaar dat.

De chaos waarin we leven, het zoeken naar houvast, woorden schieten te kort om die grote zaken mee uit te drukken. En we snappen niet hoe of het zit. Hebben geen flauw benul. Het accepteren van chaos is denk ik het enige dat echt nut heeft, omdat het dat is, chaos. Of noem het imperfectie. Vaagheid. Het compleet niet weten. Kortom: we gaan gewoon een beetje meesurfen en alles niet te serieus nemen, oké? Ons brein wil orde aanbrengen, de zaken opdelen om maar iets te doen te hebben. Maar we komen er nooit achter. En ons brein denkt teveel.

Laat ons genieten zolang het kan. Wij, voortgekomen uit een botsing tussen een uit de klauwen gelopen zaadcel en een eitje. Freaking waanzinnig toch? Maar als je mij vraagt hoe dat nou kan? Één groot mysterie! Laat het zo zijn.

Waardige herdenkingsdienst voor straatmuzikant Chuck Deely

Haagse straatmuzikant Chuck Deely overleed vorige week plotseling op 62-jarige leeftijd. Hij werd onwel op straat en overleed 2 dagen later in het HMC Westeinde. Gisteravond kreeg Chuck in het Paard van Troje van Den Haag een zeer waardig en muzikaal afscheid. De grote zaal zat vol toen de kist op de schouder het podium op werd gedragen. Een oude gitaar van Chuck lag in het midden van de bloemenkrans van Gemeente Den Haag. Ik zag diverse ambtenaren en politici, Jan Slagter van Omroep MAX en vooral veel bekende Haagse koppen en vrienden van Chuck.

Chuck is geboren in Detroit maar kwam na wat omzwervingen in Den Haag terecht en bleef. En wie kende hem niet? Nog voordat jij na je werk ging zat Chuck er al, bij Den Haag CS. En terwijl jij ’s avonds achter een bord dampend eten zat, zat Chuck in de Grote Marktstraat nog te rocken als een jonge vogel. Door weer en wind. Dag in, dag uit. 7 days a week. Hij vergroeide helemaal met zijn gitaar, wat zijn kenmerkende gebogen houding tot gevolg had. Het moest zo zijn, Chuck was de ultieme straatmuzikant die zonder twijfel de meeste vlieguren van alle muzikanten maakte. Geen muzikant die zoveel uren achter elkaar gitaar speelde en zong.

Chuck werd gisteravond door René Bom, onze Nachburgemeester, uitgeroepen tot Hagenees. Terecht want Chuck vult met gemak een eigen bladzijde in de Haagse rock- en popgeschiedenis. Van burgemeester Van Aartsen kreeg Deely in 2013 een ‘vergunning voor het leven’, een uitzondering op het straatmuziekverbod.

Sjaak Bral presenteerde de herdenkingsdienst. Er waren optredens van trio Remmelt, Muus en Femke, Tim Akkerman, het Couperus Cello Kwartet, Nicko Christiansen, Pyke de Grood en vooral Chuck zelf die op het grote scherm weer even tot leven kwam.

Bij het wegdragen van de kist werd het origineel van Chuck’s lijflied gedraaid: Keep On Rockin’ In The Free World, van Neil Young. Waarbij de zaal hele zaal meezong en meeklapte. En het niet langer drooghield. Een gevoel dat er loskwam!

FREE world! We’ll keep on rockin’ in the FREE world! Our FREE world!

Keep on rocking in the FREE world!
Z'n leven gewijd aan de muziek....
Uitgespeeld

Wordt 2017 het podcastjaar?

Daar waar Marketingfacts het in 2014 nog “een markt met potentie” noemde, kun je anno 2017 niet meer om het fenomeen podcasting heen. Op elke iPhone staat standaard de Podcasts-app geïnstalleerd. Een app die synct met iTunes op je laptop of vaste computer. En ook met Spotify kun je je op podcasts abonneren. Sterker nog: je komt echt van een andere planeet als je nog nooit van podcasting gehoord hebt.

En Apple toonde het in  jaarcijfers over 2016 klip en klaar aan (stand van zaken op 6 december 2016, zelfs nog een volle maand te gaan!):

Podcasts hit an impressive milestone in 2016: globally, Apple listeners consumed over 10 billion downloads and streams over the past 12 months via iPhone, iPad, Apple TV and desktop.

10 billion = 10 miljard downloads!

Het mooie van een podcast-app is dat deze bijhoudt tot waar je een aflevering beluisterd hebt in precieze minuten en seconden. De volgende keer dat je de aflevering verder wilt luisteren gaat ‘ie gewoon vanaf dat punt verder. En het maakt niet uit of je wisselt tussen iTunes van je smartphone of die van je laptop of vaste computer. Podcasts bieden vele voordelen ten opzichte van radio. En soms wordt het ook als audiostream aangeboden en is het dus live, net als radio. De podcast dient dan als archief, als een soort Uitzending Gemist.

Vorig jaar besloot ik een nieuwe audiodocumentaire te maken. Het werd tijd want mijn vorige audiodocumentaire stamt uit 2014. En hoewel ik in eerste instantie nog dacht dat ik hem net als de vorige keer op de radio uitgezonden zou willen hebben, dit keer maak ik er een podcast van. Ik heb niet veel nodig, ik kan alles zelf doen. Dat deed ik de vorige keer ook, maar de radio was toen nog wel nodig om hem uit te zenden. Dat was toen Radio 6, een zender die inmiddels ook alweer ter ziele is! Snap je gelijk hoe het met radio in Hilversum gesteld is: op sterven na dood!

Eind vorig jaar belde ik met Anton de Goede, de hoofdredacteur van Woord.nl. Hij vertelde mij dat Woord.nl in de huidige vorm per 1 jan 2017 zou ophouden te bestaan. En dan te bedenken dat ik in maart 2014 nog bij de opening aanwezig was! Het heeft dus slechts 2 1/2 jaar in huidige vorm kunnen bestaan. De site wordt op dit moment omgevormd tot, je raadt het al, een podcastplatform! (ik zei nog in 2014 tijdens de openingsborrel…)

Daar waar Hilversum ooit vooropliep met innovatieve ideeën.  Ik noem 3VOOR12, Bieslog en meer sites die onder de vlag van de VPRO vielen. Een club waar ik als WordPress-installateur  en code-masseur ook wat jaartjes mijn ding heb kunnen doen. Sterker nog: ik heb WordPress als eerste in Hilversum mogen installeren en heb weblogs.vpro.nl, pooljaar.nl, weblogs.hollanddoc.nl, radio6.nl en het weblog voor In Europa (mede) mogen opzetten/ontwikkelen. Helaas zijn door de bezuinigingen vanuit de politiek (lees: politici hebben afgelopen jaren echt nul,nul visie op internet laten zien!) al die blogs de nek om gedraaid.

Inmiddels komt alle innovatie van nieuwe makers die niet gebruikmaken van de oude medianetwerken. Zie het succes van de bloggers en de vloggers. En inmiddels ook van de podcasters. De gevestigde orde heeft het nakijken.

Er is geen twijfel over mogelijk: ik zal het zelf moeten gaan doen. Is het daarom een idee om alle stappen die ik moet zetten om tot een podcast te komen te beschrijven, te delen hier op mijn blog? En daarna misschien ook nog wel, want als de podcast er eenmaal is wil ik natuurlijk ook dat er flink naar geluisterd wordt. Promotie is dus wel een dingetje. Hoe zal ik dat gaan aanpakken? Waar loop ik misschien in vast? Wat valt er tegen? Of misschien wordt het gelijk een juweel van een succes? Wie zal het zeggen? We gaan het “zien”…

Op gevoel varen

Een jaar geleden complimenteerde een collega mij met mijn intuïtie. Het direct weten, aanvoelen, zonder erover na te denken. Dat klopt, ik heb een heel sterk gevoel bij dingen en luister en handel er ook na. Ik kan echt als de brandweer ergens voor gaan en voor gaan staan. Dag na dag, jaar na jaar. Mijn heilige geloof dat internet vanalles op zijn kop zou gaan zetten bijvoorbeeld. Mijn geloof in blogs, in muziekmaken op de laptop, in vrijere rechten, geloof in podcasts, internationaal samenwerken, het verdwijnen van de mainstream, nieuwe journalistiek online et cetera. Ik heb altijd dingen online gedaan waarvan velen riepen “wat een mafkees, die Raaphorst”.

Toch ben ik ook zeer analytisch aangelegd. Het bijt mekaar vaak. Ik gebruik de analyse veelal om mijzelf te verdedigen. Om uit te leggen waarom ik in iets geloof of waarom ik iets goed vind of waarom ik iets op een bepaalde manier toepas. Terwijl gevoel genoeg moet zijn en het leuker is om dingen te laten in plaats van je te gaan verdedigen. Bovendien verzandt je in zinloze discussies waarin iedereen zijn gelijk probeert te halen.

Show, don’t tell!

Een nieuwe uitdaging voor dit jaar.