Prutswerk van de Belastingdienst

Stichting Offline070 die ik ooit met Karin Ramaker heb moeten oprichten omdat we in 2009 een subsidie ontvingen van Gemeente Den Haag voor de organisatie van ons Blog-Art festival, is sindsdien slapend.

Om een subsidie te mogen ontvangen moet je een stichting oprichten. Wat je honderden euro’s aan notariskosten kost plus de maandelijkse kosten voor het openen van een extra rekeningnummer. Niet handig, maar dit terzijde.

Die stichting moest vanwege die subsidie omzetaangifte doen. Als je dat vervolgens wilt opheffen omdat er niets valt aan te geven, je maakt kenbaar aan de Belastingdienst dat je niet langer omzetbelasting hoeft te betalen, dan krijg je daarvan geen bevestiging. Ik heb dat inmiddels al tweemaal gedaan. In een tussenliggende periode hebben we namelijk de omzetbelastingplicht weer in werking moeten stellen toen we een poos geleden opnieuw een subsidieaanvraag deden voor een project. Dat werd niet gehonoreerd waardoor we ons opnieuw hebben moeten uitschrijven voor omzetaangifte bij de Belastingdienst. En het nieuwe rekeningnummer weer hebben moeten opheffen. Even maakte de Stichting dus weer verlies ivm die gemaakte kosten. Tja, handiger kunnen we het niet maken in Nederland, niet waar?

Maar goeds, de Belastingdienst stuurt dus GEEN bevestiging van het stopzetten van de omzetaangifte. Sterker nog: er gaat misschien wel een jaar overheen voordat het stopzetten van de omzetaangifte door de Belastingdienst is verwerkt (waarom dat zo enorm lang duurt, schiet mij maar lek). Wat je WEL moet doen is de omzetaangifte netjes blijven doorgeven via de website van de belastingdienst net zolang tot je merkt dat er geen aangifte meer voor je klaar staat. Waarbij je dan dus de vage conclusie moet trekken dat het is komen te vervallen en niet om een tijdelijke storing van het systeem gaat.

Het is een heel vreemde en onbetrouwbare routine van de Belastingdienst. En nu met het nieuwe systeem/website van de Belastingdienst dat met DigiD werkt is het helemaal tricky geworden want de omzetaangifte krijg ik niet te zien wanneer ik met DigiD inlog. Wel voor mijn Melodiefabriek maar niet voor mijn stichting! En let wel, als ik ook maar 1 keer vergeet de omzetaangifte door te geven voor deze stichting waar sinds 2009 geen enkele euro in omgaat (sterker nog: af en toe dus keihard verlies maakt vanwege stompzinnige bankkosten), dan krijg ik een boete van duizenden euro’s.

De Belastingdienst stuurt normaliter voor alles brieven, waar ik veelal geen enkel behoefte aan heb, maar in dit geval zou een brief wel nut hebben. Dit betreft immers communicatie, het stopzetten van omzetaangifte lijkt mij wel een “dingetje”, niet waar? Waarom de Belastingdienst de klant niet op de hoogte stelt wanneer de omzetaangifte komt te vervallen, het is mij een raadsel. En dat dit heel veel gedonder geeft voor vele ondernemers, dat moge duidelijk zijn.

Leest de Belastingdienst mee? Ik ben in te huren als consultant om deze procedure glashelder te maken. Deal?

De zinloosheid der dingen

Interviewer: “Wat ik dus van u wilde weten is of het zin heeft wat u doet?”

Geïnterviewde: “Tja, daar vraag je me wat!”

Interviewer: “Of wacht, laat ik de vraag anders formuleren: heeft het nut wat u doet?”

Geïnterviewde: “Uhm… Dat kunt u beter bepalen dan ikzelf. Ik maak dingen en als de dingen die ik maak nut voor u hebben dan is het goed. Maar ook als dat niet het geval is vind ik het goed. Ik blijf namelijk gewoon dingen maken.”

De dramatische gevolgen van het uploadfilter zie je op YouTube

De EU stemde onlangs met een kleine meerderheid voor een nieuwe Auteursrechtrichtlijn. Dit omvat ondermeer het omstreden Uploadfilter dat platforms zoals YouTube verplicht dat ze actief alle content moeten scannen die geupload wordt. Worden daarin auteursrechtelijk beschermde werken aangetroffen dan dient hiervoor een licentieovereenkomst te zijn afgesloten, zo niet dan mag deze content niet op de website verschijnen.

Zo’n uploadfilter gebruikt YouTube al jaren en Google baalt er zelf enorm van. Waarom? Omdat copyrightbezitters (lees platenlabels, uitgeverijen) de complete video kunnen opeisen. Een paar noten zijn genoeg om de hele video ongeacht lengte compleet op slot te doen. YouTubers zijn hier totaal pissed over. En met name de muziekleraren die helemaal gek worden van de copyrightclaims. Zij gebruiken muziek met slechts 1 doel: doceren hoe het in elkaar zit. Je zou zeggen: dit moet toegestaan zijn, educatief, met korte citaten, fair use, laat het met rust. Maar nee, de goldwolven zien in alles geld.

Zo wordt de Nederlandse gitaarleraar Paul Davids geteisterd door de meest zotte copyrightclaims:

En bassist Adam Neely heeft de conclusie getrokken geen bestaande muziek meer in zijn muziekvideo’s te gebruiken, maar verzint eigen muziek (kan ‘ie prima want hij is getalenteerder dan 99,9999% van alle muzikanten), ook al heeft ‘ie het over bijvoorbeeld iemand als Elton John:

Muziekexpert (engineer, muziektheoreticus, waanzinnig gitarist) ging helemaal los in een recente rant over deze copyright waanzin:

Ik roep al jaren exact hetzelfde. Echt exact dit. Wie zullen hieronder lijden? De artiesten zelf.

Het uploadfilter van de EU wil hier nog een schepje bovenop doen. Nou ben ik absoluut geen Baudet-stemmer maar het is wel een heel groot nadeel van de EU, deze zotte wetgeving. Ook Europese wetgeving rondom privacy (cookies!!!) en die EU TAX voor webwinkels (de hel!) zijn een gevolg van de EU. Het is lastig om zo nog voor de EU te zijn als je als creatief maker en kleine ondernemer zo slecht door de EU gesteund wordt.

Domme organisaties zoals Pictoright en Buma/Stemra en dergelijk staan achter de keuze van de EU. Ik vind het schandalig dat men in dit soort censuursystemen gelooft. Heel internet achter een muur, alles scannen en filteren, dat wil men. En dan wel heel hypocriet tegen die muur van Trump zijn natuurlijk?

Google is hier ook fel op tegen. Google heeft hier niets aan en is uitgesproken tegen deze Auteursrechtrichtlijn. Waarom? Welnu die hebben al jaren geleden een uploadfilter via Content ID moeten bouwen zodat platenmaatschappijen elk video kunnen tegenhouden waarin “beschermd” materiaal aangetroffen wordt. Dat geldt dus voor vrijwel alle grote artiesten, vrijwel alle oude bands, voor vrijwel iedereen die aangesloten is bij een platenlabel en/of uitgeverij. Zij claimen vervolgens alle advertentie-inkomsten. Door de nieuwe Auteursrechtrichtlijn van de EU gaan we uploadfilters op grote schaal krijgen. Het wordt gemeengoed zoals die achterlijke cookie-meldingen.

Google ziet dagelijks dat video’s massaal tegengehouden worden. Dus verschijnen er minder online. En Google zit natuurlijk niet op copyrightclaims te wachten. Geld extra voor Google levert het niet op. Het geld gaat hooguit van de maker van de video naar de platenmaatschappij. Dealtjes met platenmaatschappijen heeft YouTube allang gemaakt, daar gaat die Auteursrechtrichtlijn niets aan veranderen. Het punt is nou juist dat de deal behelst: de video tegenhouden voor het online verschijnen en reclame-inkomsten van YouTuber naar platenmaatschappij verleggen. Maar Youtubers zijn hier pislink over en dat is duidelijk geen positieve ontwikkeling voor Google/YouTube.

Die Auteursrechtrichtlijn zal niet voor meer inkomsten voor creatieve makers gaan zorgen want je ziet op YouTube wat het gevolg hiervan is. Door de enorme copyrightclaims laten YouTubers bestaande muziek steds vaker links liggen. Ze willen niet dat hun verdiende geld naar de geldwolven van Sony, van Universal etc. gaat. Zodoende krijgen de oude artiesten steeds minder aandacht. Rick Beato zal niet langer uitleggen waarom een bepaalde akkoorprogressie van The Beatles zo mooi is. En dus zullen oude artiesten langzamerhand in de vergetelheid raken. Wat je in hiphop ook zag gebeurde toen men centjes wilde voor het gebruik van samples. James Brown en Parliament raken totaal in de vergetelheid hierdoor. Vrijwel niemand gebruikt meer samples, hooguit een paar super machtige en rijke artiesten. Wie is hier dan bij gebaat? Niet de nieuwe artiesten en zeker ook niet de oude artiesten die hierdoor in de vergetelheid raken.

De oude muziekindustrie en de EU hebben een gebrek aan visie. En dat zeg ik niet zomaar maar dat zeg ik als maker, als creatieveling die juist zelf muziek maakt en die het niet moet hebben van copyrightclaims maar moet hebben van creatieve samenwerkingen.

Copyright moet op de schop, werkt niet meer in een tijd waarbij iedereen, echt iedereen voort moet bouwen op het verleden. Het is niet meer makers versus gebruiker, nee we zijn vrijwel allemaal makers.

Soms moet je nooit vergeven

Een tijdje terug citeerde ik ZEN-leermeester en schrijver Haemin Sunim. Hij pleit ervoor om niet te snel te vergeven.

Vergeving wordt vaak uitgelegd als compassievol handelen, het besef dat de persoon noodgedwongen, bv door misvorming in de opvoeding, uit een vorm van machteloosheid handelt.

Naar mijn idee ontken je daarmee het bestaan van de vrije wil.

Laat ik een voorbeeld nemen. Hitler, die overduidelijk leed aan grootheidswaanzin. Hij wierp een ziek balletje op en het begon plotseling te rollen. Iets dat alle populisten doen. Die bal is gaan rollen door alle idioten die in hem geloofden. Hitler werd gesteund in zijn waanideeën. Toch gaan we Hitler en al die idioten nooit vergeven voor hun daden. Never nooit niet.

Juist dat is heel compassievol. Omdat we compassie tonen voor de slachtoffers en juist niet voor de daders.

Todd Rundgren gisteren in Paradiso

Todd Rundgren was geweldig gisteravond in Paradiso. Helaas keek ik in de pauze op mijn telefoon en constateerde problemen met de NS als ik me niet ging haasten… dus heb de tweede helft van het concert moeten missen helaas!

Ik heb Todd misschien wel een keer of 5 gezien in Paradiso. Eigenlijk altijd goed, juist vanwege die zeldzaam goeie songs. Hoewel zijn electronisch materiaal van een paar jaar terug wel minder sterk is, alsof Todd zichzelf geforceerd probeerde opnieuw uit te vinden. Todd is op zijn best wanneer hij een goeie melodie toelaat bovenop een stel karakteristieke Todd-akkoordwisselingen. En voorziet van een gevoelige introspectieve tekst.

Je zou het op het eerste gezicht niet zeggen als je hem ziet maar diep in hem moet een bijzonder zacht en gevoelig mens schuilhouden. Anders kun je deze muziek niet maken. Er is niets stoers aan en dat is precies waarom het mij zo raakt. Ik voel zielsverwantschap.

Buwaldi, Buwalda

foto van: Marco Raaphorst / Creative Commons BY-NC-SA

“Heb jij iets met Delft?”, vroeg een lezer vanaf een klapstoeltje. Een vraag aan Het Lam dat acht en een half jaar had opgeofferd aan het schrijven van de opvolger van zijn succesvolle debuut roman.

Het Lam Gods nam een microfoon ter hand. “Nee!” Hoewel Het Lam zijn debuut voor een deel gesitueerd had in Delft, nota bene de plek waar ik nu op een klapstoel zat, hij bleek toch mooi de hele janboel uit zijn duim en de rest van zijn hand gezogen te hebben.

Acht en een half jaar is langer dan de lagereschooltijd. Langer dan de langste relatie die Het Lam ooit gehad had. Het zou eeuwig zonde zijn geweest als die acht en half jaar zich niet terugbetaalde qua succes. Hij was er lange tijd bang voor geweest. Was door diepe dalen gegaan. Zelftwijfel, boektwijfel. Regelmatig had ‘ie voor zijn boekenkast gestaan met knallende zelfreflecterende koppijn.

Tommy Wieringa had kort ervoor in zo’n zelfde setting voor een publiek op klapstoelen verklaard dat er voor hem niets leukers was dan schrijven. Onze Jezus dacht daar anders over. “Ik heb eigenlijk een hekel aan alles wat leuk is, zoal vakantie, drinken…”

Leuk? Het was zwaar afzien.

“Je staat op met 3 problemen en gaat naar bed met 7 problemen.” En dat dan acht en een half jaar lang. “Niet gaan lunchen buiten de deur, niet naar feestjes gaan en na de maaltijd gewoon weer door.” Soms deed ‘ie op een nacht vier hazenslaapjes om tussendoor de broer van Het Lam te sms-en over bepaalde passages.

Echter, de droom dat er in de boekenkast een plek voor hem is, was gebleven.