Stilletjes aan ’t werk

Internet maakt het mogelijk om data met iedereen te delen. En die data kan alles zijn, humor, kennis, muziek, eigen maaksels, ga zo maar door. Daardoor kun je contact leggen met mensen die misschien duizenden kilometers verderop leven. Dat was het internet van 1996 voor mij en dat het is nog steeds. Het is deze geglobaliseerde wereld die me fascineert. Of geef het een beter woord: online.

Maar er is ook veel veranderd. Elke boerenlul leeft tegenwoordig online en daar word je niet altijd vrolijk van. Echte vrienden en echte zielsverwanten, het is altijd een klein gezelschap. Dat heeft internet echt niet veranderd. Ook al heb je 36.000 volgers op Twitter. Je kunt er maar beter veel minder hebben, want die 36.000 zullen alles wat je uitkraamt onder de loep nemen.

Volgens velen is het hebben van succes aangenaam. Moet je zoveel mogelijk volgers nastreven. Maar het lijkt mij helemaal niet leuk om overal door iedereen herkent te worden. Dat alles wat je roept, denkt of doet, enorm onder een vergrootglas gelegd wordt.

Inmiddels zijn we nooit meer away from keyboard screen. En draait alles om aandacht. Hoe meer en langer de tijd die eyeballs besteden, des te beter, is het streven van de evil bedrijven. En veel eenpitters zijn dat gaan nadoen. “Kijk naar mij, kijk naar mij!” Narcisme is enorm toegenomen, de kwaal van de eeuw. Met dito burnout tot gevolg. Want elke tegenslag voelt als een mokerslag.

Terwijl ik dan denk: ga gewoon lekker op je bek, daar leer je van. Pruts gewoon eerst tot je een ons weegt. Ik speel al een eeuwigheid gitaar en nog komt niet alles even soepel uit mijn vingers, wil ik meer dan ik kan. Maar het is ook die drive die me aan het spelen houdt. Telkens maar beter willen worden. Tame the dragon. En waarom menigeen opgeeft. Makkelijkste weg natuurlijk, opgeven.

Het is wat uit de hand gelopen wat we allemaal delen, want de grootste graaiers van deze wereld zijn inmiddels de bedrijven die we eerst als niet evil bestempelden. Ze zijn dus wel evil en roepen ons op om vooral zoveel mogelijk te blijven delen. Zelf delen ze helemaal niets, zijn die bedrijven en mannen erachter zo gesloten als wat. Net zo goed als Steve Jobs die de iPad uitvond zijn eigen kinderen verbood er een te gebruiken. Heel cynisch en hypocriet. Maar het volk koopt slaafs die producten en de fabrikanten lachen zich gek.

Vroeger, de early adopters, deelden we van alles op onze blogs, op Twitter. Toen je halve vriendenkring je nog raar aankeek. “Een blog?” Toen er nog slechts 100 man en vrouw op Twitter zat. Die oude mentaliteit is compleet verdwenen. Mijn tijdslijn op Twitter staat tegenwoordig vol met promotionele tweets. Men promoot vooral zichzelf. “Zie mij nu eens goed bezig zijn!” Of men deelt een visie van een ander. Ik wil dingen zien die echt goed zijn, waar echt gruwelijk veel bloed, zweet en tranen ingestopt zijn. Waarbij men tot aan het gaatje gegaan is.

Men denkt te vaak de gemakkelijkste weg te kunnen nemen. Ik denk dat het niet werkt. Fake news is geen nieuws. En wetenschappelijk onderzoek is niet “ook maar een mening.” Echt goeie dingen kosten bloed, zweet en tranen. Juist omdat het zo moeilijk is, zie of hoor je het te weinig. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo zijn.

Gelukkig zie ik ook de tegenreactie, mensen die hun Facebook account deleten en zich terugtrekken. Die laten alleen via direct messages van zich horen maar zijn ondertussen gewoon lekker bezig. Ze laten zich niet afleiden en onderdrukken de neiging om elke poep en scheet met anderen te willen delen.

Ik ben een beetje zo. Ik heb de neiging om elke poep en scheet online te kieperen. Daarom waaier ik ook zo uit, zijn de onderwerpen op mijn blog breed. Maar waarom zou ik me niet wat meer inhouden? Werken aan de dingen die er voor mij echt toe doen, niet meegaan in de waan van de dag. Mijn eigen waan van de dag.

Stilletjes aan ’t werk zijn, is pure schoonheid. En dan pas weer van je laten horen als iets af is, als je echt iets te presenteren hebt. Je aanschouwt de waan totdat het echt zover is en je met een warm hart kunt zeggen: “maar NU wil ik even je aandacht!”

Het gevecht om de aandacht en het kweken van behoefte door Facebook

Bij De Correspondent las in een aanklacht tegen Facebook:
https://decorrespondent.nl/7483/wat-je-terugkrijgt-als-je-van-facebook-gaat/

Facebook wil zolang mogelijk onze aandacht vasthouden door ons continu berichten voor te schotelen die wij leuk vinden. Sommigen beklagen zich erover maar blijven Facebook wel gebruiken. Heeft Facebook ons verslaafd gemaakt en wij zijn echt zo willoos?

Tja, over de Vrije Wil wordt al eeuwenlang een flinke boom opgezet. Het vragen om aandacht is wat iedereen doet. Elk bedrijf, elke omroep, elk nieuwsplatform, elk mens.

De televisie wordt vaak gezien als een domme doos die om aandacht vraagt. Je zit zinloos op de bank te kijken en wordt automatisch een avond lang vermaakt. Alsof er geen verzet tegen mogelijk is.

Steeds meer mensen doen de tv weg en gaan vervolgens Netflixen. Waar het woordje binge watching op van toepassing is. Weerloos zit men in plaats van 1 aflevering de hele serie in een klap te bekijken.

Weerloos zonder Vrije Wil?

In 1999 maakte Frans Bromet een documentaire over de mobiele telefoon:

De geïnterviewden zijn stellig: ze hebben geen enkele behoefte aan zo’n ding. Inmiddels zullen zij ook allemaal een mobiel hebben en vast en zeker inclusief mobiel internet. Zo gaat het altijd. Behoefte wordt gekweekt. Zelfs software updates verlopen zo. Je doet het maar, terwijl je er soms ook op achteruit gaat. Soms raakt de computer op hol en moet de slimme broer of buurman weer gebeld worden om de ellende op te lossen. En voor wat eigenlijk? Voor die ene feature extra waar geen mens op zit te wachten?

Een schreeuw om aandacht.

Kijk als ik in een roze tangaslip de straat op loop word ik uitgelachen maar mensen die eerst beweren dat ze iets echt niet willen en vervolgens een paar jaar later beweren er niet zonder te kunnen worden als heel normaal gezien.

Zo heb ik de plotselinge adoratie voor Pim Fortuyn – “onze Pim” – altijd apart gevonden. Lui die in voetbalstadions de hele wedstrijd “homo” riepen raakten helemaal in de ban van Pimmetje. Zelfs straatarme mensen raakten verknocht aan de dandy die zijn danderiaans niet eens onder stoelen of banken schoof.

Een gevalletje American Beauty?

Maar goeds, zijn wij allen zo weerloos en moeten we daartegen beschermd worden?

Ja dus, dat we weerloos zijn mag duidelijk zijn. Mensen die zelfs Facebook haten zitten zelfs op Facebook omdat ze anders zoveel moeten missen. Zijn ze eraan verslaafd geraakt net als aan de tv?

De Correspondent doet een oproep om van Facebook af te gaan maar adverteert wel op dit medium. Nogal hypocriet dus want men zorgt zelfs voor geldstromen richting Facebook. Wees dan principieel en weiger daaraan mee te doen. In het stuk van De Correspondent staat “Zet je automatische betaling aan Mark Zuckerberg stop”, maar men adverteert toch echt op Facebook. Of is De Correspondent weerloos? Men wil wel, maar men kan het niet weerstaan?

We raken verslaafd aan de middelen die onze verveling kan doorbreken. Die onze stemming even kan opkrikken. Daarom kijken we tv en vingeren we die socialstream van Facebook de hele dag door. En alles vraagt onze aandacht, maar dat is altijd zo geweest. Op straat zelfs word ik geconfronteerd met reclame. De hele tijd door. Mijn aandacht moet daar naartoe geleid worden en mijn behoefte moet gekweekt worden, ook al roep ik dat ik er geen behoefte aan heb. Weerloos heb ik daar niets over te zeggen.

Voor de Vrije Wil moet je wel iets doen.

Persoonlijk denk ik dat er tot op zekere hoogte een Vrije Wil bestaat. Wees je ervan bewust dat je zelf ook dingen kunt doen en maken. Dat het wereldnieuws geen prioriteit hoeft te zijn. Dat de Vrije Wil er alleen maar kan zijn op het moment dat jij je realiseert dat zolang jij gezond bent en je niet in een levensbedreigende situatie verkeert er helemaal niets aan de hand is. Niets hoeft dan je aandacht te vragen met de grootste prioriteit, maar je kunt zelf beslissen. Je werkt gewoon je werklijstje af, of je lummelt wat. Jouw keuze, koester het!

De Vrije Wil kan ook alleen maar ontstaan op het moment dat je beseft dat je kunt kiezen. Dat er geen enkele reden tot paniek is. De meeste mensen, ondanks de uitstekende situatie waaronder ze verkeren, stellen zichzelf de vraag “maar wat nu als dat niet zo blijft?” Die hebben een baan maar zijn bang dat ze die baan verliezen. Ze zijn bang voor de toekomst. En dat maakt ze weerloos. Maar het is een verkeerde gedachte die ingegeven is door angst. Iedereen gaat uiteindelijk dood, maar zolang dat juist NIET het geval is, zit er maar 1 ding op: LEVEN!

En voor diegenen die dat niet snappen of willen snappen is er vermaak. De hele dag door. Here we are now entertain us.

*gitaar pakken doet*

In the back of your mind

‘Alles wat je aandacht geeft groeit’ is een uitspraak die ik wel vaker hoor. Er zit wat in en heb hem zelf ook weleens over de tong gehad.

Een poos geleden sprak ik een kunstenaar die jarenlang succes nastreefde en er werkelijk alles aan deed om dat te bereiken. Hij moest succes hebben, zo vond jij. Vol jaloezie keek ‘ie naar andere kunstenaars. Dat succes kwam maar pas toen ‘ie opgegeven had om het na te streven. Toen ‘ie er juist geen aandacht meer aan schonk.

Zappen en klikken: waar ben je naar op zoek dan?

Al eerder schreef ik over ‘Concentratiespan mensen neemt af’. Over aandacht dus.

Ik ben nog van de generatie die de introductie van Nederland 3 heeft meegemaakt. Daarvoor had je de keuze uit 2 televisie zenders. Hele gezinnen keken dus de hele avond naar Nederland 1 of Nederland 2. En om van zender te switchen moest er iemand van de bank opstaan om het zender-knopje om te zetten.

Maar bij de introductie van commerciële televisie ging het ineens hard. Commerciële televisie inderdaad, daarvoor hadden we dus alleen niet-commerciële televisie. En door meer zenders kocht vrijwel iedereen een televisie met afstandsbediening waardoor het zappen een Van Dale woordje werd. Juist tijdens de reclameblokken van commerciële televisie werd er gezapt.

Vandaag de dag vraag ik me af waarom wij thuis nog een televisie-abonnement hebben. We kijken bijna nooit televisie zonder de laptop op schoot. En vaak kijk ik bijvoorbeeld een documentaire op Vimeo met een hoofdtelefoon op en mijn vriendin een Uitzending Gemist. Dan gaat natuurlijk de televisie uit.

Qua aandachtsspanne is de verveling alleen maar toegenomen. We zappen en klikken sneller weg dan ooit tevoren. De keuze is simpelweg veel groter en we zijn wellicht veel onrustigere consumenten geworden. Zeg eens zelf: hoe snel klik jij weg? Kijk jij ook naar hoe lang een video nog duurt? Misschien klik jij wel nooit op video’s omdat ze gewoonweg te tijdrovend zijn? Of lees je nooit een lange blogpost? Alles wat teveel tijd kost, wordt al snel weggeklikt. Maar waarom? Je klikt weg en gaat naar de volgende site, om ook daar weer voor even iets snel te lezen om weer door te klikken naar een andere site. Waarom doe je dat toch? Om een grote hoeveelheid diversiteit op te pikken? Om niets te willen missen?

Maar waar ben je naar op zoek dan?

#podcast #101: een podje praten

podcast-101Praten is leuk
je zit in het moment en hebt totale aandacht voor elkaar.

En dat is eigenlijk heel bijzonder
die totale aandacht voor elkaar.

Want zo heel vaak komt het namelijk niet voor
dat iemand echt totale aandacht voor de ander heeft.

Maak dus maar een uitdaging
van dat podje potje praten.

Concentratiespan mensen neemt af

Je leest allerlei berichten over kinderen die steeds meer moeite hebben met zich goed te concentreren. Dat lijkt mij logisch. Kinderen krijgen meer impulsen dan ooit tevoren en dus leidt dat hun aandacht simpelweg af. Om kort te gaan: vroeger was het leven veel eenvoudiger en rustiger. De TV begon pas ’s avonds met uit te zenden. Het was minder druk in het verkeer. Een mens had minder lawaaiige apparaten in huis. Buiten werd je nooit lastiggevallen door de telefoon of andersoortige aandachttrekkers. Enzovoorts, enzovoorts.

Ook ouderen hebben moeite om zich goed te concentreren. Snel en kortstondig worden de zaken nu geconsumeerd. Teksten worden snel gescand zonder ze goed te lezen. En meningen worden direct gevormd en geventileerd. Deze waan van de dag die in sneltreinvaart aan ons voorbij dendert. De volgende dag zijn we alles vergeten dat wat gisteren toch oh zo belangrijk leek.

Toch is er een groep die precies het tegenovergestelde doet. Die sluit zich af, koste wat kost, en verdiept zich in iets. Die geeft dingen de tijd om te rijpen. Zij vinden zaken waar anderen het geduld niet voor hebben om ze te vinden. Zij zijn artiesten, curatoren, ambachtslieden, vakmensen.

Aandacht is schaars. Aandacht is het nieuwe geld. En de meeste mensen kunnen het niet geven ook al willen ze maar wat graag. Net als met liefde. Zij willen dat alles voor hun gedaan wordt. Zij kunnen geen broden bakken. Zij kunnen het huis niet langer zelf schoonhouden. Zij kunnen geen banden plakken. Geen kleren repareren. Geen poëzie schrijven. Geen dingen meer uitzoeken.

Snel en vluchtig heeft zo zijn nut. Maar alleen maar snel en vluchtig is een oppervlakkig leven. Deze wereld lijkt door de wereldwijde crisis tot stilstand te zijn gekomen. En alleen aandacht kan ons nog redden.

Die rare stropdas

“ik kan niet goed luisteren, zit alleen maar naar de plaatjes te kijken”

Mijn vriendin bekeek een online video. Hij was prachtig gemaakt. Terwijl iemand sprak werden andere, soms associatieve, beelden getoond. Sommige mensen kunnen daar slecht tegen, omdat het twee verschillende informatiestromen zijn die hun hersens doen prikkelen.

Sommige sprekers hebben daar ook last van. Dan onthou je alleen nog die rare stropdas die hij omhad en ben je zijn verhaal along the way compleet kwijtgeraakt.