Mensen kunnen niet kijken

Empathie is een vaag begrip. Er ontwikkelen zich wel allerlei gevoelens als we naar dingen kijken of luisteren, maar die gevoelens verschillen nogal tussen mensen onderling. Sommigen raken tot tranen toe geroerd terwijl anderen keihard in de lach schieten. Er bestaat niet zoiets als een universeel, eenduidig gevoel. Gevoelens tussen mensen zijn juist vaak totaal tegengesteld. Vandaar ook al die oorlogen.

Kijk naar onderstaande foto, gemaakt door mijn vriend Akbar:

Closed curtains

Onder deze foto op Flickr staan reacties als (ik quote er slechts een paar):

WTF! playing hide and seek? Hele leuke plaat!

Wat een triest geval!!! En iedereen loopt maar door!!! Mooi journalistiek werk, Akbar!!

Haha, geweldig! En ik maar denken dat ze handen zo raar zitten….!

Diep triest, Akbar!
Jammer dat dit soort mensen vaak niet geholpen willen worden.
De geest is complex!
Door jou foto krijgt hij even aandacht op Flickr!
Wens hem een beter leven.

De persoon op de foto zie ik vaak in Den Haag lopen. Hij heeft een ingevallen gezicht met een vreemde apathische blik in zijn ogen. Ik vermoed dat hij een zwaar psychiatrisch patiënt is. Terwijl anderen een lolbroek in de persoon zien.

Wie is er hier nu gek?

1 Minuut – die stem

(CC BY-NC-ND foto: Akbar)

In 2 sessies heb ik bijna 120 minuten aan audio opgenomen. Wat muzikale noten ingespeeld, Bhagwan ‘auf internet gefisht’, stevig knip- en plakwerk en uiteindelijk heb je dan precies op de seconde nauwkeurig 1 Minuut. Mijn korte radiodocumentaire voor VPRO radio.



Zie ook VPRO | 1 Minuut.

ik lees nu …

Bert JansenHeb ik van vriend Akbar te leen.

Het boek ruikt muf.

Ik heb Akbar een boek gegeven hoe ‘ie met roken kan stoppen. Akbar vraagt zich nog steeds af of ‘ie dat wel wil.

Boek leest lekker weg. Goeie schrijfstijl ook. Verhaal over muziek. 60-erjaren. Toen iedereen nog gewoon in het openbaar neukte en rookte.