Shit nummers en shit zang

De laatste keer dat ik met een andere gitarist speelde was in 1990. Ik had mijn HEAO studio er voor aan de wilgen gehangen. En nu, 27 jaar later, stond ik in een oefenruimte in Scheveningen ineens hetzelfde te doen. Dat beloofde wat! Alleen maar eigen nummers, zo was besloten. En ik wilde zingen.

Gisteren, vijf repetities later, heeft de andere gitarist er de brui aan gegeven. Het ontbrak hem aan motivatie om toegewijd de tijd op te brengen om met de eigen nummers aan de slag te gaan. Ik zag het met hem heel erg zitten. Pijnlijk jammer dus!

Direct dacht ik dat het aan die shit nummers lag. En aan die shit zang van mij. De gitarist zei dan wel “het is puur persoonlijk en heeft niets met jullie te maken” maar wilde ‘ie ons/mij niet gewoon sparen?

Fuck it! De schaamte bestrijden, daar is het allemaal mee begonnen. Ik weet nog hoe Quintus vlak voor een optreden in De Pater in mijn oor riep: “kijk die mensen staan voor het podium maar wij staan EROP!” Met knikkende knieën op het podium staan, met een klote gevoel het podium verlaten, de twijfel, de angst, het hoort er allemaal bij. Daar is maar 1 antwoord op mogelijk: 

… and we don’t care!

Terug bij af. Alles is mogelijk. Let maar op!

Fouten bestaan niet

Ik ben opgegroeid met de wetenschap dat een mens fouten maakt. Gruwelijke fouten waardoor er dingen misgaan. Een klein foutje kan resulteren in diepe ellende. Wat is de reactie bij het opmerken van een fout? Stress.

Het is een verkeerde reactie. Een fout hoeft namelijk HELEMAAL niet te resulteren in diepe ellende maar juist het omgekeerde kan gebeuren. Mensen die scheiden, ik ben er een van, kunnen daarna de liefde van hun leven ontmoeten. Je kunt het ene niet los zien van het ander en iets labelen met het kenmerk fout is dus HELEMAAL niet slim. Je kunt het maar beter zien als een kans, een oplossing naar iets nieuws, iets anders, iets beters. En dat alles DANKZIJ de “fout”.

Lees verder

Angst

The hero and the coward both feel the same thing, but the hero uses his fear, projects it onto his opponent, while the coward runs. It’s the same thing, fear, but it’s what you do with it that matters.

Cus D’Amato