Geverifieerd door De Correspondent als Sounddesigner

Een poosje terug kreeg ik een mailtje van De Correspondent:

Sinds kort kunnen we bij De Correspondent de expertises van leden verifiëren. Gezien u als sounddesigner reageerde: heeft u ook interesse om door ons geverifieerd te worden?

Dat klopt niet helemaal want ik reageerde niet slechts als sounddesigner maar onder vermelding van ‘muzikant, sounddesigner en documaker’. En ik had eigenlijk documentairemaker willen schrijven maar dat paste niet vanwege het beperkt aantal letters.

Mijn bezigheden beperken zich niet tot een enkele expertise. En ik vraag me af voor wie dat anno 2017 nog wel geldt. Toch ziet De Correspondent dat anders. Voor wie geverifieerd wordt geldt slechts 1 functietitel. Een beperking want wat moet ik kiezen als mijn 3 belangrijkste expertises zich met elkaar in balans verhouden?

Ik stelde voor aan De Correspondent om mijn expertise als volgt te vermelden: muziek-, geluiden- en verhalenmaker. Met daarbij 3 korte referenties:

De Correspondent koos voor de titel Sounddesigner. Waarom precies, dat weet ik niet, maar volgens De Correspondent is dat wat ik ben en doe. En dat klopt, voor een deel.

De beroepskeuze van Generation Slash; de optelsom der dingen

marco raaphorst

Wat wil je later worden?

Van kinds af aan wordt ons verteld dat we maar 1 ding kunnen worden.

Worden?

Moeten we niet gewoon afgerekend worden op onze daden? Op wat we doen?

Je kunt wel iets willen worden, maar nu, op dit moment ben je iets, doe je iets. Ben je dat wat je bent, dat wat je doet.

Oh, het is maar een hobby hoor!

Ik maak muziek / maak video’s / maak foto’s / schrijf blogjes / geef lezingen / organiseer blog-art / et cetera.

En ik ben blij met die Generation Slash. Omdat ik dat echt allemaal ben. Omdat ik echt van al die dingen hou. Omdat ik al die dingen echt doe.

Niet geworden. Zijn. Mijn beroep. De optelsom der dingen.