Cees Debets: "een clash op het Spui"

Je kunt dan wel Charles Arthur heten en betaald stukjes voor The Gardian inkloppen, gelul van een dronken aardbei blijft het.

Blogging is dying. Actually, no, let me qualify that. The long tail of blogging is dying. I say this with confidence. That confidence is based on two things: my anecdotal, but wide-ranging, analysis of what and how people remark on content from this section, and the surveys carried out by Technorati – which provides the Guardian with the feedback data that appears on our web pages. The interesting question is, what has replaced that blogging?

Waarom het gelul is? Omdat het alleen over aantallen gaat. Je hebt dingen die taai zijn, bloggen is er een van. En van Keith Richards beweren ze tenslotte ook dat ‘ie binnenkort dood zal gaan. Dat roepen ze al meer dan 35 jaar. Jip Golsteijn gaf Keith in 1973 nog 5 jaar. En wie van de twee is al jaren geleden een verdieping lager gaan wonen? Juist, Jip.

Bloggen is niet dood. En bloggen is geen mainstream (ja, fuk GeenStijl met je Telegraaf redactie en omkoopbaarheid door een Sony – lees: we’re only in it for the money). Bloggen is nog zo rauw en anarchistisch als het ooit was. Want bloggen is van ons, de bloggers.

Blijf je ten alle tijden verzetten, mijn beste collega blogger. Verzet je tegen de mainstream. Tegen de censuur. En publiceer alles wat je wilt publiceren. Er is niemand die je belet dat niet te doen. Tenzij je in die kutstukjes van die mainstream sjoernalisten gaat geloven natuurlijk…

En voor diegenen die zich afvragen ‘wat doet die man daar in die video?’. Die man is Cees Debets, directeur van Theater aan het Spui. In dat theater organiseren wij Het Weblog Festival Van Het Jaar: blog-art.nl.

Placebo-effecten bij Het Uitgestelde Doen

Samen met mijn vriendin organiseer ik blog-art, een creatief evenement voor en door bloggers, in Theater aan het Spui, Den Haag.

Mijn vriendin en ik wilden blog-art graag organiseren. Dus besloten we het te gaan doen (doen!). We hadden een soort globaal idee hoe het eruit zou zien. Vervolgens gingen we op zoek naar een geschikte ruimte. Mensen bellen. Sommige mensen bleken niet hulpvaardig. Dat schiet niet op. Totdat je op een dag in Theater aan het Spui staat, elkaar aankijkt en beiden denkt: “dit is de plek!” En een week of twee later wordt het na een gesprek met Cees Debets, de directeur, ook echt De Plek.

Een aantal mensen vroegen ons: “denk je dat daar behoefte aan is?”. Sommigen zelfs direct: “dat moet je maar eens onderzoeken!”.

Wat nu onderzoeken? Ik geloof geen bal van onderzoeken. Kijken of ergens behoefte aan is? Het is een kwestie van ergens in geloven en het ook echt gaan doen. Natuurlijk, als uit een onderzoek blijkt dat het publiek er positief tegenover staat ga je misschien met een positiever gevoel aan de slag, maar naar mijn idee is dat een placebo-methode. Niemand kan van te voren inschatten of iets zin heeft. Of iets nut heeft. Of er behoefte aan is. Je moet er zelf in geloven en dan komt het er. Hoe dan ook. Desnoods door heel hard te werken en heel lang vol te houden. Bovendien blijkt dat het tegendeel ook altijd waar te zijn.

Als je weet waar je voor gaat, je niet door ‘ja-maar’-meningen laat afleiden, het tijd geeft en weet vol te houden, slaag je altijd!