Reparatie Bieslog.nl geslaagd!

Ken je Bieslog nog? Dat is het blog van Wim de Bie dat hij van 2002 t/m 2008 met groot enthousiaste dagelijks voor de VPRO maakte. Wim omarmde het blog als een ideaal publicatiemedium om dagelijks commentaar te leveren, om zaken te verzamelen, mensen te spreken, lol te maken, typetjes neer te zetten en zo verder. En vaak schurend op het randje van fictie en werkelijkheid. Wim werd ermee de eerste programmamaker bij de Publieke Omroep met een blog.

De techniek waarop Bieslog draaide bleek in 2013 zo verouderd te zijn dat de VPRO genoodzaakt was Bieslog offline te halen. In mijn gesprekken met Wim vertelde hij mij regelmatig dat dat hem erg dwars zat. Het wrange is ook dat het oefenblog dat Wim nog voor Bieslog was gestart om mee te experimenteren, wimdebie.blogspot.com, nooit offline is geweest.

Toch krijgt dit verhaal een positief, weliswaar gecompliceerd, staartje want in 2018 besloot Babette Wagenvoort samen met GertJan Kuiper (VPRO) en mij, Marco Raaphorst, te onderzoeken of we Bieslog toch weer tot leven konden wekken. Een vraag die niet eenvoudig te beantwoorden bleek. Want dachten we voor het ene probleem een oplossing gevonden te hebben dan dienden zich minstens twee nieuwe problemen weer aan. Another fine mess...

Om een lang verhaal kort te maken, nu ruim anderhalf jaar verder hebben we het toch voor elkaar weten te fietsen: Bieslog is weer terug online!

Wim heeft een vers welkomstwoord geschreven en verders is alles als vanouds. Bieslog oogt dus nog precies zoals het was.

Op de website van de VPRO kun je een uitgebreid artikel lezen over onze geheime operatie. En lees daar ook het artikel ‘Blogger De Bie’ dat een technische terugblik doet en beschrijft hoe Wim te werk ging als blogger. Zijn enthousiaste is wat me zo aanspreekt aan Bieslog. Dat is nog altijd voelbaar.

Ik ben blij dat ik een bijdrage aan dit digitale erfgoed heb kunnen leveren. Samen hebben we van Bieslog een Bieslogmuseum gemaakt dat nooit meer offline gehaald hoeft te worden. Er is geen database meer voor nodig, alles is statische HTML geworden en audio en video zijn geconverteerd naar open formaten zodat ze in alle moderne webbrowsers afgespeeld kunnen worden, zonder plugins.

Platgeslagen Bieslog

Toen de VPRO in 2013 Bieslog offline haalde heeft men er een backup van gemaakt middels een export van losse statische HTML-pagina’s. Helaas constateerden we dat verschillende UTF character encodings door elkaar gebruikt waren. Bij een enorm aantal pagina’s kwamen rare karakters naar voren. Zo stond dan bijvoorbeeld op de plek van een apostrof een vraagteken. We hebben het hier over meer dan 10.000 (!) HTML pagina’s, dus dat zorgde voor de nodige problemen. Die rare karakters moesten voornamelijk met de hand aangepast worden omdat er vaak geen find & replace methode voor te bedenken viel.

Alle audio en video converteren

Alle audio en video bestanden waren opgeslagen in het Real formaat. Om die te kunnen afspelen moest je vroeger een plugin voor de browser downloaden van het bedrijf RealNetworks. Het is een beetje vergelijkbaar met Flash. Real en Flash zijn inmiddels exotisch geworden, gesloten formaten die het onmogelijk maken om nog ondersteund te worden anno 2019. Microsoft Silverlight is ook zo’n gesloten formaat dat heden ten dage nog wel gebruikt wordt. En dat is vragen om ellende want je hebt er een speciale plugin voor nodig. Safari op de Mac ondersteunt het inmiddels niet meer.

Kortom, we moesten de hele handel converteren. Voor audio kozen we voor mp3 en voor video voor mp4. Deze formaten zijn open source en worden ondersteund in alle browsers zonder plugin. Ze maken heden ten dage onderdeel uit van de HTML specs. Helemaal top dus!

Het converteren bleek wel een flinke uitdaging te zijn. Zo’n 250 audio bestanden konden we vrij eenvoudig van Real Audio omzetten naar mp3, maar video was een heel ander verhaal!

De Real Video bestanden kon ik vaak niet eens afspelen op mijn Mac. Pas na het installeren van MPlayer en door diverse exotische toevoegingen voor Mac OSX te installeren kreeg ik beeld te zien. En dan nog gaven sommige video’s problemen, braken ze op het eind bijvoorbeeld plotseling af. De zoektocht naar een goeie batch-conversie leidde tot niets. Het kwam erop neer dat ik alle video’s 1-op-1 met screencapture software in real time heb moeten converteren.

Bestanden plèitûh!

Tot onze verbazing bleek een flink aantal audio- en videobestanden te ontbreken aan de backup. Dat vroeg dus om flink wat extra speurwerk van met name Babette. Sommige bestanden werden in Wim zijn eigen archief gevonden. Wim heeft een archief dat vollediger is dan dat van Instituut voor Beeld en Geluid (waar ik ook achter kwam bij het maken van mijn RadioDoc over Wim zijn RadioJaren). Soms konden we iets terugvinden op een oude mac, CDs, YouTube of DVDs.

Ik zal je niet langer met ons geploeter lastigvallen. Het punt is: hij doet het weer.

AANVULLINGEN: er kwam een lawine aan fijne reacties en retweets als reactie op het nieuws via Twitter. En Wim deed een fijne tweet vandaag:

Het was ook nieuws voor NU.nl:

https://www.nu.nl/media/5987460/bieslog-van-wim-de-bie-na-jaren-weer-online-geplaatst-door-vpro.html

En Erwin Blom, ten tijden van Bieslog was ‘ie Hoofd VPRO Digitaal, publiceerde erover in de nieuwsbrief van Fast Moving Targets:

https://www.getrevue.co/profile/fastmoving/issues/handpicked-bieslog-is-gerepareerd-197583

Het nieuws viel te lezen in de VPRO Gids van deze week en werd ook meegenomen in de VPRO Nieuwsbrief (schermafbeelding):

Bloggen, de losse vorm

Een poos geleden nam ik mij voor om een album te maken. Inmiddels publiceer ik braaf elke eerste vrijdag van de maand een nummer voor mijn aankomende EP.

Vroeger deed ik dat anders. Dan maakte ik een nummer en stond het op een dag gewoon zomaar ineens op mijn blog. De volgende dag stond daar misschien een foto, een filosofisch stuk, of iets anders. Het blog vroeg niet om een vaste vorm, hoewel dat ook kon. Marketingmensjes gaan dan altijd ‘kies je niesch’ roepen maar je kunt die regel prima negeren.

En hoezo verleden tijd? Ik blog misschien minder dan in de hoogtijdagen, ik blog nog steeds en dat is het belangrijkste.

Regelmaat is trouwens helemaal niet noodzakelijk, de blogger blogt gewoon wanneer ‘ie wenst te bloggen. De kwaliteitslat hoef ook niet constant te zijn, het blog is gratis te lezen en wie het vandaag niet boeit moet het andere keer maar weer proberen. Het bezoek voor de blog komt en gaat. Het mag de blogger niet boeien, die blogt gewoon omdat ‘ie een blogbehoefte voelt. Als ‘ie gelezen wordt, mooi, zo niet dan nog heeft ‘ie genoeg reden om trots te zijn.

Die losse vorm, dat ogenschijnlijke allegaartje, dat is wat ik er zo mooi aan vind. Omdat het tegelijkertijd helemaal geen allegaartje is. Dit is mijn filter, mijn bubbel, mijn mening, wat ik maak. Ik creëer mijn bestaan en ik log mijn bestaan terwijl anderen op hun beurt mijn blog loggen voor de lange termijn.

Mijn blog is nog niet af en dat is maar goed ook.

Het blogt maar door

Al grasduinend door de statistieken van WordPress kwam ik er zojuist achter dat 2009 een hoogtepunt vormde voor mijn blog marcoraaphorst.nl op het gebied van het aantal gelezen artikelen. Goed voor een gemiddelde van zo’n 500 weergaven per dag. Ik blog dit niet voor mij, mijzelf en ik alleen, dus meer oogjes is een prettig gegeven. Zo resoneert het wat langer door.

Dat bloggen had ooit in 2000 na de ontdekking van Blogger een brandend vuur in mij aangestoken. Ik kon in ene publiceren wat ik wilde! Als de brandweer ging ik, hoewel ik dat brandende vuur in mij natuurlijk ongemoeid liet.

Het heilige moeten zonder er iets meer van te verlangen, hoe mooi is dat! En nog altijd koester ik dat gevoel, hoewel de regelmaat van weleer er wel uit is. Een decennia terug poepte ik er soms 2, soms wel 3 blogs op een dag uit. Het kwam veel en in alle kleuren en geuren. Maar het voelde nooit als werk, rook niet naar werk en smaakte niet naar werk. Kortom: het was geen werk.

En dat is het nog altijd niet.

Ik blog. Dus ik besta.

Schrijven is grip

Ik las een mooi interview met arts en schrijver Ivan Wolffers in de Volkskrant vandaag. Hij heeft sinds 2002 gevorderde prostaatkanker maar leeft al langer dan de prognose die zijn behandelend arts toentertijd maakte. Met zo’n concrete levensbeperking kom je tot vragen over zingeving.

Mensen willen grip krijgen op het leven. Bijvoorbeeld door iets concreets te doen of te maken waarvan zij vinden dat het zin heeft. Iets dat een zichtbaar resultaat heeft, tastbaar is, een fijn gevoel geeft enzo verder.

Dingen maken is grip. Een muziekinstrument steeds beter beheersen is ook grip. Steeds beter in staat zijn om naar anderen te luisteren is grip. Beter je eigen gevoel weten te plaatsen, de gedachten die eraan ten grondslag liggen, is grip.

De ziekte betekende dat er opeens chaos was in mijn bestaan. Door te schrijven hoopte ik daar vat op te krijgen. Ik ben begonnen met een blog over het alledaagse, waarin ik alles beschreef wat met die kanker te maken had. Ik nam me voor tot de kern door te dringen, de essentie te benoemen.

Lukte dat ook?
‘Gedeeltelijk. Het probleem is dat je altijd iemand hebt die over je schouder meeleest. Grote schrijvers kunnen zich daaraan onttrekken. Reve schreef wat er in hem opkwam, hij bekommerde zich niet om anderen. Ik heb dat ook geprobeerd, maar betwijfel of het me gelukt is. Ik kwam erachter dat mijn blog door veel meer mensen werd gelezen dan ik had verwacht. Ik dacht dat vooral wat vrienden en familieleden zo op de hoogte zouden blijven, maar veel meer mensen gingen het lezen. Daardoor voelde ik me toch weer gedwongen bepaalde zaken achter te houden. Marion (Bloem, red.) zal ongetwijfeld zeggen dat ik nog niet eerlijk genoeg ben geweest.’

Ivan Wolffers in interview Volkskrant 27 mei 2019

Met een blog concretiseer je je gedachten. Je maakt iets wat grip veroorzaakt. Een blog is een document, voor jezelf, voor anderen, het kan opgeslagen en bewaard worden. Het kan nu gelezen worden, of later. Misschien dat het over 100 jaar nog relevant is. Het is een teken van leven dat niet hoeft te vervliegen. Net als dat een boek niet hoeft te vervliegen. Of een lied, een film, een belangrijke sportwedstrijd en ga zo maar door.

Maar de buitenwereld gooit soms roet in het eten. Ivan is zich er bewust van dat er een publiek is dat meeleest. En je leest tussen de regels door dat ‘ie ermee worstelt, soms te weinig lak heeft aan de lezers.

De mening van een ander heeft niets met jou te maken. Grip krijgen op die mening van een ander heeft geen enkele zin. Tenzij je politicus bent, of een doordrammend discussiërend persoon. Je kunt je gaan inhouden in het schrijven, zaken achterwege laten waar een lezer mogelijk kritiek op zal hebben. Maar wat nu als die zaken je na aan het hart liggen? Als je de schaamte erover juist uit de weg wilt gaan?

Wie schrijft probeert grip te krijgen op het leven. De schrijver hoeft daarover aan niemand goedkeuring te vragen want het is aan de lezer of hij of zij er iets mee doet. Don’t shoot the messenger, zeggen ze. Een waarheid als een koe.

Neil Finn: adieu social media, welcome blog!

Muzikant Neil Finn is opgehouden met social media en begon een maand geleden een blog.

As I have removed myself from social media for the foreseeable future, I aim to find a few new things to throw at you on here. Hopefully my words will flow free and I can string together thoughts of more than 280 characters, remember a few good things that happened today or yesterday, show you some panoramic images and short movies, fast corridors with surprise endings. There’s a world of creative process and remarkable people out there that I hope to discover.

The First Post – Neil Finn

Ik ben ook opgehouden met social media, op 1 na: Twitter. Ik sluit niet uit dat ik ook met Twitter stop. Een blog is namelijk een miljoen keer beter.

Dave Winer heeft een punt

FF een onderonsjes tussen 2 bloggers op Twitter vandaag. Ik vind het jammer dat de RSS-feed van Dave Winer voorzien is van vele korte posts die me geen reet interesseren. Maar Dave wil er geen extra RSS-feed voor aanmaken. Take it or leave it.

Het is de houding van een artiest. Niet zwichten voor het publiek. Het ze vooral niet makkelijk maken. Maar hoe interessant ik Winer ook vind (de vader van alle bloggers, zo kun je hem met gemak noemen), in mijn RSS reader zit ‘ie al een tijdje niet meer. Alleen vanwege die korte overbodige posts die hij de godganse dag loopt te posten. Gebruik voor vergankelijke berichten Twitter, denk ik dan.

Maar goeds, ik snap zijn punt. De maker heeft de bal.

P.S. De ouwe baas wordt toch een beetje kriegelig als Roy Tanck een suggestie doet:

Winer bouwt zijn eigen software en het woordje WordPress blijkt gevoelig te liggen bij de ouwe. Ach, whatever. Ik hou van WordPress. En WordPress genereert zelfs per tag of categorie een aparte feed. Dus…