Schrijven is grip

Ik las een mooi interview met arts en schrijver Ivan Wolffers in de Volkskrant vandaag. Hij heeft sinds 2002 gevorderde prostaatkanker maar leeft al langer dan de prognose die zijn behandelend arts toentertijd maakte. Met zo’n concrete levensbeperking kom je tot vragen over zingeving.

Mensen willen grip krijgen op het leven. Bijvoorbeeld door iets concreets te doen of te maken waarvan zij vinden dat het zin heeft. Iets dat een zichtbaar resultaat heeft, tastbaar is, een fijn gevoel geeft enzo verder.

Dingen maken is grip. Een muziekinstrument steeds beter beheersen is ook grip. Steeds beter in staat zijn om naar anderen te luisteren is grip. Beter je eigen gevoel weten te plaatsen, de gedachten die eraan ten grondslag liggen, is grip.

De ziekte betekende dat er opeens chaos was in mijn bestaan. Door te schrijven hoopte ik daar vat op te krijgen. Ik ben begonnen met een blog over het alledaagse, waarin ik alles beschreef wat met die kanker te maken had. Ik nam me voor tot de kern door te dringen, de essentie te benoemen.

Lukte dat ook?
‘Gedeeltelijk. Het probleem is dat je altijd iemand hebt die over je schouder meeleest. Grote schrijvers kunnen zich daaraan onttrekken. Reve schreef wat er in hem opkwam, hij bekommerde zich niet om anderen. Ik heb dat ook geprobeerd, maar betwijfel of het me gelukt is. Ik kwam erachter dat mijn blog door veel meer mensen werd gelezen dan ik had verwacht. Ik dacht dat vooral wat vrienden en familieleden zo op de hoogte zouden blijven, maar veel meer mensen gingen het lezen. Daardoor voelde ik me toch weer gedwongen bepaalde zaken achter te houden. Marion (Bloem, red.) zal ongetwijfeld zeggen dat ik nog niet eerlijk genoeg ben geweest.’

Ivan Wolffers in interview Volkskrant 27 mei 2019

Met een blog concretiseer je je gedachten. Je maakt iets wat grip veroorzaakt. Een blog is een document, voor jezelf, voor anderen, het kan opgeslagen en bewaard worden. Het kan nu gelezen worden, of later. Misschien dat het over 100 jaar nog relevant is. Het is een teken van leven dat niet hoeft te vervliegen. Net als dat een boek niet hoeft te vervliegen. Of een lied, een film, een belangrijke sportwedstrijd en ga zo maar door.

Maar de buitenwereld gooit soms roet in het eten. Ivan is zich er bewust van dat er een publiek is dat meeleest. En je leest tussen de regels door dat ‘ie ermee worstelt, soms te weinig lak heeft aan de lezers.

De mening van een ander heeft niets met jou te maken. Grip krijgen op die mening van een ander heeft geen enkele zin. Tenzij je politicus bent, of een doordrammend discussiërend persoon. Je kunt je gaan inhouden in het schrijven, zaken achterwege laten waar een lezer mogelijk kritiek op zal hebben. Maar wat nu als die zaken je na aan het hart liggen? Als je de schaamte erover juist uit de weg wilt gaan?

Wie schrijft probeert grip te krijgen op het leven. De schrijver hoeft daarover aan niemand goedkeuring te vragen want het is aan de lezer of hij of zij er iets mee doet. Don’t shoot the messenger, zeggen ze. Een waarheid als een koe.

Neil Finn: adieu social media, welcome blog!

Muzikant Neil Finn is opgehouden met social media en begon een maand geleden een blog.

As I have removed myself from social media for the foreseeable future, I aim to find a few new things to throw at you on here. Hopefully my words will flow free and I can string together thoughts of more than 280 characters, remember a few good things that happened today or yesterday, show you some panoramic images and short movies, fast corridors with surprise endings. There’s a world of creative process and remarkable people out there that I hope to discover.

The First Post – Neil Finn

Ik ben ook opgehouden met social media, op 1 na: Twitter. Ik sluit niet uit dat ik ook met Twitter stop. Een blog is namelijk een miljoen keer beter.

Dave Winer heeft een punt

FF een onderonsjes tussen 2 bloggers op Twitter vandaag. Ik vind het jammer dat de RSS-feed van Dave Winer voorzien is van vele korte posts die me geen reet interesseren. Maar Dave wil er geen extra RSS-feed voor aanmaken. Take it or leave it.

Het is de houding van een artiest. Niet zwichten voor het publiek. Het ze vooral niet makkelijk maken. Maar hoe interessant ik Winer ook vind (de vader van alle bloggers, zo kun je hem met gemak noemen), in mijn RSS reader zit ‘ie al een tijdje niet meer. Alleen vanwege die korte overbodige posts die hij de godganse dag loopt te posten. Gebruik voor vergankelijke berichten Twitter, denk ik dan.

Maar goeds, ik snap zijn punt. De maker heeft de bal.

P.S. De ouwe baas wordt toch een beetje kriegelig als Roy Tanck een suggestie doet:

Winer bouwt zijn eigen software en het woordje WordPress blijkt gevoelig te liggen bij de ouwe. Ach, whatever. Ik hou van WordPress. En WordPress genereert zelfs per tag of categorie een aparte feed. Dus…

Nick Cave blogt antwoorden

Muziekmaker en schrijver Nick Cave heeft een blog met een hele lange titel:

The Red Hand Files – You can ask me anything. There will be no moderator. This will be between you and me. Let’s see what happens. Much love, Nick : The Red Hand Files

Alle blogposts hebben ook hele lange titels (wat nu SEO regels opvolgen? 😀). Het publiek kan vragen stellen en Nick geeft antwoord. En je hebt er geen Facebook of andere evil shit voor nodig, gewoon formuliertje invullen en klaar. Het blog ziet er ook lekker sober zonder opsmuk uit.

Kortom, Nick snapt het wel! #topblog

Afleidende links

De bloggers die ik volg linken in hun blogpost naar ander blogposts. Het is het bloggen zoals het bloggen ooit was: als een linkblog van het web onder het motto van “kijk eens wat ik tegenkwam online.” En sommige bloggers passen het toe om hun eigen blogsels aan te prijzen. Brainpickings linkt alleen maar naar zichzelf, naar haarzelf moet ik eigenlijk zeggen. Heel irritant, ik lees dat blog dan ook niet meer, veel te narcistisch.

Het aanbrengen van een link is eigenlijk een rare onderbreking voor de lezer. Aan de ene kant logisch, zo is het web immers ontworpen, maar ook onrustig en totaal afleidend. Zo kun je nooit aandachtig een tekst lezen.

Een bron of link voor wat meer informatie kan ook best onderaan de tekst genoteerd worden. Tja, waarom doe ik dat zelf eigenlijk ook niet?

Het blog van Jeroen Mirck neemt een verdrietige wending

Het blog van Jeroen Mirck werd twee dagen geleden overgenomen door diens broer, Vincent. Hij trekt aan de rem:

Ik wens je uiteindelijk een ‘lang en gelukkig leven’ toe, maar als je nu geen stap zet, ga je daar niet komen. Dan eindig je als hoofdgast in je eigen egocentrum. En daar zie ik mijn fijne doch vreemde broer niet graag belanden.

In zijn betoog spaart ‘ie zijn broer in het geheel niet. Jeroen is volgens hem veel teveel met z’n eigen ego bezig in plaats met zijn pasgeboren kind. Hierdoor is de relatie met de moeder van het kind ook onder druk komen te staan en zijn ze apart gaan wonen. Wat Jeroen in zijn blogpost ervoor (Papablog 7) nog bestempelt als “niet erg” want:

Met latten is op zich ook helemaal niks mis. Het is ideaal als ik weer eens worstel met een deadline die even wat extra tijd vergt.

Gaan latten omdat je vaak worstelt met een deadline? Dat is als een nieuwe auto kopen wanneer de benzine op is.

Jeroen deelt deze privékwestie dus gewoon op zijn blog. En het wordt ook op sociale media gedeeld, waarop Jeroen zelf reageert. Dus het draait weer allemaal om hem.

Gisteren zag ik André Hazes Jr. bij Pauw. Die heeft dezelfde kwaal. Alles draait om aandacht bij deze mensen. Alles mag uitvergroot gewoon op televisie worden getoond.

Ik, ik, ik, ik, ik.

Om Spinvis te citeren:

Neem dan godverdomme geen kind dan!

Alleen zit het bij Jeroen anders, er is geen sprake van “nemen”, want:

Allebei zijn we vruchtbaar, maar Kinga’s lichaam werpt blokkades op. Voor wie het echt wil weten: vijandig baarmoederslijmvlies.

Zo deelde hij met ons in zijn MijnMoment van 2015. Als je ZO GRAAG een kind wil en het vervolgens verzaakt om een goeie vader te zijn…. ga hulp zoeken Jeroen! Het is een goeie stap om je blog te sluiten. Maar stop ook met sociale media. Niemand zal je missen, echt, zo belangrijk is het allemaal niet.

Niemand zal je missen, behalve je kind.