Nick Cave blogt antwoorden

Muziekmaker en schrijver Nick Cave heeft een blog met een hele lange titel:

The Red Hand Files – You can ask me anything. There will be no moderator. This will be between you and me. Let’s see what happens. Much love, Nick : The Red Hand Files

Alle blogposts hebben ook hele lange titels (wat nu SEO regels opvolgen? 😀). Het publiek kan vragen stellen en Nick geeft antwoord. En je hebt er geen Facebook of andere evil shit voor nodig, gewoon formuliertje invullen en klaar. Het blog ziet er ook lekker sober zonder opsmuk uit.

Kortom, Nick snapt het wel! #topblog

Afleidende links

De bloggers die ik volg linken in hun blogpost naar ander blogposts. Het is het bloggen zoals het bloggen ooit was: als een linkblog van het web onder het motto van “kijk eens wat ik tegenkwam online.” En sommige bloggers passen het toe om hun eigen blogsels aan te prijzen. Brainpickings linkt alleen maar naar zichzelf, naar haarzelf moet ik eigenlijk zeggen. Heel irritant, ik lees dat blog dan ook niet meer, veel te narcistisch.

Het aanbrengen van een link is eigenlijk een rare onderbreking voor de lezer. Aan de ene kant logisch, zo is het web immers ontworpen, maar ook onrustig en totaal afleidend. Zo kun je nooit aandachtig een tekst lezen.

Een bron of link voor wat meer informatie kan ook best onderaan de tekst genoteerd worden. Tja, waarom doe ik dat zelf eigenlijk ook niet?

Het blog van Jeroen Mirck neemt een verdrietige wending

Het blog van Jeroen Mirck werd twee dagen geleden overgenomen door diens broer, Vincent. Hij trekt aan de rem:

Ik wens je uiteindelijk een ‘lang en gelukkig leven’ toe, maar als je nu geen stap zet, ga je daar niet komen. Dan eindig je als hoofdgast in je eigen egocentrum. En daar zie ik mijn fijne doch vreemde broer niet graag belanden.

In zijn betoog spaart ‘ie zijn broer in het geheel niet. Jeroen is volgens hem veel teveel met z’n eigen ego bezig in plaats met zijn pasgeboren kind. Hierdoor is de relatie met de moeder van het kind ook onder druk komen te staan en zijn ze apart gaan wonen. Wat Jeroen in zijn blogpost ervoor (Papablog 7) nog bestempelt als “niet erg” want:

Met latten is op zich ook helemaal niks mis. Het is ideaal als ik weer eens worstel met een deadline die even wat extra tijd vergt.

Gaan latten omdat je vaak worstelt met een deadline? Dat is als een nieuwe auto kopen wanneer de benzine op is.

Jeroen deelt deze privékwestie dus gewoon op zijn blog. En het wordt ook op sociale media gedeeld, waarop Jeroen zelf reageert. Dus het draait weer allemaal om hem.

Gisteren zag ik André Hazes Jr. bij Pauw. Die heeft dezelfde kwaal. Alles draait om aandacht bij deze mensen. Alles mag uitvergroot gewoon op televisie worden getoond.

Ik, ik, ik, ik, ik.

Om Spinvis te citeren:

Neem dan godverdomme geen kind dan!

Alleen zit het bij Jeroen anders, er is geen sprake van “nemen”, want:

Allebei zijn we vruchtbaar, maar Kinga’s lichaam werpt blokkades op. Voor wie het echt wil weten: vijandig baarmoederslijmvlies.

Zo deelde hij met ons in zijn MijnMoment van 2015. Als je ZO GRAAG een kind wil en het vervolgens verzaakt om een goeie vader te zijn…. ga hulp zoeken Jeroen! Het is een goeie stap om je blog te sluiten. Maar stop ook met sociale media. Niemand zal je missen, echt, zo belangrijk is het allemaal niet.

Niemand zal je missen, behalve je kind.

Blogs zijn niet dood

Beetje domme titel. Ik hoor het je zeggen namelijk. DUH!

Maar dit is ff een shout out naar Frank Meeuwsen. Want die is (weer) lekker aan het bloggen lately. Hij zet zich in voor het Indieweb, een beweging die een grote middelvinger optrekt naar de Facebooks en share-yer-data-on-our-server boefjes van het internet. Maar hij heeft het ook over andere zaken op zijn blog. Hij beperkt zich niet maar blogt gewoon waar hij over bloggen wil. En zo moet het zijn, dat is het leuke van een blog. Daarom moet je elk blogboek dat begint met het advies ‘kies een thema en hou je eraan’ verbranden en begraven onder een grote berg met zand of in een diepe put gooien. Frank blogt soms zelfs in het Engels. Zeg ik, alles kan.

Blogs zijn niet dood. Facebook straks wel. Lees mijn lippen.

Is social een ruziekroeg?

Mijn interesse in sociale media als Twitter is significant afgenomen de afgelopen maanden. Het interesseert me niet meer wat iedereen vindt. Bovendien hang ik niet graag in een kroeg waar mensen vooral ruzie lijken te zoeken.

Michael Minneboo ‘Een kroeg waar vooral ruzie wordt gemaakt’

Waar mensen zijn kunnen ruzies ontstaan. De enige maatregel daartegen is: moderatie. Ontvolg accounts of block ze. Dat is waar het bij Facebook meestal op stuk loopt, er is geen moderator. Elk forum heeft een of meerdere moderators nodig om ervoor te zorgen dat mensen in de comments niet een digitale oorlog gaan voeren.

Hetzelfde geldt voor een blog. Zonder een spamfilter is een blog niet in de lucht te houden. Voor WordPress is er gelukkig al sinds jaar en dag het geweldige Akismet dat de spam tegenhoudt.

Frank Meeuwsen ontvolgde iedereen

En wat Frank Meeuwsen heeft gedaan, iedereen ontvolgen op Twitter, lijkt mij niet effectief. Want Twitter is geen reet aan als je niemand volgt. Dus ga je vanzelf weer mensen volgen. En zo begin je dus weer van voren af aan.

Ik snap het wel: mensen twitteren soms domme dingen. Vooral de wervende tweets vol zelfpromotie zijn vaak irritant. Waar iedereen zich op Twitter schuldig aan maakt want Twitter is tenslotte een etalagekast vol aandachtvragers.

Frank ontvolgde mij ook (hij ontvolgde iedereen), maar bij wijze van experiment heb ik hem nu ontvolgd. Het resultaat zal zijn dat we geen contact zullen hebben. En ik weet zeker dat ik dat niet ga missen want er zijn simpelweg teveel mensen die ik volg en die ik niet zou missen als ze zouden verdwijnen.

En let wel: op Twitter zit je niet voor de vriendschappen. Twitter is: informatie, inzichten, meningen, humor en nog een paar dingen. Mensen moeten zich dus niet beledigd voelen als iemand ze ontvolgt. Je kunt nou eenmaal niet iedereen volgen en blijven volgen. Dat is een beetje het probleem waar Frank en ik mee te maken kregen, wij zaten al vanaf het begin op Twitter. Ik vanaf 2007 en toen was Twitter overzichtelijk. Iedereen volgde mekaar. Een soort van loyaliteit. Maar dat is vandaag de dag niet langer vol te houden.

Het grootste probleem van social blijft dat het bedrijf achter de toepassing bakken met geld aan onze user data verdient. Hoe meer uren de gebruiker aan de toepassing besteedt, des te beter. De gebruiker mag zelfs lurken, het maakt niet uit. Men verdient aan de tijd van de eyeballs.

Blogs, podcast of self-hosted vlogs zijn beter

De kracht die Facebook, Twitter, Instagram wordt toebedeeld is zwaar overdreven naar mijn idee. Schrijf een blog, doe niets op Twitter en Facebook, en je kunt ook nog altijd heel veel lezers bereiken. De zoekmachines zijn nog altijd krachtig. Op die manier bereik je in potentie echt nog altijd heel veel mensen. Mensen die vaste lezers kunnen worden.

Een blog, een podcast of een self-hosted vlog vind ik nog altijd de meeste krachtige vormen. Je bent dan je eigen platform. En miljoenen blogs tonen nog altijd aan dat dat minstens even krachtig is als social media. Je kunt je eigen privacyverklaring bepalen en bent ervan verzekerd dat jouw content net zolang beschikbaar blijft als jij dat wilt.

Daarom ben ik zo blij met de open source software van WordPress, want het stelt mij in staat om te doen wat ik wil doen online. Ik heb contact met de hele wereld. En ben de baas over mijn eigen content zonder dat er zo’n vies bedrijfje onder een Amerikaanse vlag geld loopt te verdienen aan mijn content en mijn levensenergie.

Mijn website wordt beschouwd als digitaal erfgoed

Van de week ontving ik een email van de Koninklijke Bibliotheek. Met als titel: Archivering van uw website door de Koninklijke Bibliotheek.

In het kader van het initiatief van de Koninklijke Bibliotheek (KB) om een selectie van Nederlandse websites te bewaren voor toekomstig onderzoek, willen wij ook uw website archiveren en voor de lange termijn bewaren. Het gaat om de website en eventuele bijbehorende subdomeinen die toegankelijk zijn via de volgende URL(s):
https://marcoraaphorst.nl/

Websites bevatten vaak waardevolle informatie die niet analoog verschijnt en die ten gevolge van de grote ‘omloopsnelheid’ het risico loopt voorgoed verloren te gaan. Dat websites als ‘digitaal erfgoed’ het behouden waard zijn, is internationaal erkend in het Unesco Charter on the Preservation of the Digital Heritage uit 2003. Het signaleert dat digitaal erfgoed verloren dreigt te gaan en dat het bewaren daarvan voor gebruik door de huidige en toekomstige generatie onderzoekers zeer urgent is.

Als nationale bibliotheek is de KB wettelijk verantwoordelijk voor het verzamelen, beschrijven en bewaren van in Nederland verschenen publicaties, al of niet elektronisch. De KB ziet het als haar taak om ook websites duurzaam te bewaren en raadpleegbaar te houden voor toekomstige generaties en ze te behoeden voor verlies door bijvoorbeeld technologische veroudering.
Om die reden archiveert de KB websites die als verzameling een representatief beeld geven van de Nederlandse cultuur, geschiedenis en samenleving op het internet.

Wow! Mijn website wordt beschouwd als digitaal erfgoed! Daar word ik wel even stil van…

Complimenten uit Amerika

Mijn podcast VERVORMER wordt genoemd op het Amerikaanse blog Post-Punk Monk. Dit nav het album The Record Man dat deze week uitkwam en waarop ik als gitarist te horen ben. Zie ook mijn vorige blogpost daarover.

Toch opvallend aangezien mijn podcast in het Nederlands is. Dat het ondanks dat Amerika weet te bereiken vind ik ronduit te gek!

MAM guitarist Marco Raaphorst played on the album and has written an article about it here. There has been a single released from “The Record Man” with “Human Heart” by Hans Croon, who has written a fascinating blog on how he came to this project, here. And finally, there is a podcast about this album… but you will need to be fluent in Dutch to understand it. Which is probably exactly how Ron would have wanted it. It hurts me that Ron could not live to see this fascinating work his friends have done in his memory, but that’s part of the territory of tribute albums, I suppose. As an arch record collector [I’m just a wet-nosed punk, by comparison], I can say that he certainly would have been eating this up with a spoon were he among the living right now.

Lees het hele stuk op het blog Post-Punk Monk.