Beter leren bloggen in een maand: Blogging 101 van WordPress.com

If you’re interested in developing your blog or working on your writing but aren’t sure where to start, then welcome to Blogging U!

Een paar weken geleden heb ik me op WordPress.com aangemeld voor Blogging 101. Het is een cursus die een maand duurt en morgen (maandag 15 september 2014) start. Het is georganiseerd door WordPress.com om meer uit je blog te halen en beter te leren schrijven.

Elke dag zal The Daily Post een nieuwe opdracht publiceren die A. voor de inspiratie of het onderwerp van de blogpost een aanzet geeft en B. een aanvullende eis of beperking oplegt aan de deelnemers.

Wie zich aanmeldt voor Blogging 101 krijgt toegang tot een speciaal afgeschermd WordPress.com account waar alle deelnemers hun blogs kunnen aankondigen en erover in discussie kunnen gaan met elkaar. Ik verwacht dat het aantal Nederlandse blogs minimaal zal zijn. Maar het is voor mij misschien ook gelijk een goeie oefening om voor Melodiefabriek.com in het Engels wat goeie shit te gaan neerzetten. Of zal in het toch gewoon in het Nederlands doen? … om zot van te worden, dat taalvraagstuk …

Jason Kottke blogt dat het bloggen weer een heet nieuw ding is

Een paar ex-bloggers zijn weer aan het bloggen geslagen en Jason Kottke krijgt het er warm van. Onder wie Lockhart Steele, oprichter van Curbed Media en de editorial director van Vox Media die op The Verge onder meer de volgende keiharde statements maakt:

It’s been a lot of fun over the last month to watch Nilay, in his new role as editor-in-chief of The Verge, encourage his team to re-embrace an ethos that I can only describe as bloggy.

(…)

At a time where #longform is a hashtag known to all, perhaps it’s time for #blogging to reclaim its seat at the table, too.

(…)

Thinking about all this has stoked my desire to get back in the game myself. So, today, I’m raising my personal blog, lockhartsteele.com, from the dead. Over there, on a daily basis, I’ll be blogging about Vox Media editorial, as well as things that have nothing to do with our company, such as restaurants and — indulge me here — the Red Sox. Part of my goal is to offer a clearer window into what’s going on in the Vox Media world; the other, simply, is to regain the practice of daily blogging.

(…)

For me, the web ecosystem will always be bloggy at its core. I’m looking forward to being a part of it again myself.

The Verge – The retro-futuristic future of blogging

Er is sprake van een ware #blogrevival (zie Twitter).

#metablog dag 1: tik tik tik

remix cultuur

Op 14 maart 2001 zette ik mijn allereerste blog online onder mijn eigen domein raapie.nl. Kort ervoor had ik Blogger ontdekt. Ik was werkzaam als programmeur bij Madocke en stak al mijn 9 collega’s aan met mijn Blogger-gekte. Alleen gingen zij het niet doen. Ik wel.

En ik doe het nog steeds.
Bloggen dus.

In die tijd deed ik het in het Engels, net als iedereen die ik kende. Pas in 2005 kwam daar verandering in. Toen besloot ik onder mijn eigen naam marcoraaphorst.nl in het Nederlands te gaan bloggen.

Ik was een van hen: de bloggers. Inmiddels niet meer want de meesten van hen moeten we inmiddels tot de ex-bloggers rekenen. Zij Twitteren en Facebooken alleen nog maar.

En ik doe het nog steeds.

De blog-criticasters verklaarden het blog jaren geleden al dood. Maar volgens mij zijn zij het die dood zijn en leeft het bloggen juist meer dan ooit tevoren. Misschien valt dat niet zo op door al het Getwitter en Gefacebook maar het is wel zo. Of het nu om de nieuwste iPhone gaat, om een vliegtuig dat neergestort is of om de nieuwste mode of design nieuwtjes, vrijwel altijd is de bron een blog.

Je zou zeker kunnen stellen dat het bloggen mainstream geworden is. En daarom ga ik deze maand elke dag bloggen over het bloggen, metabloggen dus. Ik wil de balans gaan opmaken van mijn eigen blog. Mijn blog met de rest van de blogs gaan vergelijken. Hoeveel zijn er eigenlijk? Mijn blog tegen Twitter en Facebook afzetten. En waarom blog ik eigenlijk nog steeds? Heb ik alles al uit mijn blog gehaald of zit er nog meer in het vat? En meer van dat soort belangrijke dingen des levens van een nationale blogger.

Tot zover, de aanleiding. Morgen weer een dag en dus weer een blog.

What the f#ck happened?

fuckyeah

Met Nalden had ik niet zoveel gemeen. Hij schreef over zaken die mij nauwelijks interesseerden. En ik noteer dat in de verleden tijd omdat Nalden vorige maand de blogpijp aan Maarten heeft gegeven. Nalden.net is niet meer.

Diezelfde Nalden schrijft nu op het prachtige platform Medium:

Most blogs turned into ‘web-magazines’ spamming readers with a stream of (sponsored) content. When is the last time you found a site with interesting content and a pleasant user experience? And what the f#ck happened to the blogroll? People don’t show their sources anymore, but prefer to keep visitors within their own domain.

Een kort citaat uit een jubelstuk vol mooie citaten en melancholische woorden over het fenomeen bloggen. En wat Nalden verder op Medium schrijft bevalt me ook. Zal het aan het medium liggen? Is het medium toch stiekem de boodschap?

Elke werkdag bloggen

melodiefabriek-logo-m

Sinds 1 week blog ik elke werkdag op mijn bedrijfssite Melodiefabriek.com. Ik richt me specifiek op een bepaald onderdeel van het muzieksoftware pakket Propellerhead Reason. Een maand lang probeer ik dat volledig uit te diepen.

De eerste week ging heel goed. Ik krijg veel complimenten en dat me motiveert om zo door te gaan. Het is best zwaar werk omdat ik echt de diepte in duik en dus echt wel een paar uur per blog post kwijt ben. En dat elke dag. Vandaar dat ik voor het weekend een break neem.

De kindervakantie is voor ons begonnen dus ik moet wat vooruit denken en plannen. Maar goeds, het is leuk werk en voor een goed doel: mijn eigen toko. Volg het op Melodiefabriek.com →

Verantwoordelijk voor alles dat je publiceert

still-monica-nouwens

Deze tweet riep wat kritische reply’s op en dus heb ik besloten, voor de verandering, me wel verantwoordelijk te voelen voor wat ik zojuist gepubliceerd heb.

Wat een ander uit mijn teksten haalt is naar mijn idee een interpretatie van hetgeen ik publiceer. Mensen, als ze überhaupt al goed lezen, halen vaak hele andere dingen uit een tekst dan wat de schrijver/blogger ermee bedoelt. En ik zal niet altijd alles heel duidelijk benoemen want ik wil meestal de fantasie een beetje prikkelen. Dit is mijn persoonlijke blog en ik kan zeggen wat ik wil. Punt. Het draait hier om persoonlijke verhalen, mijn smaak, mijn kijk op en interpretatie van dingen.

Misschien vind je mij wel een lul. Of misschien word je zo kwaad van mijn blogpost dat je 5 kilo servies besluit kort en klein te gaan slaan. Moet ik me daar voor verantwoordelijk voelen?

Moet ik alle mogelijke afwegingen maken voordat ik iets publiceer? Rekening houden met alle andersdenkenden? Rekening houden met de gemoedstoestand van mijn lezers. Het besef hebben dat daar misschien een zeer labiel persoon tussen zou kunnen zitten die tot rare dingen in staat is?

Ik snap wel waarom heel veel bloggers niet echt persoonlijk durven te bloggen. Omdat ze bang zijn voor de gevolgen. Wat die ook mogen zijn. En omdat die gevolgen niet goed vallen in te schatten, publiceren ze maar niet. Lekker veilig. Ik noem het een vorm van zelfcensuur.

Anything can happen. Maar dat is dan wel jouw verantwoordelijkheid.

En ik? Ik ben slechts een stukje tekst op jouw scherm. Doe ermee wat je wilt!

FF een Rob Wijnbergje doen?

De Correspondent toont aan dat je een site vrij van advertenties kunt maken zonder dat het een hobbysite wordt of geheel leunt op neveninkomsten.

Zoals het zo vaak gaat met innovative ideeën werd De Correspondent niet door de gevestigde orde verzonnen (lees: krant of magazine) maar door een groep nieuwe mediamakers en journalisten. Met Rob Wijnberg als initiator. Rob had bij NRC nog jarenlang de journalist mogen blijven uithangen maar koos voor een meer opwindende toekomst. Dat getuigt van #lef en #visie.

Deze vorm, crowdfunding, is zeker zeker niet nieuw. Sterker nog: crowdfunding is de afgelopen jaren heel populair geworden. En eigenlijk kan iedereen ermee aan de slag gaan want de tools om het te doen zijn voor iedereen beschikbaar. Kijk maar eens op Voordekunst of Kickstarter. Zelf heb ik vorig jaar een geslaagde funding voor een Voordekunst-project weten te bewerkstellingen (zie ‘Poëzie aan de Waterkant’).

Maar ook WordPress, de blogsoftware waar ik sinds 2005 mee werk, is heel goed in te zetten voor crowdfunding. Met name de zeer interessante Fundify plugin vraagt de aandacht.

Deze plugin is natuurlijk open source (een verplichting voor WordPress-developers). En voor je het weet heb je je eigen toekomst dus gefund. FF een Rob Wijnbergje doen, dat idee.

I Robot

foto onder Creative Commons BY: David DeHetre  bewerking: Marco Raaphorst

foto onder Creative Commons BY: David DeHetre
bewerking: Marco Raaphorst

Je kunt er lang en breed over lullen maar internet is toch echt een verlengstuk van wie we zijn. En die techniek, het internet dus, is niet eng. Techniek die niet veel abstracter is dan een fiets, een auto, een boek of ga zo maar door. Een fiets en een auto zijn verlengstukken van onze benen en enorm praktisch. Over het nut van het geschreven woord hoef ik het ook niet te gaan hebben lijkt mij. Toch moet ik het nut van een blog nog regelmatig hard zien te maken. Met name voor bedrijven. Nog geen 25% van alle Nederlandse bedrijven heeft een blog, zo schat ik in.

We leven in tijden dat alles compleet op zijn kant ligt. De wereld is radicaal aan het veranderen mede door internet. Al eerder heeft de overgang van handmatig naar machinaal vervaardigde goederen, ten tijden van de industriele revolutie, de wereld veranderd. De digitale revolutie gaat verder dan dat want alles dat te automatiseren valt zal geautomatiseerd gaan worden komende jaren.

Het handelen van webservices gaat steeds meer op menselijk gedrag lijken. Google geeft antwoord op al onze vragen. Inmiddels geheel gebaseerd op jouw gebruikersprofiel. Reisplanners vertellen je welke verbinding de beste is. En afgaande op jouw smaak maakt een online computerprogramma suggesties welk boek je zou moeten lezen, welke muziek je zou moeten beluisteren en met welk cadeau je jouw geliefde een plezier kunt doen. Het zal de komende jaren nog veel verder gaan dan wat ik nu schets. Computers gaan zelfstandig kunnen leren. En internet zal gekoppeld worden aan onze auto’s, koelkasten, straatcontainers en ga zo maar door.

De computers doen het (saaie, geestdodende, lopende band) werk en wij doen de rest. Maar wat is die rest? Ook in de muziek is gebleken dat computers voor gevoel kunnen zorgen. Drumcomputers hebben de drummers vervangen en wij dansen erop. De techniek is een verlengstuk geworden voor musici in haar zoektocht naar perfectie. Zelfs de niet-muzikalen kunnen op een iPad muziek maken. En een Autotune zorgt ervoor dat niemand meer vals hoeft te zingen.

Wat kunnen wij bloggers daar tegenover gaan stellen, tegen die nieuwe wereld die zo vergaand geautomatiseerd en geperfectioneerd is? Moeten wij op zoek gaan naar onze meest persoonlijke kant? Dat wat ons echt menselijk maakt? Menselijker dan een drumcomputer, menselijker dan een nieuwsaggregator, menselijker dan geaggregeede suggesties en tips online. Het is een uitgelezen kans om terug te keren naar het echte. Dat wat we een computer nooit zouden kunnen vergeven. Dat we direct een #FAIL noemen. Maar ergens o zo menselijk is.

(bovenstaande is mijn gastblog voor iBlogBuddy die op 18 december 2012 is verschenen)

Wel of niet reageren op je eigen blogpost

Michael Minneboo begint zijn blogpost ‘Waarom je negatieve comments moet negeren‘:

Sinds ik ben gaan bloggen heb ik een haat-liefderelatie met het reactieformulier. Of eigenlijk: met reageerders.

En sluit af met:

Als ik een blogposts schrijf, dan staat daar in principe alles in wat ik te zeggen heb. Ik heb vaak geen zin om dan met Jan en alleman tot het oneindige in discussie te gaan. Daar word ik simpelweg niet gelukkig van en het kost me te veel tijd.

Als je iets openbaar maakt dan krijg je kritiek. Positief en negatief, of je het nu leuk vindt of niet. Die kritiek krijg je wellicht zelfs als je het allemaal binnenhuis houdt. Misschien trekt moeder de vrouw soms een gezicht alsof ze een glas bedorven melk gedronken heeft.

Toch begrijp ik heel goed dat je, zoals Michael, de comments soms wilt uitzetten. En je hoeft dat niet voor je hele blog te doen, je kunt het per blogpost beslissen. Bij heel veel content vind ik comments niet echt werken. Bij muziek bijvoorbeeld. Ik ken overigens geen enkele band die het toestaat te reageren op een nieuwe track of album.

Blogs waren van origine een platform voor dialoog, maar je merkt dat er steeds meer een verschuiving plaatsvindt richting Twitter en Facebook. Wat dat betreft ben je nooit verlost van discussies als je eenmaal iets openbaar hebt gemaakt. Door de comments op je eigen blog uit te zetten ben je niet af van de discussie. Het enige wat het oplost is dat de discussie niet meer onder je blogpost gevoerd wordt.

De blogger is wat mij betreft vrij om al dan niet deel te nemen aan de discussie die er naar aanleiding van de blogpost ontstaat. Er is geen enkele noodzaak tot “moeten”. En waar die discussie plaatsvindt, dat boeit eigenlijk in het geheel niet. We schrijven geen brieven meer, dus alles is slechts 1 muisklik van ons verwijderd. Dat laatste is gelijk ook onze grootste valkuil omdat ze het gevoel van verplichting bij ons aanwakkert. Maar die verplichting zit zuiver tussen de oren. Er moet immers helemaal niets want de blogger heeft immers al gesproken. De blogger heeft geschreven en je moet het er maar mee doen.