The artist’s life

Are you a born writer? Were you put on earth to be a painter, a scientist, an apostle of peace? In the end the question can only be answered by action.

Do it or don’t do it.

It may help to think of it this way. If you were meant to cure cancer or write a symphony or crack cold fusion and you don’t do it, you not only hurt yourself, even destroy yourself. You hurt your children. You hurt me. You hurt the planet.

You shame the angels who watch over you and you spite the Almighty, who created you and only you with your unique gifts, for the sole purpose of nudging the human race one millimeter farther along its path back to God.

Creative work is not a selfish act or a bid for attention on the part of the actor. It’s a gift to the world and every being in it. Don’t cheat us of your contribution. Give us what you’ve got.

Uit het fantastische boek The War of Art van Steven Pressfield.

De helse klus van het maken van presets

reason-credits

Factory Soundbank

Mijn vaste lezers weten dat ik honderden geluiden voor het muzieksoftware Propellerhead Reason gemaakt heb. Deze presets worden meegeleverd met het pakket en bevinden zich in de Factory Soundbank. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik dat voor het Zweedse Propellerhead gedaan heb. Nu komt het zelden nog voor dat zij mij of een andere professionele sounddesigner inhuren voor aanvullende geluiden. De Reason-gebruikers zelf helpen tegenwoordig graag gratis mee. Hoewel ik niet in de portemonnaie  van de Zweedse firma kan kijken, het zal een grote rol spelen. Toch jammer want presets kunnen een product namelijk maken of breken. Sterker nog: presets ZIJN het product.

Ik ken veel mensen die niet snappen hoe ze een geluid zelf moeten programmeren op een synthesizer. Laat staan dat ze in staat zijn om multi-samples te maken. En toegegeven: het is ook heel complex. Mijn mazzel is dat ik engelengeduld heb, volhardend ben en op jonge leeftijd begonnen ben met de meest complexe vorm van geluidssynthese: FM.

En toen ik jaren later versie 1 van Reason kocht keerde ik het pakket binnenste buiten. Elke dag was ik bezig met het programmeren van geluiden. Hierdoor ging ik steeds beter aanvoelen waartoe het pakket in staat was. Later is daar het geweldige pakket Ableton Live ook nog bijgekomen. Beide pakketen beheers ik tot in de puntjes. En nog altijd kan ik me compleet in het sounddesign verliezen als ik met een laptop op de bank zit…

Ik gebruik ze zelf ook

Maar natuurlijk gebruik ikzelf ook presets. Simpelweg omdat als ik muziek aan het maken ben (en wat toch mijn eerste liefste is) ik absoluut geen tijd hebt om een preset van scratch af aan op te bouwen. Wat ik dus meestal doe is een preset optimaliseren voor mijn track. Tegenwoordig moet je razendsnel muziek kunnen leveren die ook nog eens topklasse klinkt. Dus zul je niet alleen over een grote voorraad toppresets moeten beschikken, je zult die bibliotheek met presets ook op je duimpje moeten kennen zodat je ze desgewenst razendsnel te voorschijn kunt toveren.

Sommige presets die ik voor Reason maakte hebben enorm veel tijd en moeite gekost om te maken. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de akoestische bassen of akoestische gitaren. Zo bedacht ik me bij het maken van presets voor Reason 3 dat het voor een akoestische bas wel tof zou zijn als je met behulp van het modulatiewiel er wat flageolet-noten bij zou kunnen draaien om zo te kunnen variëren tussen mooi gespeelde noten en de boventoon-varianten ervan. De Upright+Harm patch in Reason is daarvan het resultaat. Deze patch heeft mij vele uren gekost, verspreid over een paar dagen. En de samples zijn verstemd op zo’n manier dat het muzikaal lekker klinkt. Het uitgangspunt is niet loepzuiver, maar het uitgangspunt is een muzikale sound die lekker in Het Geheel, in de mix van andere instrumenten, past.

Dit geldt overigens niet alleen voor gesamplede instrumenten. Ook synthesizersounds hebben mij zeeën van tijd gekost om te bouwen. Gek werd ik er soms van. Urenlang pielen in software en heel intensief luisteren, het gaat je niet in de koude kleren zitten. En let wel: je werkt ook nog eens met apha-versies van software vol bugs, die ook nog een stroperig traag reageert op alles wat je doet. Het koste echt bloed, zweet en tranen. Maar ik beschouw mijn geluiden als klassiekers, als mijn kinderen.

Mike Daliot van Native Instruments

Het boek PRESETS – digital shortcuts to sound van Stefan Goldmann is daarom ook een feest van herkenning. Bijvoorbeeld door het interview met Mike Daliot, sounddesigner voor Native Instruments. Mike programmeerde ondermeer de topsounds voor de NI Reaktor synths zoals Photone en Metaphysical Function. Ook is hij verantwoordelijk voor de geniale sounds die met NI Massive meegeleverd worden. Je kunt betwisten of Massive de veste synth ever is maar het is wel een synth met onwaarschijnlijk vette presets. Om met Mike te spreken:

Presets used to show off what an instrument can do. During my time at Native I recognised that now the presets are the instruments.

Complexity is the death of  all music. Unfortunately, for producing cutting-edge sounds you need this complexity. Otherwise they wouldn’t exist. Complex designs are saved into presets, and people happily use these.

While programming these sounds I recognised I was actually hiding the synthesizer behind the sounds. They helped to obscure what it actually does since hardly any user will have the spare time to programme such deep patches. It just takes too much time.

Ik ben het er 100% mee eens.

Naast geluiden voor Propellerhead heb ik ook voor andere software geluiden gemaakt. Voor de firma FabFilter bijvoorbeeld en diverse Android en iPhone apps.

Adoratie tot het zaallicht aanschiet: Story of The Streets

the_story_of-the_streets

Waarom ga je eigenlijk op een podium staan? Je bent geheel overgeleverd aan wie er voor je neus staat. Laat je daar je geluk van afhangen? Waarom heb je die goedkeuring nodig?

De meeste artiesten hebben het applaus nodig anders gaan ze niet op dat podium staan. Maar de meesten schrikken zich de pleuris als het zaallicht aanschiet. “Is DIT mijn publiek?!?!” Ja dus.

En voor wie maak je die muziek? Als je het puur voor jezelf doet, zou je het voor jezelf houden, toch? Dus heb je dat publiek heel hard nodig.

Ik lees het geweldige boek “The Story of the Streets” van Mike Skinner. Die schok zich na het eerste album van The Streets ‘Original Pirate Material’ flink de pleuris. Hij werd omarmt door de hipsters uit Londen en Berlijn maar wilde omarmd worden door zijn maten uit Birmingham. Vice magazine nam hem op de schouders. Vond ‘ie niet leuk. 5 albums later was ‘ie er klaar mee. Hij had precies gedaan wat zijn contract hem voorgeschreven had.

Interview met Marc Weidenbaum over zijn boek ‘Selected Ambient Works Volume II’

Selected Ambient Works Volume II-w160Het album ‘Selected Ambient Works Volume II’ van Aphex Twin (echte naam: Richard D. James) bevat elementen van generatieve muziek, muziek die gegenereerd wordt door een systeem. Alle tracks vallen in de categorie ambient muziek maar zonder dat Richard zijn voorgangers zoals Steve Reich, Philip Glass and Brian Eno probeert te imiteren. Het album stamt uit 1994 maar klinkt nog altijd tijdloos.

Marc Weidenbaum schrijft veel over ambient en experimentele muziek op zijn blog Disquiet.com en heeft een boek aan dit album gewijd. Het wordt uitgegeven door uitgeverij Bloomsbury en valt in de 33 1/3 reeks.

Hoe kwam je op het idee om een boek over dit album te schrijven?

Marc: Ik heb veel geschreven over muziek, geluid en kunst en heb lang gewacht om een boek te schrijven omdat ik gefixeerd was op de hoeveelheid aandacht die nodig is voor een dergelijk streven. Ik heb bewondering voor de 33 1/3 serie, in het bijzonder voor hoe divers ze zijn. Om de paar jaar stelt de uitgever Bloomsbury zich open voor voorstellen voor nieuwe boeken. Ik stelde dit boek in april 2012 voor nadat een eerder voorstel in 2007 niet werd aanvaard. Ik wilde schrijven over een album waar ik persoonlijk echt evangelisch over ben. Na bestudering van dit type albums met inbegrip van het werk van Monolake, Oval, Pauline Oliveros, Boxhead Ensemble, DJ Krush en anderen besloot ik voor het Aphex Twin album te kiezen. Het is naast een persoonlijke favoriet van mij ook een plaat waar veel andere mensen van houden maar waarover zeer weinig uitvoerig geschreven is. Dit suggereerde een vacuüm dat ik kon helpen te vullen.

Wat maakt dit album zo speciaal voor jou?

Marc: Het is een van mijn weinige favoriete albums aller tijden die me niet gelijk vanaf het begin raakte. Ik acht hem van hetzelfde niveau als Bitches Brew van Miles Davis. Ik was een fan van ambient muziek voor een lange tijd voordat het uitkwam – Brian Eno’s Thursday Afternoon vormde een hoogtepunt – en dit album heeft me echt uitgedaagd sinds de release om te begrijpen. Ik denk dat ik Aphex Twin’s album Selected Ambient Works Volume II bewonderde lang voordat ik het kon waarderen, en waardeerde het voordat ik het geweldig vond, en vond het geweldig voordat ik het begreep.

Wat vond je moeilijk aan het schrijven van dit boek?

Marc: Het moeilijkste deel was het begin en het einde. Het moeilijkste deel van het einde was de deadline. Ik gaf mezelf een zeer strikte opdracht om ervoor te zorgen dat het boek klaar zou komen. Maar die laatste paar weken waren heel intens. Het begin was moeilijk, om het boek te schrijven zoals ik het wilde schrijven. Daarvoor moest ik eerst het boek schrijven dat ik niet wilde schrijven, een veel eenvoudiger boek met een traditionele verkenning van alle nummers op de plaat. Ik schreef meer dan 45.000 woorden voordat ik me echt kon richten op het boek dat ik echt wilde schrijven.

Er zijn verhalen bekend van Richard D. James die zijn opname-apparatuur in zijn slaapkamer heeft staan. Is hierdoor het idee ontstaan om doormiddel van lucide dromen muziek te maken?

Marc: De rol van lucide dromen is zeer handig bij het begrijpen van het album. Die lucide staat is er een tussen waken en slapen. Je creëert een soort van bewustzijn dat los staat van de alledaagse ervaring, een waarin tijd van minder belang is. Niet alleen is dit de manier waarop Aphex Twin zoals gezegd veel van zijn muziek creëerde, het is ook de staat waarin je als luisteraar dankzij deze muziek in terecht kunt komen.

Nog voor het tekenen van het contract met Warp verdiende Richard al heel veel geld aan bedrijven die zijn muziek wilden gebruiken in reclames. Had Richard geen artistieke problemen met dit commerciële gebruik van zijn muziek?

Marc: Mijn gevoel zegt dat het tegendeel het geval is. Volgens verschillende gesprekken die ik met  zijn voormalige vertegenwoordiger van de muziekuitgever Chrysalis had bevrijdde het werken met zakelijke klanten hem van de verplichting om te gaan touren en een massapubliek aan te hoeven spreken. Het gaf hem financiële vrijheid en de mogelijkheid om de muziek te maken die hij wilde maken. Maar voor alle duidelijkheid: dit is nog steeds informatie uit de tweede hand, informatie die ik niet van Richard zelf heb.

In het algemeen is er veel verwarring over veel muziek die Richard heeft geproduceerd en hoe hij deze muziek heeft gecreëerd. Waarom is veel informatie over deze artistieke beslissingen onbekend?

Marc: Het enige wat ik denk dat we duidelijk kunnen zeggen over Richard D. James is dat hij niet wil dat deze dingen duidelijk zijn. Hij heeft al heel vroeg die verwarring omarmd, de duistere zelf-definitie door gebruik te maken van meerdere pseudoniemen, en is de media gaan voeren met Verhalen Voor Trainspotters.

Wanneer was de laatste keer dat je hebt gesproken met Richard?

Marc: Dat moet in 1996 zijn geweest toen ik hem interviewde in verband met de release van zijn Richard D. James Album (aanvulling: check dat interview hierrrr!).

Het lijkt erop dat hij niet zo actief meer is als voorheen, weet jij waarom?

Marc: Ik heb veel verhalen gehoord tijdens mijn onderzoek maar geen van allen kan ik presenteren als feit. Het meest concreet lijkt dat Richard gelukkig is met hoe hij zijn muziek kan maken en dat hij zich niet teveel zorgen hoeft te maken over het routinematig uitbrengen van nieuwe albums en het doen van tours. (aanvulling: 13 jaar na zijn laatste album komt Richard dit jaar nog, 2014, met een nieuw album)

De muziek op ‘Selected Ambient Works Volume II’ voelt als generatieve muziek. Net als die oude wind chimes. Een effect dat Richard ook op dit album gebruikt. Het voelt alsof willekeur een belangrijke factor vormt op dit album.

Marc: Ik ben het met je eens. De wind chimes track die je noemde – meestal “White Blur I” genoemd – samen met een instrument dat erop lijkt, de eolische harp, zijn voorbeelden van vroege generatieve instrumenten: instrumenten die zowel een apparaat als de compositie bevatten, compositie-door-systeem. Veel, zo niet alle tracks van Aphex Twin’s album Selected Ambient Works Volume II, maken gebruik van een zeer repetitief geluid en zijn in de meeste gevallen uitvoeringen en composities die slechts subtiele veranderingen in timbre in de loop van de song laten horen. Deze subtiele veranderingen lijken een natuurlijke willekeur te hebben die voor kleine verschuivingen zorgen en een natuurlijke invloed op het werk lijken te hebben.

Terugkijkend op dit album, nu 20 jaar later, wat denk je dat het belangrijkste muzikale erfgoed van dit werk is?

Marc: Net als bij een heleboel mensen die hun tijd ver vooruit waren kan zijn erfenis een beetje in de war raken als een ooit zo ongebruikelijke aanpak de norm blijkt te zijn geworden. De nadruk ligt hier op zeer rustige muziek met super eenvoudige melodieën die een evenwicht biedt tussen de werelden van dansmuziek en kunstzinnige muziek.  Ik hoop dat het blijvend zal worden gezien als een voorbeeld in al die gebieden en des te meer als een succesvol voorbeeld van gebieden die in verschillende mate ook in conflict zijn met elkaar.


 

Wil je dit boek bestellen? Dat kan via deze link op Bol.com.

Donald Fagen graaft zich autobio: Eminent Hipsters

eminent hipsters

Donald Fagen was van plan om leraar Engels te gaan worden. Of journalist. Maar een mix van een psychedelisch goedje en een stel slechte muzikanten deden hem anders besluiten. Die slechte muzikanten speelden in een band en bleken de grootste lol te hebben. En dat sprak de jonge Donald wel aan. Tijdens zijn literaire studie aan Bard College in die goeie ouwe tijd, the sixties, ontmoette hij daar zijn muzikale partner Walter Becker. Wat volgde was een geniale muzikale samenwerking onder de noemer Steely Dan die tot op de dag van vandaag voortduurt.

In de jaren 80 komt onze Donald muzikaal en mentaal op een dood spoor te zitten. Vlak voor die dip levert hij nog wel zijn geniale soloalbum The Nightly af. Het is een van de eerste CD’s die geheel digitaal opgenomen werd. Hoewel dat proces een nachtmerrie bleek. Verhalen over een digitale bandrecorder van Sony die om de haverklap stuk ging tijdens de opnames. Dat verhaal staat overigens niet in zijn zojuist uitgekomen memoires Eminent Hipsters.

Donald laat de muziek even voor wat het is in de jaren 80. Hij wordt gevraagd om over filmmuziek voor Premiere magazine te schrijven en rolt op die manier alsnog de schrijvelarij in. Wat dat de laatste 30 jaar heeft opgeleverd is nu gebundeld in zijn eerste boek Eminent Hipsters. Aangevuld met een paar nieuwe stukken. De insteek hier is persoonlijk. Donald legt zijn helden onder de loep en grijpt de kans aan om de perikelen van een band op tournee aan het papier toe te vertrouwen. Dat is niet Steely Dan maar de band Dukes of September Rhythm Revue waarmee ‘ie samen met Michael McDonald en Boz Scaggs oude rhythm and blues songs van andere vertolkt naast hun eigen materiaal.

Donald is een meesterlijk schrijver. Uit zijn vingers vloeien de zwartgallige humor en ironische metaforen die we ook van Steely Dan gewend zijn. Donald presenteert zichzelf als een half dooie ouwe lul maar zijn publiek is minstens zo hard aan het ontbinden. De regel dat je je eigen publiek nooit moet aanvallen is aan Donald niet besteed. Hij haat het rechtse publiek. Hij haat sowieso rijke mensen. En hij haat de TV Babies, de generatie die vanaf de 60s opgegroeide met de TV als babyzitter. En recentelijk is ‘ie iedereen die de hele dag naar zijn handpalm loopt te staren gaan haten.

Door een toeval van het lot werd ik een grote Steely Dan fan. Wellicht de grootste van Nederland. Misschien wel van heel Europa. Ik ben 20 jaar jonger dan Donald, hij is van ’48, ik van ’68. Ik herinner me inderdaad de TV als altaar centraal gepositioneerd in de woonkamer. Maar ik herinner me ook vooral die eerste keer dat ik Aja van Steely Dan op de pickup van mijn pa over prachtige KEF boxen rondjes hoorde draaien. En hoewel ik toen al wist hoe ik met mijn gitaar over een E7#9 akkoord kon soleren, waar ik hier op stuitte bleek een geheel nieuw universum te zijn. “Dat dat er ook allemaal op zit”, om mijn oude gitaarleraar Ferry Robers maar weer eens te citeren.

Eminent Hipsters is een dun boekje van nog net geen 180 pageturners schoon aan de haak. Mijn literaire honger werd er nog lang niet mee gestild. En laten we hopen dat dat voor Donald ook geldt.

Ideetje voor schrijvers: geef een gratis PDF weg

Ik heb vaak een boek besteld nadat in een aantal bladzijdes ervan in PDF-vorm gelezen had. Een boek lezen op een laptop is eigenlijk geen doen. Maar dankzij de PDF kon ik totdat het boek op mijn deurmat verscheen blijven doorlezen. Geweldig!

Ik weet van Cory Doctorow dat hij daar ook in gelooft. Hij geeft zelfs al zijn boeken gratis als PDF weg onder een Creative Commons licentie en is een zeer succesvol auteur.

Misschien wil je als schrijver niet je hele boek gratis weggeven, maar waarom dan niet die eerste bladzijden? Op die manier kan men kennismaken met het boek. En in geval men het boek online bestelt hoeft men dus niet op te houden met lezen.

Boek besteld: Abbey Road to Ziggy Stardust

Ken Scott heeft een boek geschreven! En dat koop ik dan direct tegen de tand des tijds in gewoon op papier. Makkie! Waarom? Omdat Ken Scott als technicus/producer een zeer belangrijke rol heeft gespeeld in de carrières van The Beatles, Jeff Beck, George Harrison, John Lennon, David Bowie en ga zo nog maar een tijdje door. De man stamt uit het goeie ouwe analoge tijdperk.

En Ken Scott was de technicus van The White Album. Ik bedoel: AMEN!

Bob Dylan quotes verzinnen: zo werkt creativiteit

An article in Tablet magazine revealed that in his best-selling book, “Imagine: How Creativity Works,” Mr. Lehrer had fabricated quotes from Bob Dylan, one of the most closely studied musicians alive.

Die quotes van Bob Dylan heeft Jonah Lehrer uit zijn eigen duim gezogen. Op het boek (ligt naast me op de bank) staat dat ‘ie #1 op de bestsellerlijst van de New York Times staat.

Op de achterkant van het boek lees ik dat hij redacteur is bij Wired en schrijft voor The New Yorker en The Wall Street Journal. Zijn eerste twee boeken, Proust was een neuroloog en Hoe we beslissen, waren ook wereldwijd grote successen.

Zoals iedereen wel weet heet Bob Dylan in het echt Robert Allen Zimmerman. Hoe Jonah Lehrer in het echt heet weet ik niet. Iemand?

Boekie

Dat je bij de Selexyz met zo’n boekie in je handen staat.
Slechts 6,95.
En je ineens bedenkt dat alles wat daarin staat je ook zelf wel kunt bedenken.

Zo verkoop je tegenwoordig boeken

SelfMadeHero is onafhankelijke Engelse uitgeverij van grafische novellen. En zij snappen heel goed dat een uitgeverij vandaag de dag meer moet doen alleen maar boeken printen.

Voor elk boek dat ze uitgeven laten ze een speciale video maken waaraan veel zorg en tijd is besteed. Zo ook hier, let bijvoorbeeld op de subtiele muziek en het smaakvolle gebruik van geluidseffecten.

Als er een Nederlands bedrijf die zich geroepen voelt dit ook te gaan doen, laat het me weten! En dat geldt natuurlijk niet alleen voor grafische novellen maar voor alle literatuur. Video is immers een geweldig promotiemiddel dat ons gevoel prikkelt.