Onderwegverhalen

snelwegverhalenZit er een verhaal in het onderwegzijn? Vaak wel vind ik. Mensen zijn met een doel onderweg en maken dingen mee. En met een beetje pech, tegenslag of rariteiten heb je al snel een dynamisch verhaal te pakken. In de trein bijvoorbeeld hoef je slechts je oren en ogen de kost te geven om ze van je buurman op te pikken.

Van de week bijvoorbeeld. Ik pikte zomaar een wachtwoord op van twee zeer slecht Engelssprekende Chinezen. Ze zaten pal tegenover me en belden mobiel om het wachtwoord van hun website te achterhalen.

“I? Ah, Y! You say , T, tree? Oh three? Yes, yes, yes 3. E? Small? No? What, A?”

Terwijl manlief hardop sprak noteerde vrouwlief het wachtwoord op een gebruikte enveloppe. En na het telefoongesprek gingen ze direct weer over op Chinees. Gewoon, zonder er erg in te hebben.

Onderweg daar gebeurt het. En niet alleen tussen de rails maar zeker ook op of naast de snelweg. Beeldend kunstenaar Melle Smets en filosoof/publicist Bram Esser begaven zich 30 dagen onderweg om verhalen te noteren over “snelwegbewoners, parkeerplaatsen, bedrijventerreinen, wegrestaurants, ecoducten en factory-outlets”. Verhalen die plotseling opdoken tijdens hun onderwegzijn. Samen schreven ze er het boek Snelwegverhalen over.

Het boek is een dikke bijbel van bijna 500 pagina’s vol interessante verhalen, vergezeld van gevatte tekeningen en foto’s. Genoeg leesvoer dus voor aankomende trektochten per trein. Of lunchbreaks aan de rand van een A of een N. Als ik hem uit heb meld ik me weer.

Poemcrazy: freeing your life with words

poemcrazyMijn vriendin kocht het boek ‘Poemcrazy: freeing your life with words’, vond op de een of andere manier geen tijd om het te lezen en kwam zodoende aan mijn kant van het bed terecht. Vanaf de eerste paar regels greep het direct mijn aandacht.

Schrijfster Susan Wooldridge pakt het concept poëzie in het boek Poemcrazy heel verrassend aan. Op een inspirerende manier beschrijft ze hoe zij poëzie vrij eenvoudig laat ontstaan. Dit doet ze aan de hand van haar eigen leven en via talloze verhalen over de poëzie-workshops de ze geeft. Zodoende komt ook de poëzie van anderen, van onbekende schrijvers, ruim aan bod. Er zit niets verheffends aan haar verhaal. Poëzie is voor en van iedereen, dat is haar boodschap. Poëzie als bindmiddel om jezelf en de wereld om je heen te ontdekken.

Met als resulaat dat het boek aanspoort om zelf aan de slag te gaan.

Painters and songwriters as well as film makers and actors report that poemcrazy helps them loosen up, play and embrace a more creative way of being in the world

Ook al is het nog lang geen kerst: aanrader!

Mijn quote in het boek van Meer Advies

mijn quote

Ik zou echt niet meer weten dat ik dat gezegd heb, maar nu het in print te lezen valt moet het wel waar zijn. Toch?

Boeken, welke blogger heeft nog geen eigen boek geschreven? Nou ik niet. En ik zei gisteren nog tegen Rosa, die bezig is met een boek over bloggers, dat ik dat ook niet zal doen. Maar goeds, grote kans dat ik vergeet dat ooit gezegd te hebben…

Anyway, anyhow, meer over het boek van Meer Advies HIERRRR!

Opkrabbelen

opkrabbelen-thema

Karin schreef een boek, ik schreef wat CSS en PHP. Het resultaat is een vernieuwde site/blog: met-k.com.

Haar boek Opkrabbelen zal in november uitkomen bij uitgeverij Scriptum. Het zal te vinden zijn in alle welbekende boekhandels zoals Bruna, Selexyz, Bol.com, Ako, Paagman, Atheneum Amsterdam en ga zo maar door.

In opdracht van Scriptum voorzag ik de site (draait op WordPress) van een nieuwe look-and-feel om het boek Opkrabbelen focus te geven.

Volg een blog, koop een boek

Gisteravond, plaats delict: café/restaurant Dubbel, Amsterdam. Aanwezig: schrijvend, bloggend en vloggend journalist Michael Minneboo, zijn vriendin, mijn vriendin en de persoon die je nu leest. Gespreksonderwerpen: onze blogs, rust door afzondering, poen op de bank, niches versus gewoon je eigen gang gaan en meer van dat.

Op een gegeven moment hadden we het over de hoeveelheid blogposten die een blog bevat. En ineens besefte ik dat wanneer een totale vreemdeling op een van onze blogs zou stuiten hij of zij direct de Geest Van Tijd zou krijgen. Vanaf de start met een blogger meelezen, dat is al heel wat, maar pas jaren later inhaken, da’s niet meer te doen.

Als we het hebben over businessmodelen van de blogger, dan is dit er een van: je verzamelt eens per zoveel tijd je beste stukken, voegt daar wat diepe overpeinzingen, schetsen en liefdevolle mededelingen aan toe, bundelt dat alles in een boek en jouw Early Majority / Late Majority zal een vreugdesprongetje maken. Een PDF uitgeven kan natuurlijk ook (of nog beter: en een boek, en een PDF), maar dat boek vind ik persoonlijk het leukst.

Away from keyboard, ergens aan een meer, mij lezen. De podcasts doe ik er gratis bij.

(plaatje gescheurd papier: thousandshipz / creative commons BY)

Brood is niet dood

Het boek is uit. En nu is het stil.

Met vriend Conno was ik op vakantie in Gozo. 15 jaar geleden. Zonder vrouwen. Ik zat in de laatste nawee van een slechte relatie. En die van Conno was ook weinig levensvatbaar. Daar zaten wij in dat prachtige grote huis met zwembad. Conno was zo slim geweest om het boek Broodje Gezond te kopen. En dat boek maakte indruk.

Gozo (foto: Conno)

Gozo (foto: Conno)

Vandaag las ik het verzameld werk van Chabot’s Broodje-serie uit; Up on the Hilton roof. Een dikke pil van rauwe en pure schoonheid. De vaart en het realisme in de dialogen, zoals Bart dat doet, doen weinigen hem na. Het boek raakt en spoort aan. Met de ziel op de tong. We hebben niets te verliezen. De geest moet vrij zijn.

Dank je Herman. Dank je Bart.

Bloghelden, een aanrader

Zat ik daar in een hotel in Gent een boek te lezen over de beginjaren van het bloggen in Nederland, Bloghelden. Lekker met vuur opgeschreven door Frank Meeuwsen.

Een boek dat aanstekelijk werkt. Want die Do It Yourself opwinding uit de beginjaren – alles is mogelijk! – gaf mij een nostalgisch gevoel. Naar een tijd waarin het überhaupt ondenkbaar was dat je als blogger een boek zou uitgeven. Een blogger publiceerde immers online want bloggers waren van zo lekker anders dan De Bestaande Media. Of beter gezegd, De Oude Media, die geen bal snapte van de bloggers. Een Oude Media die eerst 5 jaar ging zitten vergaderen over het feit of een blog wel journalistiek verantwoord zou zijn. Die sowieso neerkeek op deze nieuwe groep vrije vogels.

Een groep vrije vogels die de wereld een beetje veranderd heeft. Ook de kranten moesten er aan geloven. TV en radio ook.
Lees verder

Ik lees nu … bloghelden!

Een belangrijke afspraak bij het Haagse Strijkijzer ging voor. Helaas kon ik daardoor niet bij de presentatie van Frank Meeuwsen’s boek Bloghelden aanwezig zijn, vanmiddag. Gelukkig heb ik het boek wel ff tussendoor kunnen scoren.

Ik ben erg benieuwd naar dat boek. Vooral ook omdat ik de geschiedenis van het bloggen in Nederland compleet gemist heb. Het was 2005 toen ik in het Nederlands begon te bloggen, daarvoor was dat altijd in het Engels. Vanwege internationale muzikale avonturen.

Ergens tussen 1995-1997 ging ik voor het eerst op internet. In 2000 ontdekte ik Blogger. Toen ik nog bij Madocke werkte. Een multi-media bedrijf. Een van onze medewerkers ging toen een jaar lang op fietsvakantie en we deden haar en haar man een Blogger-account cadeau. Logisch. Toch las ik in die tijd zelden een Nederlands blog. Ik denk zelfs geen een. Hoewel ik me nog wel de Nederlandse URL http://kijkmeaanalsikklaar.com herinneren. Dat terzijde.

Ik heb altijd van het leftoontje van de vrije bloggert gehouden. Op je eigen domein dat helemaal van jou is. Je schrijft alles op zoals het in je opkomt. Zonder rem, zonder doelgroep, zonder rekening te houden met stemmetjes in je hoofd. Schijt aan alles en gaan. Blind.

Vanavond zag ik het Songfestival op tv. Zelden zulke slechte muziek gehoord. Zelden zo’n grote groep imbecielen in rare flutjurken gezien. Zelden zulke achterlijke dansjes gezien. En ineens vinden we mensen uit Mongolië leuk. Zingen we die klote liedjes met teksten als “come a little bit closer my princess”. Van die lui die vanaf de stoeprand een Vodka-fles omarmen terwijl ze de buurjongen toeroepen dat zijn moeder een hoer is. En dan voor 1 keer per jaar ff 3 dagen van de drank af omdat ze zo nodig met hun schijnheilige muilen een kutliedje op het Eurovisie Songfestival moeten doen.

Kijk zonder een blog zou ik dat allemaal moeten opkroppen. Is niet goed. Krijg je hele enge ziektes van.