Stront alert

Mijn manager zag er niet alleen shitty uit, hij was het ook. Meneer vond dat werkende vrouwen niet zwanger mochten raken. “Raaphorst, dat wijf gaat godverdomme straks weer zwanger geneukt worden, let maar op!”

We werkten samen met een club van verloren jongens. Nyenrodemannetjes die van gekkigheid niet wisten wat ze aanmoesten met hun leven en al dat geld. Zodoende waren ze een bedrijfje begonnen.

Mijn manager wist het op een gegeven moment zelfs aan te poten met een van de weinige vrouwen van de verloren jongens. Echter, toen wij in moeilijk zakelijk vaarwater terechtkwamen met de heren begon mijn manager poep te praten: “Weet jij wel in wat voor ongelofelijk lastige positie ik verkeer Raaphorst? Ik naai dat wijf en nu moeten wij eisen gaan stellen aan de verloren jongens?!?!” Een hele rol WC-papier ging op aan het schoonboenen van zijn poephoofd.

En ondanks de lavendelzakjes ging de geur niet weg.

Zelfs mijn ontslagbrief rook naar stront.

Scheef in de bek

Op het station stak een jonge dame 8 centimeter boven de menigte uit. Meer zool dan schoen.

Op haar gelaat straalde het visuele gevolg van een paar dagen teveel te weinig goed doorbakken kip eten. Om het witte geheel te accentueren waren de ogen en lippen diep zwart opgemaakt. Haha, is dat even griezelen papa en mama!

Verderop blafte een inktzwarte trenchcoat met zwarte cowboyhoed zijn vriendin wat onverstaanbaars toe. Haar roze haar explodeerde in het zonlicht. Ze gingen vandaag soldaatjes schilderen.

Bij het uitspreken van het woord goth kan uw kunstgebit mogelijk wel scheef in de bek komen te zitten. Verder is er niets aan de hand.

Column: Remember Marvin Gaye, de publiciteits documentaire

Vanuit het café van Hotel Du Parc in Oostende kijk ik de straat in waar begin jaren 80 Marvin Gaye elke dag rond het avonduur een familiepension binnenloopt om er wat te eten. Dit gezellige pension behoorde ooit toe aan Liliane Cousaert en haar man Freddy Cousaert. Zanger Arno Hintjes was er toendertijd kok.

Tegenover mij zitten de inmiddels volwassen dochters van Freddy en Liliane: Pascale en Michèle. Ik herken ze van een foto met Marvin en zijn zoontje Bubby. Omarmd zitten ze op de bank in Marvin’s appartement aan de Albert I-Promenade. Het is 1981 en Marvin Gaye is in Oostende aan het ‘herbronnen’.

Kort ervoor in Londen ging het mis. De jarenlange cokeverslaving van Marvin had hem de das om gedaan. Van het laatste geld worden tickets voor de band gekocht terwijl Marvin zelf achterblijft met zijn zoontje Bubby en zijn Nederlandse vriendin Eugenie Vis.

En dan in december 1980 ontmoet Freddy Cousaert die in Londen op zoek is naar nieuwe muziek, Marvin Gaye. Wat volgt is een legendarisch gesprek met een handreiking van Freddy: “Marvin, please come to Ostend!”

In Hotel Du Parc hoor ik het ware verhaal achter de documentaire Transit Ostend die over deze interessant periode gemaakt is. Het is een documentaire van Richard Olivier die 20 jaar later een re-edit krijgt onder de noemer: Remember Marvin Gaye. We zien beelden van Marvin Gaye die een pintje drinkt in café Zeemansverlangen. We zien hem joggen in de duinen. En we horen hoe Marvin liggend op de bank een dampende uitvoering van Heard It Through the Grapevine doet.

De film wil ons laten zien dat het goed met Marvin gaat. Logisch want het geheel werd gefinancierd door Freddy en is compleet in scene gezet. Maar ook al moeten we Remember Marvin Gaye als een publiciteitsfilm beschouwen de beelden staan op mijn netvlies gebrand. Want niemand had toendertijd namelijk door wat er in Oostende gebeurde. Met slechts één halfzachte “documentaire” over deze fascinerende periode als resultaat. Een periode waarin Marvin zichzelf herpakt en de wereld uit het niets verrast met zijn meest succesvolle album Midnight Love met daarop zijn grootste hit: Sexual Healing.

Als eerder dit jaar de 1e vrouw van Marvin Gaye, Anna Gordy overlijdt en ik erachter kom dat dit jaar Marvin Gaye 75 jaar zou zijn geworden, weet ik wat ik moet gaan doen. En ik doe het, ik maak die documentaire, mijn eerste documentaire: Oostende Healing.

(omslagfoto, copyright: Pascale Cousaert)

Update: dankzij deze column kreeg ik gratis kaartjes van de VPRO voor de NFF Documentaire Previewdag.

Internet als een vriendinnetje dat je erbij hebt

Die Gerrit Komrij levert toch een partij prachtige stukken aan voor NRC.nl! Vandaag weer, met als strekking de oude media die nog steeds ongelofelijk neerkijkt op alles wat wij op internet doen.

Ik citeer zijn prachtige slot:

Voor vele anderen is internet inmiddels, door gebrek aan probleemvormend gelul, onproblematisch. In hun digitale wereld worden revoluties gesmeed, tribunalen opgericht en meesterwerken geschreven, en op een dag zullen de minzame gedogers wakker schrikken.

Amen!