Mijn muziek voor time-lapse film ‘Portrait Of Lotte 0 to 16 years’

Ik heb bijzonder muzikaal nieuws! Ik componeerde muziek voor een YouTube video die na de start direct enorm veel bezoekers trok (in nog geen anderhalve dag meer dan 400.000).

De coming of age time-lapse film ‘Portrait Of Lotte 0 to 14 years’ heb je misschien weleens op YouTube gezien. Of misschien heb je erover gehoord via het NOS Journaal of De Wereld Draait Door. In de film zie je in 4 minuten hoe de dochter van de Utrechtse filmmaker Frans Hofmeester van 0 tot 14 jaar opgroeit. De film staat op de 2e plaats in de top 5 van best bekeken time-lapse films aller tijden op YouTube en heeft inmiddels meer dan 35 miljoen kijkers getrokken.

Vandaag is Lotte 16 jaar geworden en om dat te vieren maakte Frans voor zijn dochter een nieuwe time-lapse: ‘Portrait Of Lotte 0 to 16 years’. Frans vroeg mij hiervoor een uniek stuk muziek te componeren. Waarvan akte.

Met trots presenteer ik hem hier op mijn blog:

Lees verder

A Portrait [disquiet0177-netlabel-portrait]

De track A Portrait [disquiet0177-netlabel-portrait] maakte ik voor Disquiet Junto, een internationale groep van geluidsartiesten. De opdracht van deze week was:

Use samples of recent Dark Winter Records releases to produce a sonic image of the label.

Disquiet Junto Project 0177: Netlabel Portrait

De samples van het Dark Winter Records label heb ik hier en daar voorzien van van timestretching. Ook gebruik ik ze als impulse responses voor in convolution reverbs.

Bij Ambient muziek moet je oppassen om niet teveel laagmidden te gebruiken waardoor laptops, iPads of andere eenvoudige speakers irritant kunnen gaan resoneren. Ook moet je oppassen voor het creëren van een peak frequenties met veel resonantie.

Deze muziek werd perfect bij beelden. Je kunt de spraak altijd goed verstaan omdat de muziek zeer rustig is. En ook voor een scene met een drone (een drone maakt een enorm kabaal dus je zult altijd aanvullende muziek nodig hebben) is het ideaal.

Veel gebruikt is ook het contrast dat je krijgt door de set noise (= geluid dat bij de scene hoort ) uit te zetten, bijvoorbeeld het geluid van een auto in een scene die vanuit de auto gefilmd wordt, en dat te voorzien van Ambient muziek. Het verstilde effect vormt een interessant contrast met de “lawaaierige beelden”. Voorzien van de juiste voice-over kun je als het ware “uit de scene springen” en in het hoofd van de spreker kruipen. Dat werkt als een dolle.

Interview Marc Weidenbaum over installatie Sonic Frame met mijn muziek

Ik voelde me al vereerd dat mijn muziek door Marc Weidenbaum werd uitgekozen voor de installatie Sonic Frame dat tot het eind van deze maand (februari 2015) in het San Jose Museum of Art (Californië, Amerika) te zien en te horen is (zie deze eerdere post daarover). Maar ik voel me vandaag opnieuw vereerd nu blijkt dat het San Jose Museum of Art ook voor een interview met Marc Weidenbaum op video mijn muziek heeft gebruikt. Dit terwijl men ook uit de 20 andere muziekstukken had kunnen kiezen.

Mijn muziekstuk Neziba is gebaseerd op 3 akoestische gitaarpartijen die ik opnam en vervolgens bewerkte met muzieksoftware. Het was een korte sessie van slechts een paar uur, maar ik merkte direct dat het gevoel van het stuk naadloos aansloot bij de beelden van de video waarvoor dit stuk bedoeld was.

Het gaat om de volgende video van videokunstenaar Josh Azzarella (druk daarna op de SoundCloud-player met mijn muziekstuk Neziba om ze tegelijkertijd af te spelen):

Mijn werk:

Mijn muziek gebruikt in Momentum tentoonstelling in San Jose Museum of Art

foto van Marc Weidenbaum

foto van Marc Weidenbaum

Van oktober 2014 tot februari 2015 is in het San Jose Museum of Art (Californië, Amerika) de Momentum tentoonstelling te zien. Mijn muziek is een van de muzikale scores die de stille video van kunstenaar Josh Azzarella begeleidt in de installatie “Sonic Frame”. Het werk Momentum omvat drie kleine schermen en een groter scherm waarop mijn muziek en die van anderen te beluisteren is via hoofdtelefoons.

Hierbij mijn score die wordt gebruikt in de installatie:

Update 1: Voor de volledige achtergrondinformatie, inclusief een grote collectie foto’s, zie ‘How Sound Frames Vision’ op het disquiet-blog.

Update 2: In het artikel ‘Sound as Commentary – Marc Weidenbaum and the Sonic Frame’ wordt mijn naam genoemd.

Op geluid zit geen copyright

Op geluid zit geen copyright. De snaar van een gitaar laten trillen bijvoorbeeld, dat mag iedereen doen. Of een oscillator op een bepaalde toonhoogte afstemmen en filteren (synthesizer). Een demper in je trompet stoppen en vibratoloos spelen (Miles Davis) dat mag je ook gerust na gaan doen.

Maar zodra je muziek gaat maken op basis van reeds bestaande opnames dan mag het ineens niet. Op geluid zit geen copyright maar geluid dat vastgelegd is op een plaat, een cd of een mp3-tje mag je niet als bron gebruiken om muziek mee te gaan maken. Wat we sampling noemen. Ook al neem je slechts 1 noot van Jimi Hendrix op.

De uitvinders van specifieke geluiden kunnen die geluidstechnische “compositie” niet vastleggen zoals andere creatieve auteurs dat wel kunnen. Alleen de melodie, harmonie en eventueel teks kan vastgelegd worden. Zelfs op plagiaat kan je je niet beroepen. Stel ik maak een unieke nieuwe sound met een synthesizer en jij maakt dat geluid na. Je hoeft dan zelfs mijn naam niet te noemen als bedenker van dat geluid.

Geluid is tegenwoordig een zeer bepaalde factor in muziek. Met name in elektronische muziek die soms heel simpel qua melodie, harmonie en ritme in elkaar steekt. Als je die muziek op een acoustische gitaar zou spelen zou iedereen gaan lachen. Voor veel van die muziek is geluid de belangrijkste factor. In dance wordt een heel simpel ritme gebruikt die op een bepaalde manier moeten klinken. En ja: ook voor ritme geldt geen copyright.

Vreemd allemaal want ritme kun je ook als harmonie definiëren. Luister maar hoe een ritme door het te versnellen ineens als harmonie klinkt:

Dat soort regels kon je misschien in het stenen tijdperk niet verzinnen, maar we leven inmiddels in het gedigitaliseerde tijdperk waar nieuwe mogelijkheden en kennis ontstaan.

Of neem de Wobbly Bass die in Dubstep voorkomt. Iemand heeft als eerste dat geluid verzonnen, maar wie dat is weet niemand. Het is het geluid van een diepe syntesizerbas waarbij een Low Frequency Oscillator (LFO) voor het “wobbelende” effect zorgt, luister maar naar mijn voorbeeld:

Copyright beschermt de ene categorie creatieve makers volledig (componisten, tekstdichters, uitvoerende musici) en de andere categorie creatieve makers (sounddesigners) totaal niet. Tja…

Mijn naam gecomponeerd op de Gentse beiaard

image_TRACKGent is een kunstzinniger stad dan alle Nederlandse steden bij elkaar opgeteld. Gelukkig kunnen jij en ik virtueel afreizen naar die creatieve plaats. Bijvoorbeeld door deel te nemen aan het 42ste kunstwerk van TRACK. Via jouw voor- en achternaam kun je namelijk een compositie genereren. Check daarvoor c.track.be/Nl. En op basis van de mooiste en leukste naam-composities componeert de Gentse stadscomponist An Pierlé een originele beiaardcompositie.

Een heel leuk project om aandacht te trekken voor track.be/nl/. Ondertussen ga ik me maar weer eens schamen voor mijn Nederlanderschap en het feit dat wij hier in ons kikkerlandje zo neerkijken op kunst en cultuur.

P.S. Mijn naam klinkt trouwens zo (lang niet gek!): c.track.be/hERI1n

Micha Hamel verklankbeeldt De Rode Kimono van Breitner

de-rode-kimono

George Hendrik Breitner, die gezien wordt als een Amsterdamse schilder, had zijn roots toch echt in Rotterdam en Den Haag liggen. Maar goeds de kunstgeschiedens en Amsterdam in het bijzonder wil graag de werkelijkheid soms eenvoudiger voorstellen dan zij is (lang leve storytelling! #not). Breitner werkte bijvoorbeeld ooit samen met Mesdag en was lid van de nog steeds bekende Pulchri Studio in Den Haag. Om maar iets te noemen.

Componist Micha Hamel heeft speciaal voor het Holland Festival het beroemde schilderij De Rode Kimono van Breitner omgezet naar muziek. In een recente Groene Amsterdammer kwam ‘ie daarover aan het woord. Ik kon me niet echt vinden in dat verhaal, maar toch ben ik nieuwsgierig naar dat stuk. Want ook ik heb heel veel stilstaande beelden voorzien van muziek. Misschien nog wel meer dan bewegende beelden. Zoals onlangs nog voor het Haagse kunstproject Haagse Kunstgrepen.

Bij mij gaat het meestal om een korte bijdrage. Met een paar noten probeer ik het gevoel van het schilderij neer te zetten. Micha kon voor zijn stuk echt de tijd nemen. Hij voert het samen met nog een ander stuk, een Requiem, tijdens het Holland Festival in 1 uur en 10 minuten uit.

Zoals gezegd, ik kan mij niet zo in de uitleg van Micha vinden. Het gaat te ver om die tekst hier door te nemen. Maar wat ik wel graag kwijt wil, is dat er naar mijn idee simpelweg een klik tussen het beeld en de muziek moet plaatsvinden. Tenminste, als je het goed doet. Die klik is er ook wanneer je beelden monteert. Wanneer je een foto bewerkt. Wanneer je een gitaar afstelt op perfecte intonatie. Dat wat zo mooi de Sweet Spot heet. Je weet dat hij daar ergens zit. En dan ineens, voel je hem. Dan zit ‘ie gebakken. Samengesmolten. Eenheid. Liefde.