Vergeten te eten en te drinken

Aanstaande zondag is componist Hennie Vrienten de eerste VPRO Zomergasten gast van dit seizoen. Ik kijk er zeker naar uit. Als opwarmertje las ik deze week een interview met hem in de VPRO Gids. Daarin komt op een gegeven moment de uitspraak voorbij dat Hennie alles kan vergeten als hij bezig is met zijn werk. Dat heb ik dus precies zo. En van kleins af aan, vraag het mijn ouders maar. Of vraag het mijn vriendin maar, want het uren aaneengesloten geconcentreerd werken, het is mij totaal niet vreemd. Ik kan tijd en alles om mij heen compleet vergeten. Urenlang kan ik soms zitten te pielen aan een klein detail. Als ik hoor wat er beter kan, dan ga ik door. Ook al heeft het nog uren extra nodig, geen probleem, ik doe het want ik weet drommels goed wanneer het wel goed is. Da’s een mazzeltje want ik kan me ook voorstellen dat er een risico zit in het proces van maar blijven doorgaan. Je moet weten wanneer iets af is.

Hou mij ten goede, ik streef niet naar perfectie. Ik stop vaak fonetische weeffouten in mijn muziek en ook al zal de leek ze vaak niet opmerken, ik hoor ze wel. Het is namelijk een hele kunst om geluid en muziek lekker te laten klinken, om het te laten ademen en het een menselijk gevoel te geven. Voor ik het weet zet dat gevoel de prioriteiten des levens op z’n kop en vergeet ik dus dat ik honger of dorst heb.

Concentratiespan mensen neemt af

Je leest allerlei berichten over kinderen die steeds meer moeite hebben met zich goed te concentreren. Dat lijkt mij logisch. Kinderen krijgen meer impulsen dan ooit tevoren en dus leidt dat hun aandacht simpelweg af. Om kort te gaan: vroeger was het leven veel eenvoudiger en rustiger. De TV begon pas ’s avonds met uit te zenden. Het was minder druk in het verkeer. Een mens had minder lawaaiige apparaten in huis. Buiten werd je nooit lastiggevallen door de telefoon of andersoortige aandachttrekkers. Enzovoorts, enzovoorts.

Ook ouderen hebben moeite om zich goed te concentreren. Snel en kortstondig worden de zaken nu geconsumeerd. Teksten worden snel gescand zonder ze goed te lezen. En meningen worden direct gevormd en geventileerd. Deze waan van de dag die in sneltreinvaart aan ons voorbij dendert. De volgende dag zijn we alles vergeten dat wat gisteren toch oh zo belangrijk leek.

Toch is er een groep die precies het tegenovergestelde doet. Die sluit zich af, koste wat kost, en verdiept zich in iets. Die geeft dingen de tijd om te rijpen. Zij vinden zaken waar anderen het geduld niet voor hebben om ze te vinden. Zij zijn artiesten, curatoren, ambachtslieden, vakmensen.

Aandacht is schaars. Aandacht is het nieuwe geld. En de meeste mensen kunnen het niet geven ook al willen ze maar wat graag. Net als met liefde. Zij willen dat alles voor hun gedaan wordt. Zij kunnen geen broden bakken. Zij kunnen het huis niet langer zelf schoonhouden. Zij kunnen geen banden plakken. Geen kleren repareren. Geen poëzie schrijven. Geen dingen meer uitzoeken.

Snel en vluchtig heeft zo zijn nut. Maar alleen maar snel en vluchtig is een oppervlakkig leven. Deze wereld lijkt door de wereldwijde crisis tot stilstand te zijn gekomen. En alleen aandacht kan ons nog redden.