Mijn album KlankBeeld is meer dan 35000 keer gedownload

cc

Het feit dat mijn album KlankBeeld inmiddels al ruim 35000 keer (op het moment van schrijven, zal inmiddels al veel hoger zijn) is gedownload via Free Music Archive is wel iets om over naar huis te schrijven. Zoals iedereen wel weet is de aandacht voor muziek online schaars. Er is immers zoveel. Dus hoe krijg je de aandacht?

Het antwoord op die vraag is een lang verhaal. Een verhaal dat voor mij voor een groot deel samenhangt met mijn gebruik van Creative Commons licenties waar ik nu alweer bijna 10 jaar mee werk. Net als Gurdonark die ik onlangs nog aanhaalde in een blogpost. En die er net zo positief over denkt als ik.

Wij spreken van Sharing Culture, een begrip dat vele jaren ouder is dan het begrip Social Media. Een term die ik overigens graag zou willen omdopen tot Sharing Media. Bij deze dan maar?

(foto: TilarX / herbewerking: Marco Raaphorst / CC BY)

Update: De 50.000 is inmiddels gepasseerd.

De stem van Gurdonark

gurdonark

Door Maria Genova ben ik telefonisch geïnterviewd voor een artikel over copyright voor Slow Management magazine. Een onderwerp dat mij op het lijf geschreven is. Simpelweg omdat ik niet zo krampachtig vasthou aan copyright. In 2004 begon ik met Creative Commons te werken. Ik begon ermee toen het alleen nog maar in de Verenigde Staten en nog een paar landen beschikbaar was. Ik zette in die tijd al volledige mp3tracks online en liet iedereen ze remixen. Alle muzikanten in Nederland verklaarden me voor gek. Vaak deelde ik het podium met conservatieve muzikanten, label-eigenaren en mensen van BUMA of SABAM. Soms werd letterlijk uitgesproken dat ik een rare hippie was. Ik ken tenminste 1 labelbaas waarmee ik ooit het podium deelde die zijn label heeft opgeheven. Hij geloofde er niet in. Maar mijn bedrijf Melodiefabriek bestaat nog steeds. En Creative Commons is behoorlijk gemeengoed geworden.

Noem me maar een rare hippie maar dan wel eentje die de tijdgeest perfect aanvoelt. Veel dingen vielen te voorspellen ook al zeggen vele experts dat de toekomst niet te voorspellen valt. Voor een deel is dat gelul en liggen dingen gewoon in het verlengde van elkaar en zie je sterke krachten de wereld een kant opsturen. Dat voel je dan gewoon omdat je er bij betrokken bent.

Die betrokkenheid van mij zat erin dat ik die dingen simpelweg deed. Ik dook erin, ik paste het toe. Ik experimenteerde, ik was niet bang. Ook al verklaarde men mij voor gek. Nog steeds trouwens. Maar veel van die lui die een mening hebben over Creative Commons hebben het nooit gebruikt. Net zo goed als ze een mening over Twitter hebben zonder zelf een Twitter-account te hebben. Zonder het zelf te ondervinden. Tja, dan voel je dus geen reet aankomen. Dan sta je er simpelweg buiten!

Ik was bij de eerste bijeenkomst tussen Creative Commons Nederland en BUMA jaren geleden. Er hing een ruziesfeer in de zaal. De helft van het bestuur liep de zaal uit na kritiek van een componist die geen geld uit Amerika ontving, en kritiek van het Bimhuis die van jazzzmusici de kritiek kreeg dat ze nooit iets terug zagen als ze in Nederland hadden opgetreden. De BUMA zweeg in alle toonaarden.

De BUMA dacht dat internet wel zou overwaaien. Artiesten die direct hun muziek aan fans afleveren? De BUMA gelooft er nog steeds niet in. De BUMA verzon zelfs een tarief voor podcasts. Dit had tot gevolg dat zelfs Hilversum alle muziek uit al hun podcasts ging verwijderen. Adam Cury, de podfather, koos met een opgetrokken middelvinger richting BUMA en ASCAP voor podsafe music.

Mijn muziek wordt dankzij Creative Commons vaak hergebruikt. Met Flick Radio heb ik de eerste Nederlandse documentaire onder een Creative Commons licentie op mijn naam staan. Een radio en ook een televisie documentaire. Ik zie die resultaten ook bij de Haagse fotografen ook die ik heb aangestoken om Creative Commons te gaan gebruiken. Sommigen zagen hun foto op een tram gebruikt worden (tegen betaling), anderen waaronder ikzelf (diverse malen) zagen hun foto’s in boeken gebruikt worden.

Ik heb zoveel verhalen. Vooruit, nog eentje dan. In 2006 kreeg ik complimenten van Cory Doctorow die in Felix Meritis een lezing gaf. Toen ik me voorstelde riep hij hard uit “you’re that ccMixter guy, you’re that ccMixter guy!”. Kicken! Want Cory met zijn gepeperde geblog voor BoingBoing had en heb ik hoog zitten. Jaren later gebruikte hij mijn foto van Stephen Fry voor een blogpost op BoingBoing.

Gurdonark denkt er net zo over als ik. Ik ontmoette hem jaren geleden. Denk ergens eind 2004 of begin 2005 op ccmixter.org. Hij heeft mijn muziek hergebruikt en vise versa. Gurdonark is advocaat en weet dus alles van copyright af. Maar hij is ook een vrije vogel. Zoals eigenlijk alle creatieve makers zouden moeten zijn als je het mij vraagt. En nu voor het eerst in bijna 10 jaar hoor ik zijn stem…

Raaphorst is boos! Wat een kinderachtig gedoe rondom die sample van Gotye zeg!

gotye

Er is wat ophef over het feit dat Gotye een sample heeft gebruikt in zijn hit Somebody That I Used To Know.

Michiel Veenstra schreef op zijn blog:

Die Gotye toch. Het is gewoon een sample!

Oh! Nou, dan heb ik een lesje voor je Michiel. Lees je even mee?

De sample is afkomstig uit het nummer Seville van de artieste Luiz Bonfá.

De hit van Gotye ken je vast, maar voor de volledigheid:

Voor het gebruik van die minuscule sample heeft hij inmiddels al meer dan 1 miljoen dollar van zijn inkomsten moeten afstaan aan de rechthebbenden, ook al lijkt het nummer Seville totaal niet op die hit van hem.

We leven in een vreemde wereld. Artistiek mag je geen ene fuck meer tegenwoordig!

Hoe denk je dat die liedjes van The Stones tot stand kwamen vroeger? Hun liedjes zijn gebaseerd op oude bluessongs. Niet 1 minuscule sample zoals bij Gotye, nee gewoon alle accoorden, het ritme, de manier van zingen, en de gitaarsolo’s werden gebruikt. ALLES!

Met Led Zeppelin precies hetzelfde. Die hebben hun naam boven liedjes gezet die ze voor de volle 100% van anderen hebben overgenomen. Ja, dat noem ik WEL echt plagiaat en dus jatwerk. Zonder die oude zwarte bluesknakkers overigens ene rooie cent ervoor te betalen.

Tegenwoordig moet je je financieel uitkleden als je 1 seconde gebruikt uit andermans liedje. Terwijl notabene een paar decennia terug een nieuwe muziekstroming ontstond door de uitvinding van de sampler! Juistum: de Rap! Rap betekent letterlijk: rapping to the beat. En die beat was afkomstig van een drumloop van een oude plaat van bijvoorbeeld James Brown of Funkadelic die op herhaling voor de begeleiding zorgde waar men overheen rapte. En zoals we weten is dat genre tot op de dag van vandaag van zeer grote invloed geweest.

Maar om even terug te komen op de rock and roll, dat werkt natuurlijk precies zo. Een genre dat je een grote sample van de blues zou kunnen noemen. En wie dat niet inziet snapt geen reet van of geeft geen reet om kunst en cultuur. Juristen, advocaten en rechters bijvoorbeeld. Anders zouden ze wel op de barricaden gaan staan om die wetten te laten veranderen. Doen ze niet want er zijn heeeeeeeel veel centjes met dit soort achterlijke praktijken te verdienen.

Fotografen hebben het maar makkelijk. Die leggen de werkelijkheid via een fotografische sample vast. En dat zonder er maar iets aan te hoeven veranderen. Zij samplen de werkelijkheid zoals ‘ie is. En dat mag! Men ziet een mooie ouwe kerk: foto! Een bekende minister stapt in een auto: foto! En ze kunnen er nog het volledige copyright voor claimen ook! Maar als ik 1 seconde uit een nummer van een ander gebruik en er totaal iets nieuws mee maak dan mag het ineens niet.

WHAT THE FUCK MAN!

Laten wij kunstenaars hiertegen in opstand komen! Massaal! Het is 2013. Fuck die hele onzin! KUNST IS ALTIJD GEBASEERD OP IETS DAT ER AL WAS. ALTIJD. HET IS NOOIT ANDERS GEWEEST. En laten die rechters en advocaten lekker wat anders gaan doen. Vieze graaiers! Bah!

Hoe vind je (rechtenvrije) foto’s via Google?

Veel mensen weten niet dat je via Google Afbeeldingen naar foto’s en plaatjes kunt zoeken die je op je blog kunt gebruiken. Zelfs voor commercieel gebruik. Via Twitter lieten een hoop mensen mij vanmorgen weten dat ze behoefte hebben aan tekst en uitleg. Vandaar dit blogje en onderstaande screencast die ik even razendsnel maakte.

Verplicht kijkvoer: The Pirate Bay Away From Keyboard

Kijk naar de prachtige documentaire over de The Pirate Bay. Zie daarvoor ook de speciale website tpbafk.tv. Je kunt een donatie doen en de film kopen of de film downloaden via The Pirate Bay.

Duidelijk zal worden dat de gevestigde orde geen bal van internet begrijpt. Bits en bytes worden door elkaar gehaald en een CV van een professor Googlen schijnt te modernistisch te zijn. Tja… *zzz* Nou goeds: verplicht kijkvoer!

Op geluid zit geen copyright

Op geluid zit geen copyright. De snaar van een gitaar laten trillen bijvoorbeeld, dat mag iedereen doen. Of een oscillator op een bepaalde toonhoogte afstemmen en filteren (synthesizer). Een demper in je trompet stoppen en vibratoloos spelen (Miles Davis) dat mag je ook gerust na gaan doen.

Maar zodra je muziek gaat maken op basis van reeds bestaande opnames dan mag het ineens niet. Op geluid zit geen copyright maar geluid dat vastgelegd is op een plaat, een cd of een mp3-tje mag je niet als bron gebruiken om muziek mee te gaan maken. Wat we sampling noemen. Ook al neem je slechts 1 noot van Jimi Hendrix op.

De uitvinders van specifieke geluiden kunnen die geluidstechnische “compositie” niet vastleggen zoals andere creatieve auteurs dat wel kunnen. Alleen de melodie, harmonie en eventueel teks kan vastgelegd worden. Zelfs op plagiaat kan je je niet beroepen. Stel ik maak een unieke nieuwe sound met een synthesizer en jij maakt dat geluid na. Je hoeft dan zelfs mijn naam niet te noemen als bedenker van dat geluid.

Geluid is tegenwoordig een zeer bepaalde factor in muziek. Met name in elektronische muziek die soms heel simpel qua melodie, harmonie en ritme in elkaar steekt. Als je die muziek op een acoustische gitaar zou spelen zou iedereen gaan lachen. Voor veel van die muziek is geluid de belangrijkste factor. In dance wordt een heel simpel ritme gebruikt die op een bepaalde manier moeten klinken. En ja: ook voor ritme geldt geen copyright.

Vreemd allemaal want ritme kun je ook als harmonie definiëren. Luister maar hoe een ritme door het te versnellen ineens als harmonie klinkt:

Dat soort regels kon je misschien in het stenen tijdperk niet verzinnen, maar we leven inmiddels in het gedigitaliseerde tijdperk waar nieuwe mogelijkheden en kennis ontstaan.

Of neem de Wobbly Bass die in Dubstep voorkomt. Iemand heeft als eerste dat geluid verzonnen, maar wie dat is weet niemand. Het is het geluid van een diepe syntesizerbas waarbij een Low Frequency Oscillator (LFO) voor het “wobbelende” effect zorgt, luister maar naar mijn voorbeeld:

Copyright beschermt de ene categorie creatieve makers volledig (componisten, tekstdichters, uitvoerende musici) en de andere categorie creatieve makers (sounddesigners) totaal niet. Tja…

Tom Beek versus MCA: copyright is de baas

Saxofonist Tom Beek gaat op zijn blog in het verweer tegen muziekuitgeverij MCA omdat deze niet toestaat het nummer ‘Theme from Schindler’s List’ van John Williams te coveren.

Ik begrijp Tom zijn reactie heel goed. Het is anno 2012 een beetje mal om nog zo krampachtig om te gaan met copyright. Zo lijkt het, hoewel op de achtergrond al jarenlang een oorlog rondom copyright aan de gang is. Stichting Brein versus de illegale downloads (die nota bene LEGAAL zijn in Nederland!), Apple versus Samsung over de design kwesties (terwijl Apple leentjebuur bij Braun gedaan heeft) en ga zo nog maar even door. Ik denk dat copyright als middel harder wordt ingezet dan ooit tevoren.

Lees verder

“we need creativity, out-of-the-box thinking: creative art to overcome this difficult period”

We need to go back to basics and put the artist at the centre, not only of copyright law, but of our whole policy on culture and growth. In times of change, we need creativity, out-of-the-box thinking: creative art to overcome this difficult period and creative business models to monetise the art. And for this we need flexibility in the system, not the straitjacket of a single model.

Gevecht over copyright op Draadstaaltypetjes

Gisteren op tv, het gedoe rondom Draadstaal. Ooit via productiebedrijf productiebedrijf CCCP tot stand gekomen en nu over naar een andere zender en onder een andere naam. CCCP, niet blij, gaat vervolgens volledig eigendom op die typetjes claimen. Eigendom! Als zijnde bezit. Iets gezamenlijk verzinnen en dan vervolgens claimen dat het 100% van jou is. Kijkt u maar (stukje uit DWDD uitzending van gisteravond):

Ik vind copyright op dit soort Publiek Omroepproducties krankzinnig. Het wordt met ons belastinggeld betaald en opgesloten in copyright. Van mij mag er een wet aangenomen worden die de NPO en alle omliggende producenten verplicht het via Creative Commons BY-SA op licentiebasis te regelen. Of anders: trek belastingsubsidie keihard in.

Copyrechts is het antwoord op linkse hobbies.