De stem van Gurdonark

gurdonark

Door Maria Genova ben ik telefonisch geïnterviewd voor een artikel over copyright voor Slow Management magazine. Een onderwerp dat mij op het lijf geschreven is. Simpelweg omdat ik niet zo krampachtig vasthou aan copyright. In 2004 begon ik met Creative Commons te werken. Ik begon ermee toen het alleen nog maar in de Verenigde Staten en nog een paar landen beschikbaar was. Ik zette in die tijd al volledige mp3tracks online en liet iedereen ze remixen. Alle muzikanten in Nederland verklaarden me voor gek. Vaak deelde ik het podium met conservatieve muzikanten, label-eigenaren en mensen van BUMA of SABAM. Soms werd letterlijk uitgesproken dat ik een rare hippie was. Ik ken tenminste 1 labelbaas waarmee ik ooit het podium deelde die zijn label heeft opgeheven. Hij geloofde er niet in. Maar mijn bedrijf Melodiefabriek bestaat nog steeds. En Creative Commons is behoorlijk gemeengoed geworden.

Noem me maar een rare hippie maar dan wel eentje die de tijdgeest perfect aanvoelt. Veel dingen vielen te voorspellen ook al zeggen vele experts dat de toekomst niet te voorspellen valt. Voor een deel is dat gelul en liggen dingen gewoon in het verlengde van elkaar en zie je sterke krachten de wereld een kant opsturen. Dat voel je dan gewoon omdat je er bij betrokken bent.

Die betrokkenheid van mij zat erin dat ik die dingen simpelweg deed. Ik dook erin, ik paste het toe. Ik experimenteerde, ik was niet bang. Ook al verklaarde men mij voor gek. Nog steeds trouwens. Maar veel van die lui die een mening hebben over Creative Commons hebben het nooit gebruikt. Net zo goed als ze een mening over Twitter hebben zonder zelf een Twitter-account te hebben. Zonder het zelf te ondervinden. Tja, dan voel je dus geen reet aankomen. Dan sta je er simpelweg buiten!

Ik was bij de eerste bijeenkomst tussen Creative Commons Nederland en BUMA jaren geleden. Er hing een ruziesfeer in de zaal. De helft van het bestuur liep de zaal uit na kritiek van een componist die geen geld uit Amerika ontving, en kritiek van het Bimhuis die van jazzzmusici de kritiek kreeg dat ze nooit iets terug zagen als ze in Nederland hadden opgetreden. De BUMA zweeg in alle toonaarden.

De BUMA dacht dat internet wel zou overwaaien. Artiesten die direct hun muziek aan fans afleveren? De BUMA gelooft er nog steeds niet in. De BUMA verzon zelfs een tarief voor podcasts. Dit had tot gevolg dat zelfs Hilversum alle muziek uit al hun podcasts ging verwijderen. Adam Cury, de podfather, koos met een opgetrokken middelvinger richting BUMA en ASCAP voor podsafe music.

Mijn muziek wordt dankzij Creative Commons vaak hergebruikt. Met Flick Radio heb ik de eerste Nederlandse documentaire onder een Creative Commons licentie op mijn naam staan. Een radio en ook een televisie documentaire. Ik zie die resultaten ook bij de Haagse fotografen ook die ik heb aangestoken om Creative Commons te gaan gebruiken. Sommigen zagen hun foto op een tram gebruikt worden (tegen betaling), anderen waaronder ikzelf (diverse malen) zagen hun foto’s in boeken gebruikt worden.

Ik heb zoveel verhalen. Vooruit, nog eentje dan. In 2006 kreeg ik complimenten van Cory Doctorow die in Felix Meritis een lezing gaf. Toen ik me voorstelde riep hij hard uit “you’re that ccMixter guy, you’re that ccMixter guy!”. Kicken! Want Cory met zijn gepeperde geblog voor BoingBoing had en heb ik hoog zitten. Jaren later gebruikte hij mijn foto van Stephen Fry voor een blogpost op BoingBoing.

Gurdonark denkt er net zo over als ik. Ik ontmoette hem jaren geleden. Denk ergens eind 2004 of begin 2005 op ccmixter.org. Hij heeft mijn muziek hergebruikt en vise versa. Gurdonark is advocaat en weet dus alles van copyright af. Maar hij is ook een vrije vogel. Zoals eigenlijk alle creatieve makers zouden moeten zijn als je het mij vraagt. En nu voor het eerst in bijna 10 jaar hoor ik zijn stem…

6 jaar later

wassenaarBinnenkort vertrek ik naar een beter en groter huis. Gelegen in een gezelligere wijk. En meer centraal gelegen.

Niet dat het hier slecht vertoeven was. Zeker niet. Ik herinner me toen ik moederziel hier alleen kwam te zitten eind 2005. Een tijd waarin ik me zeker niet altijd super voelde, vers gescheiden van vrouw en kind. Toch ervoer ik vaak tegelijkertijd de kracht van het nieuwe. Fietsend door de bossen van Wassenaar.

Het was een tijd waarin met name Jason Kottke en Cory Doctorow, twee bloggers van het eerste uur, een voorbeeld voor mij vormden. Cory ontmoette ik in Amsterdam. Handenschuddend riep hij mij toe: “you’re that ccMixter guy, you’re that ccMixter guy!” De vrijheid van die bloggers trok me aan. Zoiets wilde ik ook. De muziekindustrie, die verschrikkelijke slangenkuil, was door het gevecht rondom copyright aan het doodgaan. De blogwereld daarentegen was springlevend. Vanuit je schuur, zolderkamer of doorzonwoning keihard de waarheid bloggen in beeld, geluid of tekst. Dat kon dus. En ik vond het he-le-maal te gek!!!

En zodoende kwam ik met Nederlandse bloggers in aanraking. Ik won een Dutch Bloggie. Deed allerlei interviews voor kranten en magazines. En organiseerde een creatief webloggers festival in Theater aan het Spui Den Haag onder de noemer Blog-Art. Aardappeleter Bert Brussen probeerde mijn festival nog kapot te bashen maar in plaats daarvan stonden ik en mijn partner paginagroot in de kunstbijlage van de Volkskrant met een mooie foto erbij. Het NOS Journaal zond er ook een mooi item over uit. En voor ik het wist noemde de Nieuwe Revu mij 1 van de 30 invloedrijkste Nederlanders online.

Ik raakte dus opnieuw verliefd. En niet zo’n beetje ook. Op een blogger nog wel. En voor je het weet ben je dus 6 jaar verder, verdien je je geld met bloggen en kun je een veel beter huis huren. Een fonkelnieuwbouwhuis met drie verdiepingen, een tuin en een eigen parkeerplek.

Fietsend je eigen kracht ontdekken. Zelfs na heftige tegenslagen, of misschien wel: juist na heftige tegenslagen. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Werkt Creative Commons eigenlijk wel?

400mil

Afgelopen jaren is mij die vraag zo vaak gesteld. Wat moest ik antwoorden? Creative Commons werkt voor mij al jaar en dag. Voor Nine Inch Nails ook. Voor Cory Doctorow ook. Voor Flickr. Voor YouTube. Voor Wikipedia. Et cetera.

De cijfers spreken boekdelen, de verhalen overigens ook. Kijk maar eens op thepowerofopen.org en download de PDF als mijn verhalen je nog niet overtuigd hebben. Je bent dan wel een beetje laat. Maar goeds, je hebt pioniers en je hebt brave conservatievelingen die net zo lang afwachten totdat de massa bepaalt dat het ‘safe’ is. Nu dus. Creative Commons is mainstream geworden.

En die vraag hoef ik dus nooit meer te beantwoorden.

Het Nieuwe Werken

18 maart 2006. Ik zat bij Felix Meritis voor de workshop p2p television, of zoals ik die avond blogde ‘The gap between old and new media‘. Het zou de eerste keer zijn dat ik Erwin Blom de hand schudde. Ook ontmoette ik daar Irene Kress waarmee ik later Cirocco zou starten en een serie over ‘De Toekomst van TV’ voor De Nieuwe Reporter mee zou maken.

Maar wie me daar vooral opviel was Cory Doctorow. Ik kende hem van BoingBoing en had/heb met hem een paar dingen gemeen. De roep om een vrijer copyright met name. Cory zag ik die dag achterin druk in de weer met zijn laptop. Hij was aan het werk, bloggend.

Dat beeld maakte verschil. Het beeld van de blogger die met zijn laptop overal kan werken. Dat moest voor mij toch ook kunnen? Mijn laptop maak ik mijn studio, het wordt een uitdaging om altijd met zo min mogelijk spullen iets te maken daar waar anderen een poepdure studio voor nodig hebben. Met een goed stel oren en totale controle over je eigen software kun je alles bereiken. En dus mixte ik mijn productie Flick Radio 2 jaar later gewoon vanaf de laptop in de studio van de RVU.

De blogger is vrij. Als een digitale nomade niet gebonden aan plaats. Niet gebonden aan tijd. Ze noemen het nu Het Nieuwe Werken. Ik weet en kan niet anders.