Obama, zeg het me eens

Het is nauwelijks voor te stellen dat Detroit ooit de rijkste stad van Amerika was. Een stad waar vroeger de motorindustrie zo prachtig bloeide en haar muzikale naamgenoot Motown de grootste hitindustrie ter wereld vormde, is nu door falend kapitalisme veranderd in de armste stad van Amerika. Sinds een paar maanden zijn duizenden huishoudens in de sloppenwijken van Detroit zelfs zonder water komen te zitten.

Corruptie, misdaad, armoede en uitzichtloosheid…

Obama, zeg het me eens: wat gaat er door je heen als je een Marvin Gaye, een Stevie Wonder, een Michael Jackson of een Diana Ross & The Supremes hoort?

(omslagfoto onder PD: The White House)

Daan Roosegaarde is allang uit de crisis

earth

Het programma Zomergasten bewaarde de beste gast tot het laatst. Daan Roosegaarde mocht gisteravond zijn favoriete tv-fragmenten van rake opmerkingen voorzien. Gelukkig! Eindelijk zagen we iemand zoals wij.

Daan Roosegaarde noemt zichzelf “The hippie with a business plan”. Want hoe moet hij zich anders noemen? Wikipedia houdt het op: “een Nederlandse pionier, kunstenaar, ondernemer en ontwerper”. En hoewel dat de lading waarschijnlijk aardig dekt begrijp ik drommels goed waarom Daan zich niet graag in een hokje laat stoppen. Bij mij werkt dat namelijk ook niet.

Het is zeker een maniertje van de oude wereld om naar die nieuwe wereld te kijken?

, wierp Wilfried op. En ja, volgens Daan was het een oud idee om zo tegen mensen aan te kijken.

Bij Daan draait het vooral om kijken. Er kwam dan ook, helaas, geen enkel geluidsfragment voorbij. Maar goeds, met kijken komen we een heel eind. Met name als we dat ver voorbij hetgeen dat in het zicht staat doen. Verder kijken. En verder nadenken want de vertrouwde weg is straks niet meer.

Er werd een oud fragment uit 1999 op het scherm getoverd. Het ging over de mobiele telefoon en iedereen die aan het woord kwam zag er niets in. Nee, behoefte aan zo’n ding had men niet. Men was er niet belangrijk genoeg voor om maar de hele dag overal bereikbaar te zijn en men schreef liever een brief. En wat moest je doen als je op de fiets zat en je mobiele telefoon ging af? Nog geen 15 jaar later gebruiken we dat ding niet eens meer zozeer om te bellen maar doen we er alles mee.

Daan heeft een goed ontwikkeld gevoel voor de tijd waarin we leven. De hele aflevering meldde hij dat het delen van dingen het nieuwe bezit is, het nieuwe eigendom, of zoals Daan zei: “het nieuwe hebben”. Ik ben het geheel met hem eens, zo schreef ik in 2007 met Irene een document onder de noemer Sharing Economy een term die nu pas populair aan het worden is. Logisch dus dat ik een klik voelde met deze slimme knul die dankzij dat oude medium televisie wat heavy stuff de Nederlandse huiskamers inschoot.

En daar mogen we hem dankbaar voor zijn! Want het stond haaks op het idiote verhaal dat de week ervoor door Wouter Bos verteld werd. Een man die de crisis niet had zien aankomen jaren geleden (wat er in Amerika gebeurde zou aan ons vast en zeker voorbij gaan). En werd vervolgens ook nog eens terugbracht tot het redden van een oud instituut dat de ABN Amro heet. Alsof dat “onze” redding moest zijn geweest.

De toekomst ligt in Tech, zo vertelde Daan. En deze Tech (technologie) vormt een verlengstuk van wie we zijn. Iets dat Marshall McLuhan al in de 60-er jaren riep. Het was Marshall die het geschreven woord, maar ook de televisie als een verlengstuk van onze mond zag, en een auto, fiets, vliegtuig of boot als een verlengstuk van onze benen. Of om kort te gaan: techniek dient de mens. Wie dat begrijpt had in 1999 ook begrepen dat de mobiele telefoon massaal gebruikt zou gaan worden. Omdat het een verlengstuk is, een hulpmiddel, van wie we zijn en wat we doen en willen.

Daan is ook bekend van de uitspraak “Home is where the laptop is”. Wij kunnen overal werken en het enige dat wij nodig hebben is verbinding. Verbinding met het net en daardoor verbinding met programma’s en daardoor verbinding met mensen. Voor de komst van internet waren we niet verbonden, we voelden ons hooguit soms verbonden met de rest van de wereld. Nu zijn wij het letterlijk. En de momenten dat we niet verbonden zijn, we laten de laptop thuis, voelt als rust, we zijn dan ontkoppeld.

Op de HAVO deed Daan een beroepskeuze samen met wat docenten en een psycholoog. Men begreep hem niet.

Wat hij wilde, dat bestond niet.

Dat lag niet aan Daan maar dat lag aan die docenten en de psycholoog. Zij begrepen het niet. Ik hoop dat ze hebben gekeken gisteravond. Net als al die mensen uit 1999. Mensen die niet vooruit kunnen kijken. Omdat ze denken dat ze niets met technologie hebben. En dat zal nog wel even zo blijven ook…

P.S. Deze aflevering van Zomergasten is nog tot 11 september op Uitzending Gemist te zien. Het is niet meer van deze tijd dat die uitzendingen weer van het internet gehaald worden. En ja natuurlijk heeft dat alles met rechten te maken maar juist daarom wordt het eens tijd dat de VPRO en de Publieke Omroep dat gaan regelen. Want anno 2013 geldt er 1 regel: als het niet op internet staat, dan bestaat het simpelweg niet.

(foto onder CC BY: Beth Scupham)

Alleen een cultuur van creatieven kan ons redden van onszelf

As much as our social hierarchies are about limiting and controlling access to wealth, they are also about limiting and controlling access to creativity.

Damien Walter (columnist voor The Guardian, activist lezen en geletterdheid en docent creatief schrijven) pleit voor een wereld waarin we creativiteit voor iedereen voorop stellen. Hij heeft er 3600 woorden voor nodig, maar ik zou die geweldige woorden maar gaan lezen als ik jou was!

Mocht je eerst nog even wat quotes tot je willen nemen voordat je besluit de tekst te gaan lezen, dat kan.

A more equal society will allow everyone the time and freedom to follow their creative passions, without the paralysing question of whether they produce wealth.

Door onze machthebbers wordt de crisis uitgedrukt in koopkracht. We geven het consumentenvertrouwen een cijfer maar beseffen niet dat het een compleet achterhaald concept is. En dat het consumentisme ons beperkt en dat de hang naar kapitalisme ons weerhoudt van onze grootste kracht: creativiteit. Een kracht die diep in ons aller zielen zit. Een kracht die aangespoord dient te worden, juist nu!

The consumerist economic model — itself a set of ad hoc compromises following the death of the industrial model — has reached the end of its useful existence.

Wat ik je blaf: LEES die tekst!!!

Geef die bonus terug Sjoerd van Keulen!

Aan: dejong@hollandfinancialcentre.nl, vankeulen@hollandfinancialcentre.nl, corporate.communicatie@apg.nl, catrien.van.buttingha@mediq.com, ynte.hoekstra@mediq.com
Van: marco@melodiefabriek.nl

Sjoerd,

Als een van uw naasten ziekt wordt, bijvoorbeeld een van uw kinderen, uw vrouw, een familielid, dan heeft u daar een potje voor. Een heel groot potje voor want ondanks uw falen op zakelijk gebied, en u weet dat, heeft u afgelopen jaren meer dan 3 miljoen euro in dat potje kunnen stoppen.

U weet ook dat u niet met geld kunt omgaan. Dat u verkeerde zakelijke aankopen heeft gedaan met dramatische gevolgen, niet voor uzelf maar voor anderen, zeg maar gerust: voor heel Nederland. U weet dat u de prijs hiervoor nooit zult betalen maar mensen die hulpbehoevend zijn en die elke euro kunnen gebruiken, wel. Diep in uw hart weet u dat het schandalig is wat u doet. Maar u doet niets. U neemt geen ontslag en geeft het geld niet terug aan de staat ook al weet u dat u heeft gefaald. Enorm heeft gefaald.

Ik hoop dat u het op een dag tegen uw vrouw en uw kinderen zal vertellen: "ik heb gefaald." Misschien is het dan ook makkelijker om het geld terug te geven aan de staat die het nu zo hard nodig heeft. Ik zou u er dankbaar voor zijn. En met mij uw kinderen en uw vrouw, zo vermoed ik. Zij zullen weer een beetje respect voor u krijgen. Net als uw vrienden. Niemand wenst immers samen te leven met een mens dat verantwoordelijk is voor de armoede van anderen. Iemand die niets deed terwijl hij zoveel kon doen. Daarom: geef die bonus terug Sjoerd!

--
Marco Raaphorst

https://marcoraaphorst.nl

06 45 49 2000
-------~---~----~

Deze email heb ik zojuist verstuurd. Dit naar aanleiding van dit bijzondere initiatief van Jelle Brandt Corstius. Zoals Jelle ook aangeeft in zijn stuk liggen veel emailadressen eruit, ik hoop dus maar dat mijn email aankomt en ook echt gelezen wordt.

Trots op Nederlandse cultuur

Nederland zoekt het al jaren in het buitenland. Onze mensen zijn niet goedkoop genoeg en dus doen we zaken met goedkopere landen. De zaken die we wel hier in ons kikkerlandjes produceren exporteren we maar wat graag. En we importeren dezelfde producten uit weer andere landen. Dat noemen we handel, het tegen geld laten circuleren van goederen.

Wat van ver komt, is lekker. Dat weten we maar al te goed. We smullen van alles wat Engeland en Amerika ons op het gebied van muziek brengt. Ook onze internetgoeroe’s halen we graag van ver. Voor heel veel geld willen we die lui lezingen horen geven.

Maar waar is toch onze eigenheid gebleven? Dat wat ooit typisch Nederlands was en niet door hele goedkope krachten in China geproduceerd wordt. Volgens mij zijn wij die eigenheid – noemden we dat vroeger niet cultuur? – compleet kwijtgeraakt.

Wooden Shoes made in China, dat idee. Het lijkt onschuldig, maar is het niet want het betekent het failliet van onze cultuur. Jarenlang werd de Nederlandse eigenheid in de verkoop gedaan. Wie dat goeie handel vindt, mag het zeggen.

Investeren

Welke investering is zijn geld waard?

Investeren in het experiment? Iets waarvan je de uitkomst niet weet?
Het verstrekken van subsidies voor projecten die het anders niet zouden redden?
Investeringen die pas op lange termijn echt geld gaan opleveren?

De meer ‘vage’ investeringen worden al snel afgedaan als zonde van het geld. Daarentegen investeringen in industriële producten worden zelden gezien als slechte investeringen. Ook al flikkeren we ze na een jaar alweer weg, zoals onze smartphones. En ook al vergallen ze ons milieu.

Veel investeringen worden bekeken vanuit het geld dat ermee gemoeid is en oplevert.

Naar mijn idee kun je maar beter in mensen investeren. Mensen die met passie te werk gaan. Mensen met een visie. Die zullen hoe dan ook elke euro goed besteden omdat ze gemotiveerd zijn. En hun tijdsinvestering is nooit verloren tijd.

Mensen die steeds maar weer op de klok kijken in de hoop dat het zo snel mogelijk 5 uur wordt, tja die zullen het moeilijk gaan krijgen de komende jaren. Want het afwachten is over. Voor iedereen. En eigenlijk is dat altijd al zo geweest.