Faam is een gevangenis

David Bowie zong het al: Fame. Een behoorlijk sombere song over bekendheid, faam. David creëerde niet voor niets al die alter egos zoals Ziggy Stardust. In interviews gooide hij altijd olie op het vuur om de verwarring te vergroten. Des te controversiëler, des te beter, des te meer afstand tot de persoon die hij echt was. Maar er viel niet aan te ontkomen, men zat hem op de huid. Het moet een zeer bedreigend gevoel zijn: mensen ontmoeten die je denken te kennen maar totaal geen idee hebben wie je werkelijk bent.

Neem bijvoorbeeld het beroemde fragment uit de documentaire Imagine over John Lennon. Een fan slaapt al een paar dagen in zijn tuin. John spreekt hem aan. De fan citeert wat teksten en spreekt zijn adoratie voor John uit waarop John antwoord:

Don’t confuse the songs with your own life

John Lennon

De fan denkt John echt te kennen. Vervolgens wordt het lachwekkend wanneer de fan citeert:

Boy you gonna carry that weight a long time

Een tekst nota bene van Paul McCartney ….

I am just a guy who writes songs

John Lennon

En een mooie link tussen het voorafgaande: John Lennon schreef de song Fame samen met Bowie.

Zonder Bowie geen Lady Gaga. En zij lijkt dus nu met hetzelfde probleem te worstelen. Met haar vele andere artiesten. Er zit overduidelijk een grens aan faam. Natuurlijk, iedereen die iets maakt wil dat het gelezen, gehoord, of gekocht wordt. Maar faam doet iets anders, het zorgt ervoor dat mensen bekend worden omdat ze telkens in de media te zien zijn, niet zozeer om wat ze maken.

Kim Kardashian wordt op Wikipedia een “televisiepersoonlijkheid en socialite” genoemd. Die is bekend vanwege haar bekendheid. Iedereen kent haar. Maar wat ze doet? Bekend zijn.

Op de Nederlandse televisie zie ik regelmatig schrijvers voorbijkomen. Hierdoor worden ze steeds bekender maar niet zozeer vanwege de boeken die ze schrijven, maar puur omdat ze hun kop op tv laten zien. Elke keer dat er weer een schrijver bij DWDD te zien is zorgt dat voor meer aandacht, maar niet voor zijn of haar schrijverij. Het merendeel van het kijkerspubliek zal immers nooit een boek van die schrijver kopen.

Faam zorgt voor verwachtingen. Normale mensen mogen fouten maken maar bekende personen niet. Begaan ze een fout dan duikt de media erop. En heb je als muzikant een succesvol album afgeleverd dan verwacht de media dat je dat kunstje op herhaling kunt leveren.

Faam is een buitenproportionele uitvergroting van een klein aspect dat jou vormt. Je maakt misschien goeie muziek of je kunt leuk schrijven. Tja met jou vele anderen. Ik zeg altijd maar: de beste muzikanten kent het grote publiek niet. Daar hoor ik Matthijs nooit over bij DWDD. En dat is misschien maar het beste ook.

Todd Rundgren voorspelde het wereldwijde web al in 1978!

Je hebt misschien wel het video-interview van Jeremy Paxman met David Bowie uit 1999 gezien waarin Bowie de kracht van het internet naadloos blijkt aan te voelen.

Bowie pionierde als een van de eerste artiesten met een online website en zette de mogelijkheden van het web op een slimme en innovatie manier in. Maar wie hem nog heel wat jaren voor was, is Todd Rundgren. Hij is de ware muzikale wizard van het computertijdperk.

Lees verder

Heroes in de hemel: David Bowie is overleden

David Bowie overleed op 10 januari 2016 aan de gevolgen van leverkanker op 69-jarige leeftijd. Met hem gaat een groot kunstenaar verloren. Een vernieuwer die popmuziek voor altijd heeft weten te veranderen.


In het geweldige boek Abbey Road to Ziggy Stardust van technicus en producer Ken Scott beschrijft hij dat de single van het gelijknamige album Space Oddity er bijna niet gekomen was. Producer Tony Visconti haatte het nummer zo erg dat hij weigerde het op te nemen. De opname werd daarom geproduceerd door Gus Dudgeon. En hoe! Space Oddity is het nummer dat die plaat uniek maakt mede dankzij het geweldige arrangement met de duidelijk hoorbare strijkers die uit een Mellotron (lees: analoge sampler) komen, bespeeld door Rick Wakeman.
Lees verder

Muziek heeft een verhaal nodig

Er is al zoveel muziek en er komt nog eens zoveel muziek elke minuut bij, het is simpelweg teveel. Simpelweg teveel om het allemaal te kunnen beluisteren. Simpelweg teveel om ervan te kunnen houden.

De meeste muziek valt onder de radar. Niet zozeer omdat het niet goed zou zijn – goed is relatief – maar meestal omdat het aan een goed verhaal ontbreekt rondom die muziek.

Memorabele muziek heeft een goed verhaal nodig om op te vallen en om de tijdgeest te overleven. Verhalen die vaak niet eens waar zijn en geheel een eigen leven gaan leiden.

  • Miles Davis en zijn band zou de soundtrack van de film Ascenseur Pour L’Echafaud totaal geïmproviseerd hebben terwijl de film in de studio geprojecteerd werd. Een leugen want Miles had een week voor opname alle thema’s bij elkander lopen te componeren.
  • De duizenden verhalen die je over The Beatles de ronde doen. Zoals de drugslink met “Lucy in the Sky with Diamonds” wat op het woord LSD zou duiden. Puur gelul want het hele nummer zou toch echt gebaseerd zijn op een tekening van Julian Lennon.
  • De Rolling Stones die keer op keer bij de release van een nieuw album een verhaal verzinnen om alle journalisten uit hun winterslaap te halen. Keith heeft als junk natuurlijk nog maar even te leven. Bowie en Jagger hadden ooit een liefdesaffaire. En Keith heeft wat as van zijn vader opgesnoven.
  • Tijdens de 1e uitvoering van Le Sacre du Printemps van Stravinsky zou het publiek met mekaar op de vuist zijn gegaan puur vanwege de radicale muziek en dansvoorstelling.

Drugsverhalen doen het altijd goed, met name in de popmuziek. Dat Kurt Cobain zichzelf naar de kloten geholpen heeft maakt hem voor velen juist legendarisch. Als een moderne Jezus het leed van anderen dragen, dat blijft een goed verhaal. Puur gelul natuurlijk want het was alleen zijn eigen leed en een zeer naargeestig en triest verhaal. Hetzelfde geldt voor Amy Winehouse. En maar inzoomen op dat drugs- en drankgebruik van haar door De Media. Die hele Club van 27 is sowieso een verschrikkelijke club! Mag je er trots op zijn als je toegelaten wordt tot die club omdat je op je 27e al de pijp bent uitgegaan? De nieuwe Jezussen van 27 jaar. Het zal je kind maar zijn…

Zonder een goed verhaal is muziek slechts muziek en kunnen de meeste journalisten er geen zinnig woord over vertellen. Daarom gaan muziekverhalen zelden over muziek maar vrijwel altijd over de randverschijnselen.

Omslagfoto: Michael ‘wacko’ Jackson met zijn lama

Boek besteld: Abbey Road to Ziggy Stardust

Ken Scott heeft een boek geschreven! En dat koop ik dan direct tegen de tand des tijds in gewoon op papier. Makkie! Waarom? Omdat Ken Scott als technicus/producer een zeer belangrijke rol heeft gespeeld in de carrières van The Beatles, Jeff Beck, George Harrison, John Lennon, David Bowie en ga zo nog maar een tijdje door. De man stamt uit het goeie ouwe analoge tijdperk.

En Ken Scott was de technicus van The White Album. Ik bedoel: AMEN!