99 problemen van de muziekindustrie versus hoop

De muziekindustrie heeft het zwaar. Niet alleen hebben de artiesten het zwaar maar ook de hele industrie er omheen. Zo maakte Digital Music News een lijstje van 99 problemen.

Toch is er misschien geen betere tijd om muziek te maken dan nu. David Byrne schrijft daarover in zijn boek How Music Works. Volgens hem liggen er hele goeie kansen voor artiesten die de gehele distributie zelf doen en het copyright over hun muziek zelf regelen. Door het zelf te doen mis je de marketing van grote labels, maar met name online kun je dat zelfstandig via Facebook en Twitter zeer waarschijnlijk beter dan de grote labels dat kunnen bieden. En op zeker verdien je er dan per verkocht exemplaar het meeste aan want de kosten zijn veel lager dan wanneer er wat tussenhandel tussenzit.

Zelfs Apple via iTunes neemt, net als een label, 30%, van de opbrengsten. Dat is enorm veel geld voor het aanbieden van die muziek in een virtuele shop. Apple werkt alleen samen met labels die ook weer kosten doorberekenen, dus het geld dat overblijft is zeer laag. Door de verkoop zelf via bv Bandcamp te doen (zij nemen 15% van de opbrengsten en 10% als die opbrengsten meer dan $5.000 per jaar zijn) kun je veel meer te verdienen. Er zijn vele voorbeelden van bands die op die manier goed geld kunnen verdienen. In maart 2012 deed Amanda Palmer (verkoopt haar albums via Bandcamp) een oproep via Kickstarter:

Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra are putting out an album. Pre-order it / get more info on the art book & gallery tour, here!

Die teller staat inmiddels ruim boven de 1 miljoen dollar. Geld dat al binnen was voordat het album nog gemaakt moest worden. En dat voor een artiest waarvan iedereen in Nederland zal zeggen “who the fuck is Amanda Palmer?”. Net zoals men dat van YouTube zei voordat het door Google overgenomen werd. Tja…

Bush of Ghosts

Kijk goed naar die video!

Prachtig hoe hier de woorden gevisualiseerd worden. Woorden die geen duidelijk verhaal willen vertellen maar die gekozen zijn op zeggingskracht en klank. Met korte frases als versiering.

Als luisteraar vul je de betekenis automatisch in. Zoals de titel ons al zeggen wil: My Life in the Bush of Ghosts

Hoe schrijf ik een liedje?

Toen ik een jaar of 16 was wilde ik heel graag liedjes schrijven. Aangestoken door The Beatles, Steely Dan en de muziek van de dag (1984). Op een akoestische gitaar verzon ik ze. Eerst kwamen de akkoorden en de melodie. Later verzon ik er een tekst bij. Sommigen van die liedjes nam ik op met een 4-sporen cassetterecorder, die ik samen met wat vrienden had aangeschaft. Hier en daar speelden zij ook een basje of een extra gitaartje in.
Lees verder

Byrne's Bicycle Diaries

David Byrne in zijn te ruime Stop-Making-Sense-pak op een fietsje. Het zou zomaar kunnen. Want David fietst sinds de jaren 80 door New York. Een verhaal dat mij prikkelt zolang ik me kan heugen.

Hij schreef er een boek over.

Nu is er het Bicycle Diaries audioboek waarvan ook de losse episodes te koop zijn. De introduction is gratis te downloaden. David leest zijn eigen verhaal voor, met wat toegevoegde achtergrondgeluiden en wat muziek. Een aangename combinatie, maar geen logische combinatie.

Want waarom zou David niet vanaf de fiets dat verhaal vertellen in plaats van het later in te dubben? on-the-spur-of-the-moment, tenminste, dat zou ik doen. Zo zou ik New York willen ontdekken. Zo zou ik alle steden willen ontdekken. Via haar bewoner(s). Het verhaal van de straat. Als een fotograaf in geluid.