Buwaldi, Buwalda

foto van: Marco Raaphorst / Creative Commons BY-NC-SA

“Heb jij iets met Delft?”, vroeg een lezer vanaf een klapstoeltje. Een vraag aan Het Lam dat acht en een half jaar had opgeofferd aan het schrijven van de opvolger van zijn succesvolle debuut roman.

Het Lam Gods nam een microfoon ter hand. “Nee!” Hoewel Het Lam zijn debuut voor een deel gesitueerd had in Delft, nota bene de plek waar ik nu op een klapstoel zat, hij bleek toch mooi de hele janboel uit zijn duim en de rest van zijn hand gezogen te hebben.

Acht en een half jaar is langer dan de lagereschooltijd. Langer dan de langste relatie die Het Lam ooit gehad had. Het zou eeuwig zonde zijn geweest als die acht en half jaar zich niet terugbetaalde qua succes. Hij was er lange tijd bang voor geweest. Was door diepe dalen gegaan. Zelftwijfel, boektwijfel. Regelmatig had ‘ie voor zijn boekenkast gestaan met knallende zelfreflecterende koppijn.

Tommy Wieringa had kort ervoor in zo’n zelfde setting voor een publiek op klapstoelen verklaard dat er voor hem niets leukers was dan schrijven. Onze Jezus dacht daar anders over. “Ik heb eigenlijk een hekel aan alles wat leuk is, zoal vakantie, drinken…”

Leuk? Het was zwaar afzien.

“Je staat op met 3 problemen en gaat naar bed met 7 problemen.” En dat dan acht en een half jaar lang. “Niet gaan lunchen buiten de deur, niet naar feestjes gaan en na de maaltijd gewoon weer door.” Soms deed ‘ie op een nacht vier hazenslaapjes om tussendoor de broer van Het Lam te sms-en over bepaalde passages.

Echter, de droom dat er in de boekenkast een plek voor hem is, was gebleven.

Flog

Ik trof hier ergens in de buurt op straat dit vergeelde schilderijtje achter een raam aan. Een dag later was ‘ie al meer dan 10.000 keer bekeken. Flickr Explore:

fietser

Mocht je je afvragen hoe Brugge eruit ziet:

Delft

Scheveningen heeft iets:

Scheveningen

Willem de Zwijger zwijgt nog steeds in alle kleuren behalve in die van oranje:

Willem de Zwijger

2 uurtjes met de buurman

Vandaag heb ik met buurman Rick voor gemeente Delft 2 uurtjes gewerkt. Gewoon thuis, kopjes koffie erbij, de buurman op de Air en ik op de MacBook Pro. En na afloop hebben we 2-uurtjes-factuurtjes gedaan.

Wat? Iets met Twitter, ideetjes en advies.

the Art of Storytelling

Vermeer, Storytelling

foto: Marco Raaphorst

Of ik nu een tekst typ, een stuk muziek opneem, of een foto maak, het zijn allemaal manieren voor mij om mijn verhaal te vertellen.

Maar wat is een goed verhaal? En hoe vertel je dat goeie verhaal?

Een goed verhaal wekt het vertrouwen van de ontvanger en prikkelt gevoelens. Maar een goed verhaal ook echt goed vertellen is een hele kunst. In het Engels wordt het zo mooi storytelling genoemd. Ik noem het op mijn beurt The Art of Storytelling. Een belangrijk onderdeel van mijn lezing Blog or Die!.

Daarom ben ik begonnen verhalen te verzamelen via een tumblelog, The Art of Sampling. De verhalen liggen voor het opscheppen. Neem Sven Kramer, vorig week een held en deze week? Een grote verliezer. Nederland in rep en roep. Maar wat een verhaal!

Of neem gisteren. Ik was met mijn twee meiden op stap in Delft. We brachten een bezoek aan Museum Vermeer. En wat denk je? Op vele muren viel het woord Storytelling te lezen.

een beeld zegt meer dan duizend woorden

Ineens zijn ze overal. Hoor je ze, zie je ze. Je hoeft er niet eens moeite voor te doen. En als jij er eentje vindt kun je mij mailen of het verhaal direct op mijn tumblelog submitten.

wordt vervolgd…