Vincent van Gogh en stemvervormers in mijn achtertuintje (#nimby17)

Een jaarlijks terugkerend fenomeen is het festival in onze achtertuin: NIMBY, Not In My Backyard. Achtertuin moet je ruim zien want het hofje van de Darwinstraat waar we wonen wordt hiervoor autovrij gemaakt en omgetoverd tot een soortemet Berlijnse biergarten-behaglichkeit waar de moffen nog een puntje aan kunnen zuigen. En dan overdrijf ik niet want vorig jaar hadden we een stel spontane Duitse vrijgezellen te gast. De dames waren in Den Haag en vroegen zich af “wo ist einer Party?” en kregen via Google de instructie om naar NIMBY “zu gehen”. Vervolgens hadden de dames de dag van hun leven. En dan moest er dus nog getrouwd worden…

Toen ik vanmorgen de Filmrol van mijn iPhone opende trof ik het volgende aan:

Vincent van Gogh gereïncarneerd in een barista
Vincent van Gogh gereïncarneerd als barista op #nimby17

Reageerbuiskoffie
Reageerbuiskoffie op #nimby17

Reinier van Delden was overgevloggen uit Meppel en sprak hele volzinnen. Zijn grootste fan bleek ook aanwezig te zijn en rechtop klaar zijn te wezen.
De grootste fan van Reinier van Delden #nimby17

Ook in mijn achtertuin: vette analoge synths!
Analoge synths van EUT op #nimby17

EUT, een lekker bandje met zangeres met stemvervormer:
EUT op #nimby17

Zie ook videootje 1 en videootje 2 die ik van het optreden van EUT maakte.

Ook erg leuk waren de 45ACIDBABIES. Net als de andere bands op NIMBY waren dat een stel vakbekwame poepjonge muziekmakers. Keistrak spel en een mooie geluidsopvatting. Opvallend is dat de hedendaagse bandjes heel vakbekwaam het eindgeluid zelf lopen te besturen vanaf het podium. Effecten worden smaakvol aan- en uitgezet gedurende de nummers om zo een levendig geluid te bewerkstelligen. Het verhoogt de feestvreugde. Het wordt er net ff wat meer gelikt van. Ook de zangeres van de 45ACIDBABIES voorzag zichzelf van wat gave vocale effecten, een lo-fi echootje en een snerpende vervorming om een coupletje ff van wat viezigheid te voorzien.

45acidbabies op #nimby17

Ik maakte ook een kort videootje van deze babies.

Sfeertje #nimby17

Dankzij de Silent Disco konden we zonder fronsende politiemannen de nacht vol dansen totdat alle koelkasten leeg waren.

Hoe die thuisgekomen is... #nimby17

En dat gebeurde dus allemaal in de allerallerallermooiste wijk van Den Haag: Stroom Der Verademing.

bieswarboel.nl – de podcast van Wim de Bie

Het is november 2016. De telefoon gaat.

“Je spreekt met Wim de Bie.”

Wim vertelde over zijn plannen om te gaan podcasten. Hiervoor had hij een audiorecorder gekocht en zat verlegen om wat technische hulp. Of ik hem daarbij wilde helpen.

En of ik dat wilde!

Voor ik het wist maakte ik een wandeling met Wim die zijn audiorecorder op een grindpad richtte terwijl iemand verderop de gordijnen wat verder opzij schoof. “Oh jee, we worden bekeken!”

Een maand of wat later zat ik naast een hoge stapel Koot & Bie DVD’s de eerste episode te editen. Het komt dan aan op timing. Heel af en toe hoorde ik een aarzeling in Wim z’n stem. “Ja hoor, haal maar weg”, antwoordde Wim dan. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het geen makkie was.

En er moest natuurlijk ook een website komen. Aan mij de taak om de vormgeving te vertalen naar hi-tech HTML5 en CSS3.

Als host voor de mp3-bestanden en het genereren van de podcast-feed gebruiken we SoundCloud. Daarnaast gebruiken we Feedburner voor extra controle over de feed. En Podtrac gebruiken we voor het analyseren van de luistercijfers. Deze heilige drie-eenheid is naar mijn idee het summum voor de hedendaagse podcaster.

Slechts 4 Haagse personen, inclusief Wim zelf, zijn nodig om deze podcast te realiseren. Zie bieswarboel.nl/colofon.html

Episode 1 staat inmiddels online:

De volgende onvoorspelbare audio-uitingen van de Bie zullen met enige onvoorspelbare regelmaat via Bie’s Warboel Podcast ten gehore worden gebracht.

Met heel veel Haagse trots,

Marco Raaphorst

Waardige herdenkingsdienst voor straatmuzikant Chuck Deely

Haagse straatmuzikant Chuck Deely overleed vorige week plotseling op 62-jarige leeftijd. Hij werd onwel op straat en overleed 2 dagen later in het HMC Westeinde. Gisteravond kreeg Chuck in het Paard van Troje van Den Haag een zeer waardig en muzikaal afscheid. De grote zaal zat vol toen de kist op de schouder het podium op werd gedragen. Een oude gitaar van Chuck lag in het midden van de bloemenkrans van Gemeente Den Haag. Ik zag diverse ambtenaren en politici, Jan Slagter van Omroep MAX en vooral veel bekende Haagse koppen en vrienden van Chuck.

Chuck is geboren in Detroit maar kwam na wat omzwervingen in Den Haag terecht en bleef. En wie kende hem niet? Nog voordat jij na je werk ging zat Chuck er al, bij Den Haag CS. En terwijl jij ’s avonds achter een bord dampend eten zat, zat Chuck in de Grote Marktstraat nog te rocken als een jonge vogel. Door weer en wind. Dag in, dag uit. 7 days a week. Hij vergroeide helemaal met zijn gitaar, wat zijn kenmerkende gebogen houding tot gevolg had. Het moest zo zijn, Chuck was de ultieme straatmuzikant die zonder twijfel de meeste vlieguren van alle muzikanten maakte. Geen muzikant die zoveel uren achter elkaar gitaar speelde en zong.

Chuck werd gisteravond door René Bom, onze Nachburgemeester, uitgeroepen tot Hagenees. Terecht want Chuck vult met gemak een eigen bladzijde in de Haagse rock- en popgeschiedenis. Van burgemeester Van Aartsen kreeg Deely in 2013 een ‘vergunning voor het leven’, een uitzondering op het straatmuziekverbod.

Sjaak Bral presenteerde de herdenkingsdienst. Er waren optredens van trio Remmelt, Muus en Femke, Tim Akkerman, het Couperus Cello Kwartet, Nicko Christiansen, Pyke de Grood en vooral Chuck zelf die op het grote scherm weer even tot leven kwam.

Bij het wegdragen van de kist werd het origineel van Chuck’s lijflied gedraaid: Keep On Rockin’ In The Free World, van Neil Young. Waarbij de zaal hele zaal meezong en meeklapte. En het niet langer drooghield. Een gevoel dat er loskwam!

FREE world! We’ll keep on rockin’ in the FREE world! Our FREE world!

Keep on rocking in the FREE world!
Z'n leven gewijd aan de muziek....
Uitgespeeld

Parkpop 2016: keukengerei en paaldanseressen

In aanloop naar Parkpop had ik op tv al diverse festivals voorbij zien komen. Pinkpop, Best Kept Secret, Down The Rabbit Hole. Maar goeds, vanaf de bank mis je dan toch wel een hoop. Gisteren kon ik dat goedmaken op Parkpop. In tegenstelling tot die andere festivals was er op Parkpop wel volop ZON!

zon (Parkpop 2016)

Met een blauw polsbandje om en oordoppen in kon ik het muzikale gebeuren van een paar meter afstand tot mij nemen. Er begint dan altijd wat te jeuken bij mij als zijnde Deze Gitarist Ziet Een Podium En Wil Rocken! Maar goeds, gisteren dus niet want gisteren was ik van de pers.

Lees verder

Comadansen in het Paard: Prince Tribute

Gisterenavond hebben we afscheid genomen van de geilneef met het paarse brein: Prince. Kleine Zaal, Paard van Troje, Den Haag, 29 april 2016.

Samen met m’n meisje was ik stipt op tijd om 21 uur naar binnen getreden. Al snel besloot een ieder daar aanwezig de heupen in de strijd te gooien. Wij dus ook. Op het podium verzorgden een DJ en VJ de muziek en beelden. Aan het begin van de avond kwam vooral veel obscuur materiaal voorbij. Toen Prince nog een echte geilneef was en in een tangaslip op hoge hakken het podium beklom. Toen hij nog uitgefloten werd als voorprogramma van de Rolling Stones. Toen de halve wereld nog dacht: wie is die gek?

Lees verder

Bachdag

Als kind werd ik doodgegooid met Bach. Ik hoorde het niet alleen in de kerk maar ook thuis. Mijn pa had een harmonium en speelde daar, je raadt het al, Bach op. Mijn vader vindt eigenlijk alleen Bach mooi. De rest is bacher bagger.

Ik vond die christelijke muziek nogal zwaar op de hand. Op het weemoedige af. Zodoende wilde ik mij al gauw loskoppelen van de kerk. Ik moet een jaar of 13 zijn geweest. Maar het neemt niet weg dat die Bach mij toch wel geraakt heeft. Ondanks de overdadige aanwezigheid van die mof dus tijdens mijn jeugd.

Zo herinner ik mij nog een orgelconcert met Feike Asma in de Grote Kerk van Den Haag. Dat was wel een soortemet rock ‘n’ roll. Ook het bekende stuk Toccata Con Fuga in D moll (BWV 565) voerde hij toen uit, waarin de diepste noot die het orgel kon produceren, klonk. Mijn pa glimlachte erbij omdat het orgel eindelijk weer eens goed gemasseerd werd. Het stof weer eens uit de pijpen geblazen werd.

Lees verder

Haags vuurwerk in het Paard: The Crazy Rockers

Ze zijn van de generatie van vòòr Bowie. Ze leven nog en spelen nog steeds, de Haagse trots: The Crazy Rockers!

Aangestoken door The Tielman Brothers werd de band in 1960 opgericht in Den Haag. En net als The Tielman Brothers traden ze in dezelfde tijd, begin jaren 60, in Hamburg regelmatig op, waar ook The Beatles vaak te vinden waren. Hamburg was een populaire plek voor bands om op te treden. Den Haag was dé beatstad van Nederland en Hamburg was het van Duitsland. En grote kans dat als we Maurice de Hond erop loslaten hij tot de conclusie zal komen dat dat nog altijd het geval is. Beatstad for the win!

Crazy Rockers in @paardvantroje (30 jan 2016)

Gisteravond zag ik ze voor het eerst, in het Paard van Troje. De oorspronkelijke oprichters Eddy Chatelin en Woody Brunings, beiden op zang en gitaar waren aangevuld door Louis Drabe (zang, bas en toesten), Chris Latul (gitaar) en Boy Brostowsky (drums). Een mooi stel ouwe knarren met mooie koppen, geweldige stemmen en vurig spelplezier.

Crazy Rockers in @paardvantroje (30 jan 2016)

Lees verder

Theaterstuk Blonde Dolly (muziek: Marco Raaphorst)

In opdracht van Sjaak Bral componeerde ondergetekende voor zijn theaterthriller Blonde Dolly 10 tracks. Een stuk over de moordzaak uit 1959 op de Haagse prostituee die onopgelost bleef.

Sjaak Bral neemt het publiek mee terug in de tijd, naar de schone schijn van de jaren vijftig en de verstikkende macht van regenten.

Hij spoorde bovendien de vermeende moordenaar (nu 87 jaar oud) op en confronteerde hem met de bewijslast.

Feit en fictie raken verstrikt in een razend knappe vertelling die zowel historisch als humoristisch is. Een theaterthriller van de bovenste plank – met een ontknoping die het publiek niet in de koude kleren gaat zitten.

‘Humor met een geweldige charme’ – Patrick v.d. Hanenberg, Volkskrant

Op zaterdag 23 januari 2016 voerde Sjaak een kort stukje uit op NPO Radio 1 in het programma De Taalstaal van Frits Spits met mijn muziek:

Hier het oorspronkelijke politiebericht uit ’59:

moord-blonde-dolly

Zie ook, mijn portfolio: melodiefabriek.com/project/blonde-dolly/

35e verjaardag Parkpop 2015 met waslijnbas en warme melancholie

Op dezelfde dag dat het 35-jarig bestaan van Parkpop gevierd wordt, vindt ook de afscheidsbijeenkomst van Thé Lau in Paradiso plaats. John van Vueren, manager van The Scene in haar roemruchte jaren, was ook jarenlang de programmeur van Parkpop.

De cirkel is rond en het was weer als vanouds. Parkpop is en blijft een heerlijk divers festival dat in het mooie Zuiderpark elk jaar plaatsvindt op de laatste, vaak snikhete, zondag van juni. Gisteren was het prima te doen, met wat verkoelende wolken.

Ik heb een poging gewaagd om Frans Bauer te doorstaan maar vond zijn muziek niet te pruimen en ben snel afgehaakt. Later hoorde ik dat hij het Haagse inkoppertje ‘Oh oh Den Haag’ ook had gezongen. Daar houden die Brabanders namelijk wel van.

Er waren naar het schijnt dit jaar 225.000 bezoekers. In het topjaar 1992 werd het maximum van 500.000 bezoekers bereikt. Nota bene het jaar dat The Scene ook optrad. En nooit eerder zongen zoveel mensen “Iedereen is van de wereld” mee. Een legendarisch Parkpop-moment.

Maar hoe zit het met het huidige Parkpop? Wat zag en hoorde ik gisteren tijdens de 35e-editie? Twee bands sprongen er voor mij uit:

Ben Miller Band: een hoogtepunt

De band die werd ontdekt door zanger/gitarist Billy Gibbons van ZZ Top. Ze spelen een mix van blues, rock, country en bluegrass die rauw, hees, teder ten gehore gebracht wordt. Zo speelt zanger Ben Miller op een sigarenkist-gitaar en zingt hij door de hoorn van een oude telefoon. Bassist Scott Leeper bedient zich van een waslijnbas (met behulp van een wastobbe) waar hij overigens wonderbaarlijk virtuoos op speelt. En drummer Doug Dicharry ruilt zijn drumstel maar wat graag in voor een wasbord of een stel lepels die door een reeks gitaarpedalen worden gehaald. Met name de combinatie wasbord + wahwah-pedaal deed ’t hem wel bij mij.

Ben Miller Band

Scott Leeper van Ben Miller Band

Ben Miller Band

Het feest der herinnering van OMD

Orchestral Manoeuvres in the Dark was vroeger zeker geen band waar ik warm voor liep. Gisteren veranderde dat. Het werd hun 2e optreden op Parkpop. De 1e keer was *kuch* 30 jaar geleden.

Zanger/bassist Andy McCluske pakt het complete Parkpop-veld in met wilde dansbewegingen langs de rand van het podium. Ook maakt ‘ie kleine plagerige opmerkingen naar de andere bandleden. Bijvoorbeeld wanneer de drummer een defecte snaredrum moet verwisselen. Volgens Andy had meneer beter voor een compleet electronisch drumstel kunnen kiezen. OMD is immers toch een elektronische band? Links en rechts van de, overigens uitstekende, drummer staan twee grote keyboards opgesteld. Andy bedient zichzelf op diverse songs van een elektrische basgitaar.

We moeten even wachten want er gaat weer iets mis. Zanger/toetsenist Paul Humphreys deelt ons mede dat hij zojuist uit zijn broek gescheurd is. Waar Andy overheen gaat met de opmerking: “Oh en dat laat je aan het publiek weten? Handig hoor, nu ziet iedereen het!” De boel wordt met gapper-tape gerepareerd terwijl Paul glimlachend achter zijn keyboard op de verhoging blijft staan.

Het optreden levert een reeks aan hitsingles op. En het is opvallend hoeveel OMD er gehad heeft want ik ken vrijwel alle nummers. De ooit zo kille synthesizer-klanken maken bij mij plaats voor warme melancholie.

Popmuziek gaat toch een stuk langer mee dan we altijd gedacht hebben. Het is voor de zoveelste keer bewezen: Roll Over Beethoven!

OMD

OMD

P.S. Voor al mijn foto’s zie Parkpop-2015 Flickr-set.

En vergeet ook dit niet: