Hofstijl.nl (offline)

Het Haagse groepsblog Hofstijl.nl is sinds oktober 2019 offline. Het blog was actief in de jaren 2008 – 2011 en werd aangestuurd door een kleine redactie en een team van Haagse bloggers.

De webhosting betaalde ik al die jaren uit eigen zak. Hier en daar kwam er aanvullende financiering via sponsoring en advertentie inkomsten. De inkomsten hiervan liepen drastisch terug waardoor de kosten niet langer opwogen tegen de baten.

Hofstijl R.I.P. Het was leuk. Het is niet onopgemerkt gebleven.

Meukende journalistiek in de Haagse Raadszaal

Van de week zat ik in de Raadszaal van het Haagse Ijspaleis. Dit vanwege de nieuwe stichting Luis in de Pels die geld verstrekt aan onderzoeksjournalisten. Nu had ik ooit een Haags groepsblog genaamd Hofstijl en aangezien de lokale journalistiek nog altijd kriebelt besloot ik poolshoogte te gaan nemen.

Naast de heren van de Luis in de Pels mochten ook heren van de NVJ, AD en Den Haag Centraal wat officieels te berde brengen over de stand der journalistiek. Nu is die stand bedroevend slecht want de kranten laten zich leiden door leescijfers (typen vollop clickbait-koppen en zetten elke bewering van elke zot in de krant tussen aanhalingsteken), handelen braaf zoals de adverteerders het wensen en zijn simpelweg veeeeeel later ter plekke dan de burgers. Toch geven die “professionele” journalisten nog altijd af op de burgerjournalistiek die op Twitter en Facebook heerst.

De zaal zat vol met journalisten maar slechts een handjevol kon de hand opsteken toen de vraag werd gesteld “wie verdient er een inkomen mee?” Vrouwen waren in de minderheid vertegenwoordigd in de zaal. En helaas verviel een van de weinige vrouwen, eentje van Omroep West, in een denigrerende opmerking richting een gepassioneerde burger die zich voor een lokale nieuwskrant geheel zonder vergoeding inzette. Volgens mevrouw kon Omroep West dit soort mensen wel een training aanbieden om ze te helpen betere journalistiek te bedrijven. Zo denigrerend! Ik denk dat juist mevrouw een cursus burgerjournalistiek kan gebruiken.

De lokale journalistiek in Den Haag stelt niets voor. En dus heeft de lokale politiek vrijspel met complete idioten zoals Richard de Mos…

P.S. Interniek van Hagazine was ook aanwezig bij de bijeenkomst en vond er iets van.

Napaku in de tramtunnel

Het kan raar lopen. Napaku was de eerste tagger van Den Haag, het alter ego van Piet van den Heuvel dat overal en nergens zijn naam noteerde. Dat wat men later graffiti is gaan noemen.

In de expositiegalerij halte Spui van de Haagse tramtunnel (voorheen: zwemtunnel) viel mijn oog op een eerbetoon aan Napaku ter grootte van een poster. Daar moest ik natuurlijk een foto van trekken.

En dan wil ik gelijk even van de gelegenheid gebruik maken door u te wijzen op het feit dat schrijver en dichter Adriaan Bontebal (rust zacht) hem ooit toevalligerwijs op straat geïnterviewd heeft. Een prachtig stukje audio over de man hemzelve alsmede de geest die moet waaien:

Wat drijft de Gele Hesjes?

Sinds een paar weken tref ik zaterdags een klein clubje demonstrerende Gele Hesjes op Het Plein aan. Vorige week trof ik Jan Dijkgraaf op een bankje voor Nieuwspoort aan met een rugzak waarin hij zijn Gele Hesje had opgeborgen.

Opvallend dat nu ook rechtse figuren aan het demonstreren geslagen zijn. En dan te bedenken dat we nota bene na die ‘De puinhopen van acht jaar Paars’ (boek Pim Fortuyn) juist een rechts kabinet hebben gekregen. Na Paars brak er een flinke financiële crisis uit en kwam de Occupy-beweging als reactie hierop tot stand. Paars was echter naar mijn idee een toptijd en het werd daarna juist minder.

Occupy was een beweging die door de rechtse media zoals GeenStijl steevast werd neergezet als een club van werklozen met tijd teveel. Maar de tijden zijn veranderd, het is nu vooral rechts dat tegen rechts demonstreert met lui zoals Dijkgraaf en Henk Bres in Gele Hesjes met teveel vrije tijd. Ze grossieren in anti-kapitalistische slogans, zoals:

“Mark Rutte, Hoerenzoon van het kapitaal”


Rechtse mensen die in opstand komen tegen het kapitalisme? Nog meer dan bij Occupy denk ik dan: Gele Hesjes, wat is jullie punt?

Mike Stern, gisteren

Mijn oude gitaarheld Mike Stern gaf gistermiddag een workshop bij Max Guitar, hier op Scheveningen. Dat was kicken!

Hij speelde ooit op het comeback album van Miles Davis, Man with the Horn, een onwaarschijnlijk te gekke solo in het nummer Fat Time. Een soort Hendrix-speelt-Bebop ervaring was dat. Sindsdien weet ik dat we hier met een motherfucker te maken hebben.

Fat Time was de liefdevolle koosnaam die Miles voor zijn gitarist had uitgekozen. Ik had ergens begrepen dat Mike niet 100% tevreden was over die solo en sprak hem hierover tijdens de pauze aan. “Well it was okay, but I felt we might try it again. But then Miles told me: Mike when you are at a party you must know when it’s time to leave.”

En let wel: Mike speelt altijd alles live. Ook in de studio. Het gaat om de interactie tussen de musici met de grootst mogelijke spontaniteit en energie.

Mike bleek een onwijs aardige vogel. Mooie lach en onwijs complimenteus naar iedereen om hem heen. Zichtbaar dankbaar en onverbiddelijk in zijn zucht naar het maken van muziek.

Ik vroeg hem ook hoe hij blues in de jazz verwerkte, mineur over majeur speelde. “You’ll hear it.” Hij vertelde dat Miles overal die blue notes en blues licks in stopte. Gaaf hoe die jazzcats klassieke muziek en de blues met elkaar verweven. Miles was daar een van de koplopers in.

Mike legde met nadruk uit dat muziek een taal is. En dat je, om die taal te kunnen spreken, moeite zult moeten doen om het te leren spreken. In het begin zal dat moeizaam verlopen maar later zal alles vloeiender gaan. Ook benadrukte hij dat muziek de taal van het hart is, dus uiteindelijk moet jouw gevoel de doorslag geven. Jazz is enorm gestoeld op muziektheorie en dat is een valkuil. Ook Miles Davis was altijd enorm met theorie bezig. Prima ook, want dat is de basis van al het leren, maar uiteindelijk is nog veel belangrijker hoe jij het vindt klinken.

’s Avonds trad Mike Stern op in ’t Paard, hier in het centrum. Hij had de motherfuckers Darryl Jones op bas (ook hij speelde vroeger bij Miles en tegenwoordig bij de Rolling Stones), Keith Carlock op drums (toert veel met Steely Dan) en Bob Malach op sax (speelde oa met Stevie Wonder).

Wat een giganten! Keith Carlock en Darryl Jones is gewoon een ritmesectie waar je duizend jaar U tegen moet gaan zeggen.

Mike trapte regelmatig zijn Boss DS-1 distortion pedaal in. Precies dat pedaal heb ik zelf ooit in de 80ties gekocht. Zal het door Mike komen of toeval zijn? Ik weet het niet. En dat ik tegenwoordig op een telecaster speel is misschien ook niet helemaal toevallig. Terwijl ik absoluut niet in de stijl van Stern speel. Ambieer ik ook niet. Hoewel een snufje Fat Time… daar zeg ik geen nee op!