Help! Een discussie!

Ik ben blij dat ik de goeie oude tijd heb meegemaakt. Een Ischa Meijer die zijn gasten uit de tent wist te lokken. Door vragen te stellen die ze niet gewend waren te krijgen. Ze werden uit hun comfort getrokken. Adriaan van Dis herinner ik me in gesprek met Salman Rushdie. Dat zou nu absoluut niet meer kunnen. Bij Sonja Barend liep het regelmatig uit de hand, moest zij de boel weer sussen, soms door met de vinger te wijzen “ga zitten!” Hanneke Groenteman, idem dito. Menig vraaggesprek schuurde aan alle kanten. Er gebeurde iets.

Ik heb het altijd verdacht gevonden als iedereen het met elkaar eens is. Of als iedereen zijn mond houdt. Die tamheid en sufheid riekt naar censuur, angst, dictatuur en zo verder.

Vandaag de dag schuurt het nooit meer op telvisie. Wie in De Wereld Draait Door een verkeerde opmerking plaatst wordt nooit meer teruggevraagd. Bij Pauw of Jinek, idem dito. Toen Jules Deelder zich een beetje liet gaan bij Jinek was ze daar niet van gediend. Het mag niet meer een piep klein beetje ontsporen. Vroeger met Herman Brood verliep het programma totaal anders dan was gepland. Dat was te gek. Pleur dat script lekker weg joh! Improviseer!

Waarom moet tegenwoordig alles zo strak en saai binnen de lijntjes blijven? Dat is toch geen afspiegeling van wat er werkelijk gaande is? Da’s een vorm van onderdrukking! Een schijnwereld laten zien. Allemaal op zijn Noord-Koreaans in de pas lopen.

Theo van Gogh zat vroeger in een kaal studiootje met een cactus en een asbak op tafel. Ik zie dat liever dan die paarsige wanden in de talkshows van tegenwoordig. Dat is gewoon afgekeken van het achterlijke land met de naam Amerika. Gelikte shit. De boel opleuken en braaf houden. Alles volgens een scriptje. Denken dat het volk achterlijk is. En als het volk vervolgens kritiek uit via Twitter bestempel je die mensen als “een kleine groep boze Nederlanders.”

Jazeker, de discussies op sociale media lopen soms flink uit de hand. Men begint soms te schelden. Soms moet je iemand blocken. En ja, soms is het irritant. Maar men doet wel pogingen om te communiceren. Iemand die terugpraat is beter dan iemand die je negeert. En wees alert als het stil is, want dat is pas ongezond.

Internet is chaos. Het is rauw en eerlijk. Zonder censuur. En de mensen met een mening zitten niet een showtje te geven tegen betaling, die hebben echt een mening. Daar spat de bevlogenheid vanaf. Ze laten horen wat er echt in de samenleving leeft. Je kunt het negeren, je kunt veilige programma’s blijven maken op tv, maar wat er echt in de samenleving leeft kom je dan nooit te weten.

Waar het nog wel gebeurt? Voetbal Inside. Daar zitten een paar heren aan tafel die soms slaande ruzie hebben met elkaar. Een partijtje meningsverschillen hebben, niet normaal meer. En ja, ze zeggen het eerlijk dat ze het voor de poen doen. En omdat ze het toch ook nog leuk vinden. Het ontspoort aan alle kanten. Sommige uitzendingen zijn verschrikkelijk, niet om aan te zien. Gênant gewoon. Maar andere uitzendingen zijn legendarisch.

Er is vaak ophef over de heren van Voetbal Inside. Nu weer omdat Gijpie heeft gezegd: “Ik kon kiezen tussen twee homo’s die gingen trouwen of darten. Ik had die vaselinepot weggezet, ik denk: ik heb even geen trek in die onzin.” Volgens Sylvana Simons kwetst Gijp hiermee jonge homoseksuele voetballers. Zie Volkskrant.

“Twee homo’s die gingen trouwen”, slaat op het programma van Gordon. Wat overigens totaal fake was want Gordon ging niet eens trouwen! Mijn hemel waar hebben we het eigenlijk over? Het was een van de slechtste meukprogramma’s van afgelopen eeuw! En die Gordon knalt er zelf ook nogal wat opmerkingen uit. Die kan echt wel tegen een stootje. Maar goeds, is het nu al het kwetsend als Gijpie zegt dat hij daar niet naar wil kijken? Of mag je het woord ‘vaselinepot’ niet in 1 zin met het woord homo noemen en er vooral geen grappen over maken?

Ook Sunny Bergman spreekt zich in de Volkskrant hiertegen uit:  “Voetbal Inside laat zich al jaren van zijn meest seksistische en racistische kant zien.”

Sunny en Sylvana vellen een vonnis. Ze spreken een soort fatwa uit. Sunny richt zich op Facebook tot de adverteerders van Voetbal Inside:

Voetbal Inside wordt mede mogelijk gemaakt door Amstel Bier, Gillete en Toto. Willen deze merken ook homofobie mede mogelijk maken? Zo nee: waarom sponsoren deze merken Voetbal Inside dan nog?

Ik herinner me de gevolgen nog voor Salman Rushdie. Bij Adriaan kon hij zich uitspreken maar door de fatwa werd hem compleet de mond gesnoerd en moest hij onderduiken. Is dit wat mensen als Sunny en Sylvana graag willen? De heren letterlijk de mond snoeren?

Wie niet kan lachen om een grap heeft niets te willen. Er gelden geen garanties. Je hebt de keuze: of je lacht of je lacht niet. En de grappenmaker hoeft zich nooit te verontschuldigen.

Sunny en Sylvana proberen nu zelfs de humor te kuizen. Zodat we met zijn allen nog meer vertrutten.

… Wat je het meeste te vrezen hebt in het leven? Mensen zonder humor!

Je Suis Charlie: discussie tussen moslim en atheist [audio]

Vanavond na afloop van de Je Suis Charlie manifestatie in Den Haag raakten een moslim en atheist met elkaar in discussie.

De manifestatie vond om 18 uur op het Plein plaats met een paar toespraken van ondermeer burgemeester Jozias van Aartsen. Daarna werd een stille tocht werd ingezet. Via de Lange Poten, waar bij internationaal perscentrum Nieuwspoort een bloemenkrans gelegd werd, werd er gelopen naar het Spuiplein alwaar ik het gesprek met de heren opnam.

“Je suis Charlie” (both “I am Charlie” and “I follow Charlie”) is a statement used by supporters of free speech against the 7 January 2015 massacre in which 12 people were killed at the offices of the satirical newspaper Charlie Hebdo in Paris. The statement identifies the speaker with those who were killed at the Charlie Hebdo shooting, and by extension for freedom of speech and resistance to armed threats. Some journalists embraced the expression as a rallying cry for the freedom of self-expression. Wikipedia

#JeSuisCharlie bloemenkrans bij Nieuwspoort

Live

Ik heb het oude internet nog gekend. Een internet dat traag was. Zelfs een plaatje moest je in postzegelformaat op je site zetten want anders jaagde je iedereen die kwam kijken naar je webpaginaatje op hoge kosten. Met hun 14k4 modems. Toentertijd dachten we nog niet na over video. Zelfs geluid was toekomstmuziek. Maar inmiddels streamen we HD video met gemak op onze smartphones. Wie had ooit gedacht dat het zo snel zou gaan? Internet is even zo snel als radio en televisie. Vrijwel zonder vertraging. Live. Instantly.

Toch zitten wij bloggers nog wel een beetje in het oude tijdperk. Want hoewel Twitter en Facebook hebben aangetoond dat live-conversaties fantastisch kunnen zijn, op onze blogs doen en kunnen we dat nog niet bieden. Wij bloggers publiceren een (lange) lap tekst en hopen dat er reacties op komen. We wachten na het publiceren af totdat we via email een melding krijgen dat er een nieuwe reactie is gekomen op ons blogje. De meeste interactie vindt echter wel direct plaats op Twitter of Facebook maar op het blog blijft het vaak stil. Omdat het comment-systeem sterk verouderd is. Het is niet live, niet direct. Het intypen van een reactie kost de bezoeker heel veel moeite en als bezoeker voel je niet goed aan of anderen ook aan het reageren zijn. Sterker nog: vaak zijn er geen anderen die reageren. Na het publiceren van een comment moet je de pagina zelfs in zijn geheel herladen. En dat geldt voor al je bezoekers die reageren. De vereniging van F5-ers, club Refresh The Page, hoopt dat er nieuwe reacties komen. Tja, Twitter heeft met haar live updates simpelweg gewonnen. Niets refreshen, gewoon direct lezen. Niet zo gek dus dat gisteravond na de WK overwinning op Spanje met 5-1 het op Twitter regende van de interessante tweets vol grappen. Zoiets zie je tijdens het songfestival ook gebeuren. TV kijken zonder Twitter is simpelweg een stuk minder leuk. Vandaar dat inmiddels 50+ ook massaal begonnen is met het omarmen van Twitter.

Terug naar de discussie. Nu zijn er wat systemen zoals Disqus die wat aanvullende functionaliteit bieden wat zeker aardig kan zijn. Zo heeft Disqus een edit-knop om uit een reactie je eigen typfouten te halen. Maar mijns inziens ontbreekt het bij deze services ook aan een belangrijke functionaliteit: de trackback wordt genegeerd. Maar goeds ook van WordPress zou je veel meer ontwikkeling op dit vlak verwachten, zoals bijvoorbeeld die edit-knop. Maar qua innovatie blijft WordPress toch behoorlijk achter. En is men op het conservatieve af qua nieuwe functionaliteit. Dus zijn het vooralsnog tools zoals Twitter of Facebook waar de echte conversaties plaatsvinden.

Hou me ten goeden, bovenstaande geldt niet alleen voor bij voetbalwedstrijden of songfestivals maar echt voor elke vorm van content. Ons menselijk gedrag is namelijk gebaseerd op de conversatie, het praten. En om die conversaties zo goed mogelijk te laten verlopen moet er zo min mogelijk sprake zijn van ruis op de lijn. De techniek moet snel zijn en via een gemeenschappelijke taal verlopen.

Wij bloggers denken nog teveel vanuit de gedachte en kracht van het vrij publiceren. Wat dat betreft denken we als journalisten van een krant alleen is ons medium digitaal in plaats van papier. Je moet niet denken dat door iets te publiceren je klaar bent. Nee, dan begint het pas! De wereld van pak ‘m beet een jaar of 5 geleden zat anders in elkaar dan anno nu. Radicaal anders. Vroeger was het publiceren voorbehouden aan een relatief kleine elite club. Tegenwoordig kan en doet iedereen het. Daarmee is de publicatie slechts een aanzet geworden tot conversatie, tot communicatie. En het maakt onze verbondenheid beter zichtbaar dan ooit tevoren. Vanuit gelijkwaardigheid.

gisteren in De Balie: debat over de economische gevolgen en kansen van file sharing

Filesharing Up or Down? Gisteravond was ik aanwezig bij het debat in De Balie over file sharing. Dit naar aanleiding van een tweetal zaken:

  • de uitspraak van de rechtbank in Stockholm over de The Pirate Bay (zie ook mijn blogstuk hierover)
  • de uitslag van het TNO-onderzoek ‘Ups and downs – Economische en culturele gevolgen van file sharing voor muziek, film en games’ (directe PDF-download)

De uitslag van het TNO-rapport, in opdracht van ministeries van OCW, Justitie en Ez, is positief:

Uit het onderzoek blijkt dat de economische effecten van file sharing op de Nederlandse welvaart op de korte en de lange termijn sterk positief zijn. Consumenten krijgen als gevolg van file sharing toegang tot een breed scala aan cultuurproducten. Dit heeft een welvaartsverhogend effect. Daar staat tegenover dat een daling van de omzet uit de verkoop van geluidsdragers, dvd’s en games als gevolg daarvan aannemelijk is.

Ook de uitspraak van The Pirate Bay kwam aan de orde. Opvallend blijft dat de zaak zich niet heeft gericht op de site zelf. The Pirate Bay zal dus online blijven.

Deelnemers aan het debat waren: leden van het onderzoeksteam achter het ‘Ups en downs’ onderzoek (Nico van Eijk, Instituut voor informatierecht, Sander Limonard, TNO), observers van het process tegen de Pirate Bay (Lennart Renkema, Torrentfreak.com), Muziekentrepreneurs (Guido van Nispen, Veronica Holding en Hessel van Oorschot, TribeofNoise.com) en Matthijs Bobeldijk (Buma/Stemra).

Volgens mij was iedereen het over eens dat met de techniek achter The Pirate Bay, het bittorrent formaat, niets mis is. Daar heeft de rechter ook geen uitspraak over gedaan. Lennart Renkema wierp terecht op dat als de techniek van bittorrent niet pluis zou zijn dan is die van YouTube dat ook zeker niet. Via YouTube kun je deze content zelfs heel eenvoudig via allerlei websites delen met anderen. Illegale content dus ook (bijvoorbeeld een videoclip van een band aangesloten bij een platenmaatschappij).

Er kwam heel veel voorbij. Teveel onderwerpen die allemaal om verdieping vragen. Het onderwerp is natuurlijk heel breed. Je hebt te maken met de auteurs, zoals ik, de tussenhandel (platenmaatschappijen), auteursorganisaties (BUMA) en promotors (Veronica bijvoorbeeld).

“Is The Pirate Bay niet de nieuwe Veronica?”, wierp iemand op?

Opvallend blijft dat er zo overduidelijk uitgesproken wordt dat het zoeken is naar nieuwe businessmodellen. Twijfel.

Johan Pouwelse van TU Delft wierp een vraag op: “Waar is de strategische visie?”. Sinds jaar en dag woon ik lezingen bij met producenten, radio- en televisiemakers, auteurs etc. Telkens blijkt dat de impact van internet gezien wordt als een gevaar. Een gevaar zonder een verdienmodel. Er heerst angst en terughoudendheid als het gaat om de uitvoering ervan. Men innoveert niet. Natuurlijk wordt er gezocht naar nieuwe modellen en is men daar hard mee bezig. Maar een blind vertrouwen is er niet. Je kunt niet innoveren vanuit de spagaat van angst.

De enige oplossing is: een platform starten die artiesten rechtstreeks verder helpt. Daar liggen de kansen want dat is waar alle muzikanten nu naar opzoek zijn. Het is niet zo raar dat Radiohead op basis van donaties haar plaat In Rainbows ging ‘verkopen’ (pay as you wish). Of een Nine Inch Nails die nu haar albums onder een Creative Commons licentie gratis ter beschikking stelt aan het publiek. Voor Radiohead zorgde het voor een stroom aan donaties. Voor Nine Inch Nails in verkoop van de speciale boxed-version. En in beide gevallen: mega veel aandacht en waarschijnlijk een toename in het concertbezoek en verkoop van merchandising.

Aandacht is de nieuwe schaarste. En aandacht creëer je door iets weg te geven. Dat was altijd al zo. Ook een Sony geeft gratis CD exemplaren aan de pers ter promotie. En dat kost geld, waar je als band voor betaald. Logisch dus dat iedereen gratis zijn muziek op MySpace laat horen. Of op een weblog aanbiedt, via bittorrent. Je zult eerst een fanbase moeten opbouwen. Je zult zelf ondernemer moeten worden. In de letterlijke betekenis van het woord: ondernemen.

De industrie probeert muziek nog steeds te beschouwen als een product. Een product dat verkocht moet worden. Maar vanuit de technologie gezien is dat een achterhaald concept. Daarmee wil ik niet zeggen dat de consument geen muziek zou willen kopen, veel consumenten doen dat immers ook. Die betalen voor digitale downloads. Dat doe ik soms ook.

Guido van Nispen gaf aan dat er op zijn iPod nummers staan waarvan hij niet weet of ze legaal zijn of niet. Het antwoord is eenvoudig: al die nummers zijn legaal want je mag legaal muziek downloaden voor eigen gebruik.

Als je een iPod Classic koopt dan lees op ik de Apple website dat er een harde schrijf van 120 Gb in zit waar ‘30.000 nummers in de 128-Kbps AAC- structuur’ op passen. Of 150 uur video. Of 25.000 foto’s. Ik denk dat het absurd is om te denken dat er iemand op deze aardkloot rondloopt die die 30.000 nummers bij de iTunes Music Store aanschaft tegen 1 euro per muziekstuk.

En de techniek wordt alleen nog maar eenvoudiger de komende jaren. En de opslagcapaciteit neemt toe. Het is zelfs denkbaar dat we in de toekomst onze muziek niet zullen downloaden maar via internet zullen streamen. We hebben het gehele aanbod tot onze beschikking. Of wellicht dat binnen nu en 5 jaar alle ooit uitgegeven muziekstukken op 1 iPod kunnen. Gewoon een kwestie van tijd. Kom je iemand tegen op een feestje dan hou je de 2 iPods tegen elkaar en deel je alles wat de ander nog niet heeft.

Maar 30.000 nummers ga je nooit kunnen beluisteren. Stel een muziekstuk is 4 minuten lang. Dan kom je dus op 120.000 minuten uit. Da’s 2000 uur. Dan ben je dus al een maand of 3 kwijt om alleen alle nummers 1 maal te beluisteren. Stel jezelf eens de vraag: hoe ziet Apple dat?

Een uitspraak van Guido van Nispen van Veronica was opvallend. Hij vertelde dat hij regelmatig verzoeken krijgt om oude Countdown Cafe opnames online te zetten. Dat is niet mogelijk vanwege de rechten. Enerzijds door de hoge kosten van BUMA/SENA, anderzijds door de exclusiviteit door exclusiviteit die bedongen is middels een beperkt aantal uitzendingen. Naar mijn idee is de enige oplossing door gebruik te maken van licenties, bijvoorbeeld die van Creative Commons, zodat de muziek wel gedeeld kan worden op internet. Dan moet Veronica ook het programma onder eenzelfde licentie verspreiden. Naar mijn idee is dat de enige manier. Hetzelfde model gebruikt wikipedia. Maar ook op Flickr heeft de gebruiker deze keuze. In beide gevallen blijft de content en haar rechten in handen van de eindgebruiker. Flickr kan een enorme etalage laten zien aan foto’s en de fotograaf blijft in het bezit van zijn rechten. Ook voor wikipedia geldt hetzelfde. Daardoor kan deze informatie gebruikt, gekopieerd worden. En daardoor blijft deze informatie in omloop.

Een Flickr voor muziek. Ik zou er zo maar 25 dollar per jaar voor over hebben. Net zoals ik Flickr betaal voor mijn pro account. Als Veronica dat bouwt, prima. Of een ander. Het is er nog niet.

FabChannel. De live concerten mocht men opnemen onder bepaalde voorwaarden en tegen bepaalde kosten. Uiteindelijk bleek dat te duur te worden. Het einde van FabChannel was het gevolg. Een volgend FabChannel zal onder een licentie haar werk terug moeten geven aan het publiek zodat de content online mag blijven. Zo’n platform zal ook alle platforms voor het aanbieden van video kunnen gebruiken. Dit kun je op dit moment alleen regelen via een Creative Commons licentie. En ik geef toe: we staan nog maar aan het begin, dat kost heel veel tijd. Maar het is naar mijn idee de enige manier om het te doen. De andere manier zou zijn de BUMA en alle andere partijen die zich opwerpen als rechthebbenden te negeren, met als risico dus hoge kosten en het offline halen van het materiaal. Een tussenweg is er niet. Een deal die we nu maken, zal in de toekomst een wurgslang blijken. Nogmaals: Countdown Cafe mag niet online, juist omdat er in het verleden afspraken zijn gemaakt die inmiddels achterhaald zijn door de techniek.

Exclusiviteit op internet is een farce. Alles is immers een kopie. Dingen van het internet deleten lukt niemand. Eenmaal uitgeven is het er gewoon. Duikt het overal op en gaat het zijn eigen leven leiden.

Een veel gehoord punt blijft dat CC muziek minder zou zijn en dat de licenties gedoe geven. Inderdaad, filtering op de beste CC muziek is noodzakelijk en het ontbreekt daar nog veelal aan. Maar dat is een kwestie van tijd. Daarnaast moeten musici wat meer overtuigd gaan raken van het nut van sharing. Bij een lage drempel zal het hergebruik van jouw werk toenemen. Helaas wordt nog te vaak deze lage drempel gezien als het missen van financiële beloningen. Daar ben ik het niet mee eens. Je moet wel iets aan te bieden hebben. Mensen die live optreden (neem de goedbetaalde DJ’s bijvoorbeeld) verdienen daar veel meer geld mee dan wat ze overhouden aan royalty’s. Dat is trouwens altijd al zo geweest. Ook kan het bioscoop bezoek sterk toenemen door het gratis ter beschikking stellen van speelfilms. Een bioscoopbezoek is een totaal andere ervaring.

Content online gaat richting gratis. En dankzij die gratis dienst wordt aandacht gecreëerd. Aandacht voor een dienst, een live concert, een fysieke CD, of iets anders. Het valt naar mijn idee niet meer te ontkennen.

(CC BY foto: Guido van Nispen)