Placebo-effecten bij Het Uitgestelde Doen

Samen met mijn vriendin organiseer ik blog-art, een creatief evenement voor en door bloggers, in Theater aan het Spui, Den Haag.

Mijn vriendin en ik wilden blog-art graag organiseren. Dus besloten we het te gaan doen (doen!). We hadden een soort globaal idee hoe het eruit zou zien. Vervolgens gingen we op zoek naar een geschikte ruimte. Mensen bellen. Sommige mensen bleken niet hulpvaardig. Dat schiet niet op. Totdat je op een dag in Theater aan het Spui staat, elkaar aankijkt en beiden denkt: “dit is de plek!” En een week of twee later wordt het na een gesprek met Cees Debets, de directeur, ook echt De Plek.

Een aantal mensen vroegen ons: “denk je dat daar behoefte aan is?”. Sommigen zelfs direct: “dat moet je maar eens onderzoeken!”.

Wat nu onderzoeken? Ik geloof geen bal van onderzoeken. Kijken of ergens behoefte aan is? Het is een kwestie van ergens in geloven en het ook echt gaan doen. Natuurlijk, als uit een onderzoek blijkt dat het publiek er positief tegenover staat ga je misschien met een positiever gevoel aan de slag, maar naar mijn idee is dat een placebo-methode. Niemand kan van te voren inschatten of iets zin heeft. Of iets nut heeft. Of er behoefte aan is. Je moet er zelf in geloven en dan komt het er. Hoe dan ook. Desnoods door heel hard te werken en heel lang vol te houden. Bovendien blijkt dat het tegendeel ook altijd waar te zijn.

Als je weet waar je voor gaat, je niet door ‘ja-maar’-meningen laat afleiden, het tijd geeft en weet vol te houden, slaag je altijd!

Het uitgestelde doen

Ik had gisteravond in de kroeg een gesprek over Twitter met iemand die gefascineerd maar niet overtuigd was van het nut van Twitter. In plaats van een account aan te maken en ermee aan de slag te gaan, stelde hij vragen aan Fabio en aan mij. Vragen waar wij ook niet alle antwoorden op hadden. Over de voordelen. De nadelen. En wat we zouden doen als Twitter te populair zou worden.

De ideeën komen en gaan bij mij. Regelmatig vraag ik mij af of het zou werken, of het zou kunnen. Maar het enige dat ik kan doen is het idee uitvoeren. Dan kom ik erachter of het werkt, of niet. En grote kans dat als ik het heel graag wil, dat het dan ook werkt. Blind vertrouwen en stug volhouden. Desnoods jarenlang buffelen. Met een wolk in je hoofd. Niemand die je tegenhoudt. Hoewel ze het wel proberen met hun ‘ja, maar’. Maar ja, zij doen het niet, ik wel. Dat is het verschil.

Er was eens een man die bij een advertentie-bureau werkte. Op een dag vertelde hij zijn manager: “Ik stop ermee. Ik word drummer”. Zijn manager vertelde hem dat ‘ie niet wist dat ‘ie kon drummen. En inderdaad: “nee, dat kan ik ook niet, maar ik ga het doen”. Een paar jaar later vormde de jongeman samen met Eric Clapton en Jack Bruce de band Cream. Zijn naam: Ginger Baker.

(bron: Paul Arden ‘Whatever you think, think the opposite”)