35e verjaardag Parkpop 2015 met waslijnbas en warme melancholie

Op dezelfde dag dat het 35-jarig bestaan van Parkpop gevierd wordt, vindt ook de afscheidsbijeenkomst van Thé Lau in Paradiso plaats. John van Vueren, manager van The Scene in haar roemruchte jaren, was ook jarenlang de programmeur van Parkpop.

De cirkel is rond en het was weer als vanouds. Parkpop is en blijft een heerlijk divers festival dat in het mooie Zuiderpark elk jaar plaatsvindt op de laatste, vaak snikhete, zondag van juni. Gisteren was het prima te doen, met wat verkoelende wolken.

Ik heb een poging gewaagd om Frans Bauer te doorstaan maar vond zijn muziek niet te pruimen en ben snel afgehaakt. Later hoorde ik dat hij het Haagse inkoppertje ‘Oh oh Den Haag’ ook had gezongen. Daar houden die Brabanders namelijk wel van.

Er waren naar het schijnt dit jaar 225.000 bezoekers. In het topjaar 1992 werd het maximum van 500.000 bezoekers bereikt. Nota bene het jaar dat The Scene ook optrad. En nooit eerder zongen zoveel mensen “Iedereen is van de wereld” mee. Een legendarisch Parkpop-moment.

Maar hoe zit het met het huidige Parkpop? Wat zag en hoorde ik gisteren tijdens de 35e-editie? Twee bands sprongen er voor mij uit:

Ben Miller Band: een hoogtepunt

De band die werd ontdekt door zanger/gitarist Billy Gibbons van ZZ Top. Ze spelen een mix van blues, rock, country en bluegrass die rauw, hees, teder ten gehore gebracht wordt. Zo speelt zanger Ben Miller op een sigarenkist-gitaar en zingt hij door de hoorn van een oude telefoon. Bassist Scott Leeper bedient zich van een waslijnbas (met behulp van een wastobbe) waar hij overigens wonderbaarlijk virtuoos op speelt. En drummer Doug Dicharry ruilt zijn drumstel maar wat graag in voor een wasbord of een stel lepels die door een reeks gitaarpedalen worden gehaald. Met name de combinatie wasbord + wahwah-pedaal deed ’t hem wel bij mij.

Ben Miller Band

Scott Leeper van Ben Miller Band

Ben Miller Band

Het feest der herinnering van OMD

Orchestral Manoeuvres in the Dark was vroeger zeker geen band waar ik warm voor liep. Gisteren veranderde dat. Het werd hun 2e optreden op Parkpop. De 1e keer was *kuch* 30 jaar geleden.

Zanger/bassist Andy McCluske pakt het complete Parkpop-veld in met wilde dansbewegingen langs de rand van het podium. Ook maakt ‘ie kleine plagerige opmerkingen naar de andere bandleden. Bijvoorbeeld wanneer de drummer een defecte snaredrum moet verwisselen. Volgens Andy had meneer beter voor een compleet electronisch drumstel kunnen kiezen. OMD is immers toch een elektronische band? Links en rechts van de, overigens uitstekende, drummer staan twee grote keyboards opgesteld. Andy bedient zichzelf op diverse songs van een elektrische basgitaar.

We moeten even wachten want er gaat weer iets mis. Zanger/toetsenist Paul Humphreys deelt ons mede dat hij zojuist uit zijn broek gescheurd is. Waar Andy overheen gaat met de opmerking: “Oh en dat laat je aan het publiek weten? Handig hoor, nu ziet iedereen het!” De boel wordt met gapper-tape gerepareerd terwijl Paul glimlachend achter zijn keyboard op de verhoging blijft staan.

Het optreden levert een reeks aan hitsingles op. En het is opvallend hoeveel OMD er gehad heeft want ik ken vrijwel alle nummers. De ooit zo kille synthesizer-klanken maken bij mij plaats voor warme melancholie.

Popmuziek gaat toch een stuk langer mee dan we altijd gedacht hebben. Het is voor de zoveelste keer bewezen: Roll Over Beethoven!

OMD

OMD

P.S. Voor al mijn foto’s zie Parkpop-2015 Flickr-set.

En vergeet ook dit niet:

Processing Found Sound door Robert Henke

Processing Found Sound w/ Robert Henke

Robert Henke noemt zichzelf ook wel Monolake. Maar ik ken hem eigenlijk vooral vanwege zijn werk voor het softwarepakket Ableton Live. Robert bedankte voor de functie van toekomstig directeur van Ableton vanwege de angst dat dat wellicht het einde van zijn artistieke carrière zou kunnen betekenen. Zijn vroegere muzikale compagnon in Monolake, Gerhard Behles, deed dat wel en hing inderdaad zijn muzikale carrière aan de wilgen. (bron)

Afgelopen dagen volgde ik bij STEIM, Amsterdam, een workshop van deze Robert Henke. De insteek daarvan: Processing Found Sound. Het bewerken van veldopnames dus. Een zeer geslaagde workshop waarin Robert het manipuleren van geluid via software liet horen maar ook de theoretische kant ervan uitdiepte. Genoeg gesprekstof die ik komende tijd zal proberen om te zetten naar wat verse blogsels.

Processing Found Sound w/ Robert Henke

gisteren bij STEIM

steim-w200-h200

STEIM – Center for research & development of instruments & tools for performers in the electronic performance arts. Laboratory, workshop, international meeting place, artist hotel, production office, live electroacoustic music, DJ’s, VJ’s, theater and installation makers, video artists and nomad studio.

Zowat pal tegenover theater Carré ligt het pand van STEIM. Vol elektronische geluiden, vol van muziek. Overal laptops, game controllers, ouwe synths, van die dingen.

Ruim 3 uur heb ik er zitten lullen. Met Kristina Andersen en Dick Rijken. Over hun project op basis van Gamelan samples in samenwerking met Instituut voor Beeld en Geluid. Over copyright, Creative Commons. Over mijn idee voor het opzetten van een Nederlands Online Audio Archief op basis van de combinatie Gratis Publieke Beschikbaarheid in Top Kwaliteit. En over Lisa, de live-sampling tool die een update krijgt. Frank Baldé liet mij zien hoe je door een stem via de ingebouwde microfoon van een MacBook Pro op te nemen je die met Lisa alle kanten op kunt manipuleren, in real-time. Ikzelf heb wat dingen in Ableton Live, Reason en Record laten zien.

Even gesnuffeld. Mogelijkheden tot samenwerking.

(foto: http://www.flickr.com/photos/raaphorst/ / CC BY 2.0)