Foute muziek versus foute muziekjournalisten

Deze muziek ken je vast wel:

De muziek werd gecomponeerd door James Last. Het werd in mijn jeugd bestempeld als foute muziek. Geen popjournalist van muziekkrant OOR of welk ander krantje dan ook schreef ooit iets positiefs over de man. Alles van James Last was fout, want voorzien van te sentimentele melodieën en teveel violen.

George Zamfir werd ook helemaal als fout bestempeld. Alleen al vanwege het feit dat ‘ie op een panfluit speelde. Dit nummer, Thema De Verlaten Mijn, was trouwens een kleine hit in Nederland.

Totdat Quentin Tarantino die muziek ging gebruiken in zijn film Kill Bill. Ineens kon het. En was het nog stoer ook! James Last werd een soort van Ennio Morricone.

Muziekjournalisten, echt verstand van muziek hebben ze zelden.

Jun Miyake schuift de traditie aan de kant

Deze track ken je vast als je de film Pina van Wim Wenders gezien hebt, een eerbetoon aan de bekende Duitse danseres en choreograaf Pina Bausch. Hij werd gecomponeerd door de Japanse componist Jun Miyake en laat in zijn uitvoering horen dat de traditie niet gevolgd hoeft te worden qua instrumentatie en uitvoering.

Ik had het er namelijk laatst nog met wat mensen over. Dat ik haat-liefde verhouding met orkestbibliotheken heb. Bibliotheken met extreem natuurgetrouw gesamplede strijkers en blazers en dergelijke. Ik moest lang nadenken over waar dat hem nu precies in zit, maar denk dat het voor mij op de creativiteit neerkomt. Er zit namelijk weinig creativiteit in het proces om een viool met een computer precies als een viool te laten klinken. Een kwestie van een noot indrukken. En je voegt op die manier werkelijk niets toe en benut de creatieve mogelijkheden niet. Terwijl je mooie vernieuwende dingen zou kunnen doen met prachtige samples en een computer. Maar nee, het enige wat de meeste componisten doen is braaf rechtop zitten en de traditie volgen. En veel geld uitsparen omdat er geen echt orkest ingehuurd hoefde te worden.

In dit stuk van Jun hoor je hem met de piano een melodietje spelen dat eigenlijk wat te staccato is voor een piano maar juist daardoor voor dat plezierige effect zorgt. Of nee wacht even, ik heb het intro overgeslagen. Daarin hoor je een gesamplede contrabas die Jun heel staccato geprogrammeerd heeft, metronomische strak wordt het erdoor en geeft het een meer klinische klank. En de strijkers worden door Jun heel cheezy ingezet een beetje op een manier zoals Ennio Morricone dat ook wel doet: een cheezy instrumentatie koppelen aan een sterke melodie, als een raar huwelijk. En dat alles op een zich herhalende ritme (loops) van met brushes bespeelde snaredrums met een behoorlijke dosis room-galm. Liefdevol en spannend wordt de traditie hier aan de kant geschoven. En zo hoort het wat mij betreft.

Ennio Morricone, de welbekende ringtonecomponist

Puur uit fucking frustratie vanwege die ranzige nietzeggende meukgeluiden die standaard met een mobiele telefoon meegeleverd worden besloot ik een eigen Custom Toon te bedenken. In te zetten als ringtone, sms-toon, of andersoortige toon. Eentje die dik hout snijdt. Deze dus:

En ja, ik heb hem zelf ook!

Nou wil het toeval dat mijn muzikale voorbeeld, Ennio Morricone, in mijn voetsporen is getreden:

LG have announced that Ennio Morricone is composing the ringtone music for their upcoming Optimus 2X mobile phone handset. As well as fifteen newly minted tunes, there will also be ten of Morricone’s classics from his amazing back catalogue of scores.

(bron)

(Arthur Hendriks bedankt!)

er zit spaghetti in de muziek

Ooit bezocht ik een spaghetti-marathon in de Euro Cinema. Men betaalde nog met guldens toentertijd. Ik moet een jaar of 13 zijn geweest en was verknocht aan het genre. John Wayne boeide mij niet, ik ging alleen voor de Italiaanse ‘spaghetti’ westerns. En dat is zo gebleven.

Spaghetti westerns zijn rauw en puur. Kinderen zien hun ouders sterven terwijl de tranentrekkende muziek van grootmeester Ennio Morricone klinkt. Het kwaad is aan de winnende hand. In 1 woord zijn ze weerzinwekkend. Meestal zag ik ze op de zwart-wit televisie die in de slaapkamer van mijn ouders stond. Via de BRT voorafgegaan door een prachtige introductie van filmkenner Jo Rupke.
Lees verder

Inglourious Basterds; Ennio Morricone!

inglourious basterds

Gisteren gezien. Die laatste film van Tarantino. Een soort spaghetti western maar dan anders. Met enorm veel muziek van Ennio Morricone. Tarantino gooide het allemaal in de recyclingmachine.

En wat wordt er toch heerlijk wraak genomen. Onder prima sounddesign terwijl er weer een mof gescalpeerd wordt. Of met een mes in het voorhoofd een SS-teken gekerfd wordt. Lekker hoor.

Negen van de tien speelfilms staan bol van de clichématige filmmuziek. Mijn handen en oren jeuken regelmatig als ik erna kijk. Zelfs mijn vriendin ergert zich regelmatig te pletter.

Filmmuziek moet een spel spelen, niet alleen de beelden versterken. Sterker nog: het moet juist een contrast vormen, de spanning muzikaal verhogen, momenten verrassend en onverwachts maken. De angst en het gevaar voelbaar maken. Liefst met zo min mogelijk violen.

Liefst met een gitaar en een klokkenspel.