Vernieuwd Utrecht CS geopend met mijn muziek

Vandaag werd het vernieuwde Utrecht CS officieel geopend. Mijn muziek maakte daar een onderdeel van uit en daar ben ik als Hagenees natuurlijk erg trots op! De time-lapse film Portrait of Lotte van filmmaker Frans Hofmeester waarvoor ik de muziek componeerde werd in een blok van een half uur op repeat vertoond. Mijn muziek viel op de gratis verstrekte hoofdtelefoon te beluisteren als je plaatsnam ik de een van overheerlijke bioscoopstoelen. Kreeg je er bovendien een bak zoete of zoute popcorn bij aangeboden.

P.S. Alle OV-chipkaartpalen op Utrecht CS bleken bij de terugreis een storing te hebben. Dus kon ik gratis terug naar Den Haag reizen. De mensen die bij Gouda eruit moesten hadden wel een probleem vanwege de poortjes voor het uitchecken. Kortom: niet alleen geeft de OV-chipkaart nog altijd veel gedoe, vanwege die poortjes kun je niet eens makkelijk en veilig het station verlaten!

Mijn muziek voor time-lapse film ‘Portrait Of Lotte 0 to 16 years’

Ik heb bijzonder muzikaal nieuws! Ik componeerde muziek voor een YouTube video die na de start direct enorm veel bezoekers trok (in nog geen anderhalve dag meer dan 400.000).

De coming of age time-lapse film ‘Portrait Of Lotte 0 to 14 years’ heb je misschien weleens op YouTube gezien. Of misschien heb je erover gehoord via het NOS Journaal of De Wereld Draait Door. In de film zie je in 4 minuten hoe de dochter van de Utrechtse filmmaker Frans Hofmeester van 0 tot 14 jaar opgroeit. De film staat op de 2e plaats in de top 5 van best bekeken time-lapse films aller tijden op YouTube en heeft inmiddels meer dan 35 miljoen kijkers getrokken.

Vandaag is Lotte 16 jaar geworden en om dat te vieren maakte Frans voor zijn dochter een nieuwe time-lapse: ‘Portrait Of Lotte 0 to 16 years’. Frans vroeg mij hiervoor een uniek stuk muziek te componeren. Waarvan akte.

Met trots presenteer ik hem hier op mijn blog:

Lees verder

Filmcomponist Kai Hugo aka Palmbomen wint Gouden Kalf maar vervloekt de film

De artiest Kai Hugo aka Palmbomen publiceerde gisteren op Facebook een notitie waarin hij uitlegt waarom hij niet blij is met het winnen van een Gouden Kalf voor de muziek van de film Prins van Sam de Jong. Artistiek kan Kai zich helemaal niet vinden in het eindresultaat.

Palmbomen is van origine Nederlander maar werkt momenteel in Los Angeles. Zijn sound is gebaseerd op het geluid van oude synthesizers, vaak vervormd en voorzien van analoge bandrecorder-ruis, lo-fi.

So I just won this award called the ‘Gouden Kalf’ for some music I made for a movie. I was unable to be there because I had a show last night in Chicago, and sent a friend and my sister to pick it up. I wish I could have read the speech myself but I’m not gonna cancel shows for something I don’t really like, and also I don’t want to lie about my feelings.

While making the music for this film the music had been altered so much in a way I don’t agree with. I asked to not use my name in promoting the film because I didn’t want people to go to the movie because of my music. But winning this award now forces me to say something.
The music has been changed because the opinion of the producer and some ‘legends’ weighed heavier than mine. Most of the work I did on this movie was ‘fighting’ to get my music right and not altered in editing etc.

I feel like the music is dumbed down because people apparently think that the Dutch audience can not handle anything different. This results in that the movie is nothing more than a weak copy of hyped American films, but then with a ‘Dutch touch’. Like most what I see in Dutch subsidized films.

I also want to make the statement that I think that these government subsidies do more wrong than good. This is evident in the quality of the Dutch films. It makes people lazy and mold their work to whatever is good to get these subsidies. And this has nothing to do with art. In my opinion this Award show for the ‘Gouden Kalf’ has nothing to do with art.

I hate that I have to do it like this, because on paper it sounds so nice to get money to do your projects. But through only bad experiences I learned to be very cautious of subsidized projects.
I like that people respect my work but next time please let me just do what I want.

Peace and kisses,

Kai

(omslagfoto: Albert Dedden en Paul Keizer / CC BY)

De nieuwe prachtfilm van Wim Wenders: The Salt of the Earth

Er zijn maar weinig filmmakers waar ik gevoelsmatig een klik mee heb. De meesten maken lompe epische meuk waar ik niets mee kan. Zonder oog en oor voor details en zonder die essentiële balans tussen geluid en beeld te willen doorgronden. Het resulteert niet in schoonheid maar in lelijkheid.

Ik haat die lelijkheid. Het cynisme. Je eigen publiek niet serieus willen nemen. Alles puur voor de kijkcijfers doen. De bekende saaie weg nemen. Het ontneemt de kijker de kans om beter te kijken en beter te luisteren. De kijker leert niets maar wordt slechts vermaakt. Ik haat dat.

Wim Wenders vormt hierop een uitzondering. Gisteren zag ik zijn nieuwste film, de documentaire The Salt of the Earth over de Braziliaanse fotograaf Sebastião Salgado. Zijn foto’s vormen een venster naar een wereld die ver van ons af lijkt te liggen. Foto’s waar wij misschien zelf niet graag naar willen kijken. Salgado is begaan met het lot van de mensen die hij fotografeert. Je voelt zijn empathie als je door zijn lens meekijkt. Het zijn mensen die er niet voor kozen op op te groeien in het verkeerde deel van de wereld. Maar hun lot had ook ons lot kunnen zijn. Salgado maakt het invoelbaar en dichtbij.

De foto’s zijn van een ongekende schoonheid en gruwelijk tegelijk. Het is des Hollywoods om dit soort beelden te voorzien van zware pathetische muziek. Grotesk orkestwerk om de diepe eenzaamheid nog meer te benadrukken. Maar het zou deze beelden overschreeuwen en ontsieren. Wim kiest echter voor klein. De rustige muziek van Salt zit de beelden nooit in de weg maar ondersteunt ze subtiel. Veel van de stilstaande beelden, de foto’s zijn voorzien van fonografische geluiden om de beelden auditief wat meer in te kleuren. Ze komen tot leven. Zo hoorde ik het geluid van krekels, een menigte van mensen, het ruisen van de bomen, bij diverse stills.

The Salt of the Earth is van een gevoelige tederheid die je in de cinematografie nog zelden aantreft. Het is een meesterlijke documentaire.

Met Wim zou ik ooit willen werken. Misschien moet ik alles op alles zetten om dat te bereiken. Omdat dit werk me zo diep raakt. Met mijn muziek en geluiden wil ik ook iets wezenlijks raken. Geen plat sentiment of puur vermaak, maar een diepere laag waardoor je meer gaat voelen. Stimuli voor het hart. Mijn antwoord op al die lelijkheid die ik zo haat.

fotograaf: Sebastião Salgado

fotograaf: Sebastião Salgado

Kurt Cobain, het gekwelde kind

De muziek van Kurt Cobain leerde ik pas echt kennen na zijn dood. Begin jaren 90 was ik vooral druk bezig met mijn eigen muzikale carriere. Onze doelen waren denk ik wel ongeveer gelijk, zo stel ik me voor. Muziek maken voor, hopelijk, zoveel mogelijk mensen. En de plekken waar je dan terecht komt zijn soms hetzelfde. Een zaal als Paradiso bijvoorbeeld. 

De wereld sucks

De impact van Nirvana was ongekend. Nog altijd eigenlijk. Ik heb niet veel op met de teksten van Kurt, nooit gehad ook. Te naargeestig. De kracht van de muziek zit hem voor mij in de combinatie van de eenvoudige harmonieën en ritmes die goed samengaan met zijn sterke gevoel voor melodie.

I’m so happy ‘cause today I found my friends, they’re in my head / I’m so ugly, but that’s OK ‘cause so are you.

Kurt is altijd dat kind gebleven. Hij is van ’67, ik ben van ’68. En zeker nu ik de documentaire Cobain: Montage of Heck heb gezien kijk ik voor een deel ook mijn eigen verleden in. Toen de eerste stappen naar volwassenheid gezet werden. Stappen die Kurt nooit heeft durven zetten. Kurt raakte volgens de overlevering depressief doordat zijn ouders gingen scheiding maar was zelf nog slechter in staat om kinderen op te voeden. Courtney Love kickte van de heroïne af toen ze zwanger raakte terwijl Kurt rustig doorspoot als een onvolwassen junk. In de documentaire wordt het allemaal pijnlijk zichtbaar. Het is nog net geen Sid and Nancy, maar het scheelt niet veel.

Een lullig douchegordijntje

De eenvoud van hun bestaan wordt in beeld gebracht door Courtney die hun “happy days” filmt. In een krappe badkamer staat het echtpaar voor een eenvoudig douchegordijntje tanden te poetsen. Courtney laat zien hoe groot haar borsten zijn. En bij Kurt zijn de rode korsten op zijn rug duidelijk zichtbaar. We kijken duidelijk niet naar een aflevering van MTV Cribs.

De slachtofferrol die Kurt aantrok zette hij linea recta om in teksten voor zijn songs. Het leven was de hell. En tot letterlijk bloedens toe zingt hij negen keer “A denial!” in de song Smells Likes Teen Spirit. Het wordt massaal meegebruld, als teken dat hij niet alleen staat in zijn gevoel. De fans vinden Kurt puur en echt.

Tot hij ineens toetreedt tot de Club Van 27.

Met tranen in zijn ogen is het -ex Nirvana bassist Krist Novoselic die verwoordt wat ik denk: “waarom zagen we dit niet aankomen?”

In de docu komt ook een jonge Dave Grohl aan het woord. Zijn toon is juist heel opgewekt. Hij waardeert het succes van de band enorm. Hoe kan het ook anders, alles zit toch mee? Maar Kurt kan dat niet. Je zou kunnen zeggen: wat een verwend joch, maar zo simpel ligt het niet. Kurt is een sombere zonderling die weigert tijdens interviews de vragen te beantwoorden. Zwaar op de hand, of zeg maar gerust: depressief.

Niet zo verwonderlijk dus dat deze Kurt al in zijn middelbareschooltijd een 1e zelfmoordpoging doet. Voorzien van zware stenen op het lijf gaat hij op een avond op een treinspoor liggen. Het verkeerde spoor, zo blijkt. De trein raast over de rails naast hem voorbij. Het voorval spoort Kurt aan om toch echt iets met zijn leven te gaan doen. Hij ontdekt de punkrock en gebruikt het format om zich te uiten.

De beeldtaal van de film

Cobain: Montage of Heck is zichtbaar geïnspireerd op de Pink Floyd film The Wall. De persoonlijke teksten uit het dagboek van Kurt (het woord internet was toen alleen nog in militaire kringen bekend en het woord blogger moest nog uitgevonden worden) komen in de docu tot leven via indrukwekkende animaties, die de letters in beweging zet. Alsof ze letter voor letter voor ons worden uitgeschreven. Hier en daar wordt een woord omcirkelt of onderstreept. Ook de tekeningen van Kurt die hij aan de lopende band maakte komen geanimeerd tot leven. En als Kurt ons toespreekt, met dank aan de door hemzelf opgenomen monologen, wordt het verhaal verfraaid door de animaties van Nederlander Hisko Hulsing.

De cassette “Montage of heck”

Op een dag, tijdens het doornemen van de spullen van Kurt die opgeslagen liggen in een loods, treft regisseur Brett Morgen tussen de meer dan 100 thuiscassette-opnames van Kurt er eentje aan met daarop de tekst “Montage of heck”. Het is een soort mixtape die Kurt op zijn 4-sporenrecorder op 21-jarige leeftijd maakte. Je hoort hem in het toilet pissen en doortrekken. Vogeltjes die fluiten en muziek die ala het bekende Beatle nummer Revolution No 9 is gemonteerd. Er komt van alles voorbij, The Sounds of Silence van Simon & Garfunkel, I Want Your Sex van George Michael en ga zo maar door. Kurt als een soort podcaster. Maar dan wel eentje met een bijzonder zwartgallige smaak.

Teenage angst has paid off well / Now I’m bored and old.

Objectiviteit

Zijn voorlaatste zelfmoordpoging doet Kurt in Rome als hij vermoedt dat Courtney overweegt om vreemd te gaan. Die poging mislukt maar is een voorbode van dat wat nog geen maand later wel lukt. Die mededeling komt in de documentaire net zo plotseling als ik dit zinnetje nu tik.

De film slaagt er niet helemaal in om een heel objectief beeld te schetsen van wie Kurt nu precies was en hoe de weg naar succes en zijn zelfverkozen dood verlopen is. Op diverse cruciale momenten ontbreekt het aan diepgang. Bijvoorbeeld in de scene waarin de vader van Kurt zichtbaar zwijgt, maar waar Brett Morgen beter door had kunnen vragen. Want was die scheiding nu De Reden om daar je hele leven verbolgen over te blijven? Was het omdat vader ondanks zijn belofte om altijd alleen te blijven toch weer voor een nieuwe vrouw koos? Was het die vrouw, de enge stiefmoeder? Was het omdat mama hem naar zijn vader stuurde? Was het de hyperactiviteit, de ADHD?

De film blijft hangen in dat wat de geïnterviewden op camera zeggen. Het vraagt soms om een weerwoord, een voice-over die het grotere geheel kan duiden. In Cobain: Montage of Heck komt alleen Kurt zelf aan het woord en de mensen die hem liefhadden.

Over zijn geslaagde zelfmoord komen we helemaal niets te weten. Zelfs van Courtney niet. Terwijl Kurt 9 dagen lang vermist is geweest en alleen aan zijn vingernagels geïdentificeerd kon worden. Het beeld gaat op zwart na de mededing van het overlijden van Kurt en de aftiteling rolt langzaam het beeld in.

De film geeft ook geen inzage in de plek waar het allemaal grotendeels plaatsvond: Seattle. Grunge was een genre dat daar ontstond en de tijdgeest bepaalde, niet alleen voor Nirvana.

Here we are now, entertain us.

Entertaining is de film zeer zeker wel. En het zet aan tot nadenken. Psychisch verknipte personen worden soms de grootste sterren, zo blijkt maar weer. Of het nu om Michael Jackson gaat of deze Kurt Cobain.

“Embrace life, because you only get one life”

“I wish I was dead already”, zei zangeres Lana Del Rey in een interview. Het kon rekenen op een reactie van de dochter van Kurt, Frances Bean:

“I’ll never know my father because he died young, and it becomes a desirable feat because people like you think it’s ‘cool.’ Well, it’s fucking not. Embrace life, because you only get one life. The people you mentioned wasted that life. Don’t be one of those people. You’re too talented to waste it away.”

After a Del Rey fan tweeted at Frances Bean to “leave her the fuck alone,” the grunge icon’s daughter clarified her tweets. “I’m not attacking anyone,” she wrote. “I have no animosity towards Lana. I was just trying to put things in perspective from personal experience.”

Cobain: Montage of Heck vertelt het verhaal van de ontevreden anti-held. Kurt was niet cool. Geen voorbeeld voor wie dan ook. Zeker geen held. Zijn verhaal is gewoonweg in en in triest.

(omslagfoto: Luigi Orru / CC BY-NC-ND)

Birdman swingt!

Het jaar is nog maar net begonnen of ik heb alweer de beste film van het jaar gezien: Birdman. Geregisseerd door Alejandro G. Iñárritu die je moet kennen van films zoals Babel en Biutiful. Hij is ook mede verantwoordelijk voor het geweldige script. Met een Michael Keaton in de hoofdrol die misschien wel zichzelf speelt als de super onzekere -ex Superheld-filmster (Birdman) die zijn geluk op Broadway probeert te vinden.

Maar wat is geluk als je dochter (geweldig gespeeld door Emma Stone) je een sukkel vindt en je vrouw van je gescheiden is?

Het is een complexe film die breekt met de vele clichés die in de filmindustrie gelden. Zo loopt de film in 1 shot door, continu, alsof het theater is. Natuurlijk is de film weg degelijk in delen opgenomen (een kritisch oog zal daar op letten en zal het zien). Het verhaal en het script zitten uitstekend in elkaar en het acteerwerk is van het hoogste niveau. Ook acteur Edward Norton speelt hier een topklasse rol. Maar de man die de schow echt compleet steelt is Michael Keaton. Zijn oscar staat al klaar, da’s een ding dat zeker is.

Maar het meest opvallende nog wel, althans voor mij, is de score/soundtrack. Alejandro G. Iñárritu kiest altijd voor unieke muziek. Vaak werkt hij met gitaristen, wat weinig filmmakers doen (lees: durven, want violen zijn nog altijd *zucht* heilig in Hollywood). De score van Birdman is zijn meest radicale tot nu toe. Deze bestaat namelijk uit louter drums. En het werkt wonderwel fantastisch! Antonio Sanchez, de drummer die ondermeer met guitarist Pat Metheny speelt, is hier verantwoordelijk voor. Het is zijn eerste score, ook dat nog. De drums klinken heerlijk. Antonio heeft diverse lagen over elkaar gelegd, gelayered als een soort collage van ritmische elementen, waardoor de drums soms heel subtiel en soms weer heel fel en rijk klinken.

Eindelijk weer eens een film zonder het pathetische gedoe van druktemaker Hans Zimmer. Een film die swingt!

Hoe toon je tekstberichten in een film?

Als je een beetje uit de doos durft te denken dan zou je dit soort technieken ook kunnen gaan inzetten voor het vertalen van bepaalde scene’s uit de film/video. Ondertiteling is meestal saai, maar je kunt er natuurlijk veel meer mee doen. Überhaupt is er met taal in film/video meer te doen dan ooit tevoren omdat editing veel handiger geworden is en typografie een enorm push heeft gekregen dankzij het web.

Die serieuze Robin Williams…

Robin Williams werd gisteren door de politie levenloos aangetroffen in zijn huis in Marin County, Californië. Alles wijst op zelfmoord door verstikking. De man wordt door iedereen geprezen om zijn humor. Dat doe ik ook, maar ik prijs hem nog meer als serieus acteur. Hij was fantastisch in The World According to Garp. Hij was fantastisch in Awakenings. Hij was fantastisch in One Hour Photo. Hij was fantastisch in Insomnia.

En hij was geniaal in Good Will Hunting.

(omslagfoto: still uit Good Will Hunting)

Acteur van film Boyhood plaatst liefdevolle bonus via blogpost

De film Boyhood schuurt dicht tegen de werkelijkheid aan. Er lopen diverse lijntjes tussen het werkelijke leven van de acteurs en hetgeen ze tentoonspreiden in de film. Zo zijn de karakters van de acteurs voor een belangrijk deel geïnspireerd op hun werkelijke leven. In de film zien we een jongen opgroeien in een gezin over een periode van 12 jaar waarin we hem en de andere acteurs zichtbaar ouder zien worden omdat de film zelf ook echt over een periode van 12 jaar gemaakt is. Regisseur Richard Linklater heeft bijzonder veel geduld gehad met het maken van deze film en heeft het verouderingsproces van de acteurs niet via standins of een grote lik schmink willen oplossen.

Muziek speelt in de film een belangrijke rol. Vroeger was het clearen van de rechten van bekende popnummers voor film onbetaalbaar maar “dankzij” de ingestorte muziekindustrie is dat tegenwoordig prima te doen. Zodoende werd de gehele soundtrack van de film opgebouwd uit bekende popmuziek. De songteksten worden door de hoofdpersonen in de film vaak gebruikt om een brug te slaan met het leven dat de acteurs in de film leiden. Zodoende draagt de muziek bij aan het karakter van de acteurs. En elke verandering in de tijd wordt ingeluid via een bekend poplied dat iets lijkt te zeggen over die verandering.

Ook slaat de muziek een brug naar het werkelijke leven van de acteurs. Op een gegeven moment in de film zien we de hoofdpersoon Mason 15 jaar worden. In de auto met zijn vader krijgt hij een CD als cadeau. Een CD die zijn vader speciaal voor Mason samengesteld heeft. Het is een eerbetoon aan The Beatles dat pa de toepasselijke titel ‘The Black Album’ heeft meegegeven (The Beatles maakten immers zelf het geweldige White Album). Maar wat we niet te zien krijgen in de film is de brief die erbij hoort. Gelukkig heeft acteur Ethan Hawke, die de vader van Mason speelt, deze brief gepubliceerd op Medium. Maar wat blijkt? Zowel ‘The Black Album’ als de bijbehorende brief bestonden al eerder in het werkelijke leven, zijn werkelijke leven. De CD en de brief zijn een echt cadeau geweest dat Ethan Hawke maakte. Alleen niet voor Mason maar voor zijn oudste dochter Maya.

Popliedjes als soundtrack voor het leven. Alleen daarom al is Boyhood een geweldige film.

(Uitgelicht plaatje: Victor Tatum/BuzzFeed)

Halleluja! Martin Koolhoven volgt mijn advies op!

Suzy Q (1999) is de debuutfilm van Martin Koolhoven. Volgens de Volkskrant is het de beste Nederlandse film die u nooit zag. Lees: de beste Nederlandse film die u nooit zult gaat zien. Google er maar eens op. De film is afgegleden naar totale obscuriteit. Het zit meneer Koolhoven behoorlijk dwars zeker nu de oorspronkelijke acteurs van Suzy Q, Carice van Houten en Michiel Huisman, aan het doorbreken zijn in de VS en de vraag naar de film toeneemt.

In wanhoop deed onze Martin gisteravond een digitaal schietgebedje:

Halleluja! Martin is wakker geworden! Jaren geleden had ik namelijk een lange discussie met hem over filesharing. Hij stond toen duidelijk aan de kant van de tegenstanders. Nu niet meer.

Martin, ik zei toch…

Update: Martin heeft hem op YouTube gezet. HP/De Tijd stelde hem daarover wat vragen.