Zo sneu: Hans Vermeulen is overleden!

Vroegah: Wouldn't You?

Het is 1990 en met componist, gitarist, zanger Quintus Kessler (RIP) begin ik twee bands: Xangô en Wouldn’t You? De eerste is bedoeld voor in de kroeg, een Braziliaanse band. De tweede focust zich op studiowerk. Quintus is in het bezit van een Atari 1040ST computer en een heel rack aan synthesizers, samplers en drummachines. In Studio BGM in Voorburg nemen we met mijn vriend en technicus Conno van Wijk een demo met 3 tracks op. We laten een serie kopieën op cassette maken met een zwart wit hoesje er omheen.

De demo willen we voorleggen aan een producer. Maar wie? Quintus weet het niet maar ik wel: Hans Vermeulen. Quintus heeft zo vanaf zijn 13e de hele wereld over gezworven en heeft ondermeer een paar jaar in Rio de Janeiro gewoond. Logisch dus dat je dan totaal niet op de hoogte bent van het Nederlandse muziekcircuit.

Het kostte weinig moeite om een afspraak met Hans te maken. Een afspraak die bij hem thuis in Bussum plaatsvindt. In de woonkamer hangt een parachute als plafonddecoratie. Quintus en ik spreken over onze liefde voor Steely Dan, Braziliaanse muziek en onze plannen. Hans vertelt dat er geen volk is dat muzikaler is dan het Braziliaanse volk. Vanwege het harmonische vernuft en de ritmiek. En zo is het!

Hans zijn muziek is mij bekend. Zijn True Love That’s A Wonder (met die Wonder-lijke taalfout) en The Eyes of Jenny. En ik ben een groot liefhebber van zijn geweldige stem en zijn gelikte producties. Vandaar mijn voorkeur voor hem als producer.

Tijd om de demo te beluisteren. We lopen naar zijn werkkamer waar een geluidsinstallatie staat. Hans zit dicht op de boxen en wij zitten een paar meter achter hem. Tussen ons in staat een soort uitgeholde boomstam die als mega asbak dient. De cassette wordt zonder onderbreking in één keer beluisterd. Drie eigen nummers van Quintus en mijzelf. Een lied wordt door mij gezongen, Quintus zingt er twee. Het hoofd van Hans schudt ritmisch wat op en neer tijdens het luisteren. Als nummer drie Letters Without End is afgelopen, draait Hans zich om en spreekt de legendarische woorden: “Dit vind ik te gek, dit wil ik wel produceren!”

Vervolgens zien we Hans af en toe bij ons in de studio. De studio bevindt zich in een achterruimte van coffeeshop Miami in de Zoutmanstraat, Den Haag. Hans luistert naar de nieuwe dingen waar we mee bezig zijn. Het is altijd genieten als Hans langskomt. Hij straalt rust uit en vertelt prachtige verhalen over muzikanten en Nederlandse studios.

Helaas loopt mijn samenwerking met Quintus niet zo gesmeerd en ik besluit om ermee te stoppen. Tot een platendeal met een originele productie van Hans Vermeulen komt het niet.

Een paar jaar later zit ik met de Tilburgse band MAM in de studio. We zijn op zoek naar een nieuw label en hebben wat muzikaal advies nodig. Ik stel voor om Hans te bellen. Hij luistert naar onze muziek in de studio. Maar hij kan er volgens mij weinig mee, MAM wijkt teveel af van zijn muzikale focus. Kort daarna vertrekt Hans voor onbepaalde tijd naar Thailand. Nog een keer of wat kom ik hem tegen in Cafe De Bieb waar hij optreedt. Ik woon in die tijd letterlijk om de hoek in de Bilderdijkstraat. Af en toe spreek ik met Inge af, de -ex vriendin van Quintus. Zij heeft door de jaren heen een vriendschappelijk contact met Hans onderhouden.

Via Facebook heb ik af en toe contact met Hans. Op een dag zie ik op zijn profiel dat hij besloten heeft weer wat muziek te gaan maken. Hij heeft er zojuist nieuwe software voor aangeschaft: Reason. Met dit pakket werk ik ook, al jaren. Ik kan ermee lezen en schrijven en vertel Hans dat hij mij altijd om hulp kan vragen. Een paar maal doet hij dat. Mede hierdoor kom ik ook in contact met zijn zoon Tim die ook met Reason werkt. Tim en ik wisselen af en toe wat muzikale ideeën uit. Er ontstaat een voorzichtige samenwerking (zie noot).

En dan plotseling overlijdt Hans. Vandaag 9 november 2017. 70 jaar oud. Zo triest.

Rust zacht lieve man.

(en doe Walter Becker de groeten van me!)

foto onder CC BY: Jos de Gruiter

Noot: de samenwerking met Tim Vermeulen resulteert in een gitaarpartij die ik voor de track Till That Day van Tim Treffers inspeel. Luister via Spotify:

De wereld veroveren

audiomatic

Long-time Reason guru Marco Raaphorst weighs in on the new feature, and he reflects on why everything old is good again.

Het is best prettig als ze me een guru noemen. Zeker als dat in een blogpost gebeurt van het toonaangevende blog Create Digital Music. Waarmee het mijn drive om me meer internationaal te focussen een boost geeft.

Meer dan 10 jaar geleden deed ik niets anders. Toen was mijn online taal de Engelse taal. Het zorgde misschien voor wat obstakels maar daar stond als voordeel tegenover alles grenzeloos werd. Het past goed bij muziek en geluid, want dat zijn universele talen. Al snel vond ik jaren geleden die aansluiting bij jan en alleman over de hele wereld. En dat is alleen maar toegenomen, meer mensen kwamen online en de technieken om handig te communiceren namen snel toe. Afstanden doen er niet meer toe.

Maar toen ik mij vanaf eind 2005 meer op Nederland ben gaan richten veranderden daarmee mijn werkzaamheden.

Toen 15 april dit jaar, 2013, mijn Melodiefabriek 10 jaar bestond, besloot ik mijn focus weer wat meer internationaal te richten. Met Melodiefabriek.com probeer ik een bedrage te leveren aan het muziek maken heden ten dage. Deels door kennis en kunde over te dragen. Deels door geluiden te verkopen die anderen weer in hun muziek- of videoproducties kunnen gebruiken. En deels door mijn eigen muziek te verkopen.

Ik stam nog uit het analoge tijdperk maar ben natuurlijk, zoals vrijwel iedereen, helemaal gedigitaliseerd. Het is wat dat betreft een mooie tijd omdat we heden ten dage de mooie klank van analoog, digitaal proberen na te bootsen. En omdat ik die tijd, die analoge tijd zo bewust heb meegemaakt kan ik denk ik een vrij unieke vertaalslag maken die afwijkt van iemand die in de 80er-jaren of later geboren is. De muziekindustrie is radicaal veranderd. En verandert nog elke dag, sneller en sneller dan ooit tevoren.

Den Haag, de plaats waar ik mijn hele leven al woon, heeft een zeer muzikale historie. Het voelt dus erg goed om hier te zitten. Wij hadden de eerste rock ’n roll band van Nederland: The Tielman Brothers. Wij hadden de grootste muziekwinkel van Europa: Servaas. Wij hadden de allereerste nummer 1 hit in America: Shocking Blue met Venus (Stars on 45 met Hans Vermeulen op zang, een Voorburgenaar, was de 2e nummer 1 hit ever in America). Wij hadden het allereerste optreden van de Rolling Stones (Kurhauszaal werd volledig afgebroken, Haren was er niets bij). En van The Who (met slechts 40 man in de zaal, waaronder Rinus Gerritsen van de Earring). Wij hadden een radiozender voor de kust van Scheveningen die voor het eerst in Nederland beatmuziek draaide omdat Hilversum 1 en 2 dat niet deed: Radio Veronica. Wij hadden de uitvinder van de radio omroep: Hans Idzerda (zonder hem was er geen BBC geweest).

Wij hadden de eerste website van Den Haag: denhaag.org. Een domein dat in handen is van een alternatieve groep tot op de dag van vandaag. Omdat onze gemeente dacht dat het internet wel zou overwaaien en er dus geen nut in zag het domein te registreren. Tja, dat internet…