Meukende journalistiek in de Haagse Raadszaal

Van de week zat ik in de Raadszaal van het Haagse Ijspaleis. Dit vanwege de nieuwe stichting Luis in de Pels die geld verstrekt aan onderzoeksjournalisten. Nu had ik ooit een Haags groepsblog genaamd Hofstijl en aangezien de lokale journalistiek nog altijd kriebelt besloot ik poolshoogte te gaan nemen.

Naast de heren van de Luis in de Pels mochten ook heren van de NVJ, AD en Den Haag Centraal wat officieels te berde brengen over de stand der journalistiek. Nu is die stand bedroevend slecht want de kranten laten zich leiden door leescijfers (typen vollop clickbait-koppen en zetten elke bewering van elke zot in de krant tussen aanhalingsteken), handelen braaf zoals de adverteerders het wensen en zijn simpelweg veeeeeel later ter plekke dan de burgers. Toch geven die “professionele” journalisten nog altijd af op de burgerjournalistiek die op Twitter en Facebook heerst.

De zaal zat vol met journalisten maar slechts een handjevol kon de hand opsteken toen de vraag werd gesteld “wie verdient er een inkomen mee?” Vrouwen waren in de minderheid vertegenwoordigd in de zaal. En helaas verviel een van de weinige vrouwen, eentje van Omroep West, in een denigrerende opmerking richting een gepassioneerde burger die zich voor een lokale nieuwskrant geheel zonder vergoeding inzette. Volgens mevrouw kon Omroep West dit soort mensen wel een training aanbieden om ze te helpen betere journalistiek te bedrijven. Zo denigrerend! Ik denk dat juist mevrouw een cursus burgerjournalistiek kan gebruiken.

De lokale journalistiek in Den Haag stelt niets voor. En dus heeft de lokale politiek vrijspel met complete idioten zoals Richard de Mos…

P.S. Interniek van Hagazine was ook aanwezig bij de bijeenkomst en vond er iets van.

Raap, wil jij journalistiek maken?

Gisteravond zat ik bij een van de oudgedienden van Hofstijl.nl aan de koffietafel. We maakten een grote fles Westmalle soldaat.

“Raap, wil jij journalistiek maken? Ik niet. Ik wil gewoon een goed verhaal neerzetten. Het gaat mij om het schrijfwerk en het verhaal.”

Ik vertelde over de geweldige audiodocumentaire van Love & Radio over Jay Thunderbolt, een man die een stripclub vanuit zijn huis runt.

Zal dit verhaal wel helemaal kloppen? Is het niet gewoon fictie, of tenminste voorzien van een grote dosis fictie?

“Maak niets uit. Ik vind het een geweldig verhaal, Raap!”

Klaar

met hofstijl.nl

Soms gaan de dingen niet helemaal goed of helemaal slecht. Je verkeert in een soort grijs gebied. Je vraagt het je soms af: wanneer is het tijd om te stoppen?

Het cliché dat je niet op je dieptepunt moet stoppen is waar. Je kunt het beter doen op een moment dat je weinig vooruitzicht ziet. Het gevoel hebben in cirkeltjes rond te draaien, geen creatieve uitdagingen meer hebben, je het bijna als een last aan je been gaat ervaren. Je stelt jezelf steeds de vraag: is het nog wel leuk zo?

Naast mazzel, want dat heb je wel nodig in het leven, ben je natuurlijk afhankelijk van de keuzes die je zelf maakt. Dat is je kracht, dat is wat je puur uit jezelf kunt halen. Wat we kiezen, dat maakt ons tot wie we zijn. En dus nam ik die beslissing 2 dagen geleden. Het was geen kwestie van opgeven. Het was een kwestie van kiezen.