Categorieën
uitgesproken

Streetfleet en Facebook Like in real life in Den Haag

Streetfleet again 1
foto credits: Meneer de Braker

Vandaag liep ik mijn Hofstijl collega Maurits Burgers op het Binnenhof tegen het lijf. Een goeie reden om op het terras van het Plein ff wat door te babbelen over belangrijke Haagse zaken…

Categorieën
uitgesproken

Durftevragen: waarom leveren online advertenties zo weinig op?

Laten we even gaan rekenen.

In Den Haag hebben we Den Haag Centraal, een weekkrant die in een oplage van 12.500 gedrukt wordt. Zij werken met advertenties. De tarieven hiervan zijn hier te lezen. Als je wat tarieven gaat optellen dan kom je al snel op serieuze bedragen uit.

Wat nu als we dit naar online vertalen? Een oplage van 12.500 zou je kunnen vertalen in 12.500 bezoekers/lezers. Dat haal ik ruim met mijn Haagse weblog Hofstijl.nl. Alleen niet per week, maar in nog geen maand tijd.

Een website kan meer bieden dan offline advertenties, namelijk: links naar de producten van de adverteerder, dus echt een actie van de gebruiker die direct kan resulteren in bestellingen of iets anders en ook kan de advertentie optimaal en dynamisch op de content afgestemd worden. Offline advertenties werken veel meer indirect; je ziet hem en hopelijk – althans dat hoopt de adverteerder – zet het je aan om later tot actie over te gaan. Online advertenties zet aan tot directe acties, offline adverteren resulteert hooguit in een indirect actie.

Voor die 12.500 abonnees haalt men bij Den Haag Centraal vast en zeker duizenden euro’s aan advertentiegeld binnen. Als ik dat afzet tegen de tarieven die ik zo om me heen hoor van online adverteerders, dat haal je online bij lange na niet. En dat is vreemd! Ik geef toe, ik ben geen expert op dit vlak. Maar toch, als ik ga rekenen en een beetje logisch nadenk dan constateer ik gigantische verschillen.

Daarom heb ik 2 vragen voor experts op dit vlak: waarom zit er zo’n gigantische verschil tussen de offline en online tarieven van advertenties? En: rekenen de online aanbieders van online-advertentieruimte zichzelf te arm en moeten zij hogere tarieven gaan vragen?

Ben je een expert op dit vlak? Reageer!

Update: zoals we gewend zijn, op Twitter is de discussie wat actiever. Een paar Tweets van Jean-Paul Horn van de iPhoneclub.

Categorieën
uitgesproken

Ik wil Kultuâââh!!!

Op mijn Haagse blog Hofstijl heb ik een essentiële oproep geplaatst om aanstaande zaterdag massaal naar Theater aan het Spui in Den Haag te komen. Lees het HIERRR!

(Marnix bedankt voor de prent!)

Categorieën
uitgesproken

elders geblogd vandaag

Categorieën
uitgesproken

Nico Servaas: “maakt niet uit als je hem maar meeneemp!”

Te herkennen aan een lichtblauwe stofjas, een irritant lachje, 3 pond Brillcream in het haar, handenwrijvend en voorzien van een stevig Leids accent, Nico Servaas is de naam. Wereldberoemd bekend van muziekwinkel Servaas aan de Riviervismarkt. Way back, want Servaas bestaat niet meer. Dat zit zo: toen in 1994 meesterverkoper Nico genoeg centjes had verdiend besloot ‘ie de boel te verkopen om met z’n vrouw naar het eiland St. Lucia in het Caribisch gebied te vertrekken.

Ik dacht altijd dat Nico de beste gitaren voor zijn favoriete klanten bewaarde. Probeerde ik een gitaar dan was het 9 van de 10 keer een kromme hoepel. Gaf ik hem terug, zei Nico: “maakt niet uit als je hem maar meeneemp, hahaha!”

Iedereen kende de verhalen dat Nico de buizen en speakers van een versterker verving door goedkoper spul voordat het in de vitrine werd gezet. Nico verkocht spullen die we alleen kenden van platenhoezen en tv-opnames uit het verre Amerika. Wisten wij veel. Nico kon ook altijd aan spullen komen waar niemand anders aan kon komen. Zo stond de ouwe versterker van Jimi Hendrix gewoon bij Nico in de etalage te shinen.

En Nico lachte zich gek. Voor hem was het gewoon business as usual. Broodnuchter. Nico had goed in de gaten welke opwinding zijn spulletjes bij de muzikantjes veroorzaakten. Menig armlastig muzikant stond z’n eigen helemaal op te geilen daar aan de Riviervismarkt.

Nico hoorde ik ooit de telefoon aannemen met: “Oh die is met lunchpauze. Hij is 1 voor heel vertrokken, dus ik verwacht hem 1 voor half weer terug.” Nico was van de klok en zijn knechten moesten dat ook zijn.

Van weinig mensen kun je zeggen dat ze totaal amuzikaal zijn, maar Nico was er zo eentje. Die speelde echt geen ene noot muziek. Nico zag gewoon handel in de Indorock.

Maar goeds, ik dacht dus altijd dat Nico de beste spullen voor zijn favoriete klanten bewaarde. Tot ik in het Haags Straatnieuws een interview met George Kooymans lees:

De eerst gitaar die ik voor The Golden Earrings (nog met S) kocht, was een Gibson ES335. Betaalde ik op afbetaling 1700 gulden bij Nico Servaas. De winkel van Servaas was een sociaal ontmoetingsoord, alle muzikanten kochten er hun gear. Moet je weten dat we allemaal goed door hem zijn uitgekleed. Kom ik jaren later bij zijn nieuwe pand, sta ik ineens voor een hek. Een fucking hek! Moest ik wachten tot het Nico behaagde om open te doen. De tijden zijn wel veranderd, dacht ik, hier kom ik nooit meer. Dat hek was natuurlijk tegen het jatten, maar bij Max Guitar Shop aan de Laan van Meerdervoort en bij Rock Palace in de Torenstraat is geen hek; daar kun je gewoon een gitaar pakken en proefspelen.

Haags Straatnieuws

Dat draaihek herinner ik me nog. Dan kwam ik van de Stedelijke Muziekschool af, gitaarkoffer in de hand en een Nico die mij dan handen wrijvend toesprak: “geef die gitaar maar aan mij want als je straks trug komp dan weet ik nie of ‘ie van mij of van jou is snap ju? hahaha.”

Ik heb trouwens sterk het vermoeden dat Nico niet goed wist wat goed of slecht was. Een nadeel als je amuzikaal bent. Maar goed, als hij het kon verkopen voor een veel hogere prijs dan waarvoor hij het had ingekocht, was Nico tevreden.

De stofjas heeft Nico bij de verkoop van Servaas weggedaan. Tegenwoordig loopt ‘ie in een lichtblauwe zwembroek rond. En op zijn iPod iets van de Black Dynamites of The Tielman Brothers. Hij kan er hooguit een paar seconden naar luisteren. Af en toe neemt ‘ie een heerlijke duik in die Caribische Zee. Of zoals Nico het noemt: mijn Caribische Zee. Want man wat voelt hij zich daar thuis. Zo vertrouwd. Zo heerlijk tussen de witte haaien.

omslagfoto: Terry Goss / licentie: Creative Commons BY
Categorieën
uitgesproken

Den Haag vandaag

ook de ijscoboer moet beveiligd worden

Vandaag ga ik met een paar Haagse koppen praten over Hofstijl.nl, een Haagse site die langzaamaan groeit naar iets wat er nog niet was in Den Haag. Er is teveel moois in Den Haag te ontdekken, naast het bekendere werk, wat echt de aandacht verdient. Ideeën genoeg, verhalen genoeg, foto’s genoeg, medewerkers genoeg. Kortom: afpraken, taakverdelingen, lijstjes maken en gaan met die reigâh!

(CC-BY foto: Marco Raaphorst)