Categorieën
uitgesproken

Een klein beetje inspiratie en heel veel ambacht

De jaren glijden aan mij voorbij. Zelfs moeders riep van de week nog: “ja, je gaat ook al richting de 50”. WTF! Ik ben pas 45!

Maar laat ik niet ontkennen dat ik moeders’ punt begreep: ouderdom komt met gebreken. Inmiddels ben ik 1 kroon in mijn mond armer en constateerde ik van de zomer dat door een combinatie van warmte en spataderen mijn linkervoet in staat is om wat op te zwellen. Mijn vriendin begon mij zelfs Bigfoot te noemen. Hoewel ik dat als wannabe Indiaan nog wel als een compliment kan beschouwen.

Hoe dan ook, een pluspuntje, met het ouder worden neemt de wijsheid toe. Ik kan mijzelf prijzen met een enorm geduld en doorzettingsvermogen. Hierdoor heb ik enorm kunnen groeien in de afgelopen 10 jaar dat ik mijn muzikale onderneming Melodiefabriek run. Ik ben enorm gepassioneerd om de dingen zo goed als mogelijk te doen. Een neiging tot perfectionisme is mij zeker niet vreemd. En na 10 jaar constateer ik dat het een ambacht geworden, een routine op basis van does and don’ts.

Daardoor ligt de kwaliteit standaard hoog. Door het 10 jaar lang, dag in dag uit te doen. Fouten te maken, doorgaan, experimenteren, nog meer fouten maken, doorgaan, leren en weer opstaan. En vooral: volhouden. Overigens zijn die fouten heel persoonlijk. Ze vallen mij op, maar verder heeft niemand ze in de gaten. Dat was 10 jaar geleden trouwens ook zo. Ik was toen nog perfectionistischer dan nu en ging door totdat het goed was. Desnoods dagen achter elkaar. Desnoods 15 keer renderen. Geduld. Heel veel geduld.

Vaak merk ik dat opdrachtgevers veel minder kritisch zijn dan ik ben. Ik pas me dan aan. Een les die ik geleerd heb, want anders raak ik gefrustreerd. Wel heb ik mensen om me heen nodig die me echt weten uit te dagen. Soms hebben zij de kleinste budgetten of soms zijn ze lastig om mee samen te werken. Maar alleen het eindresultaat telt. Gruwelijk goed is een heerlijk gevoel.

Mijn vak zit vol met ambachtelijkheid. Ik moet instrumenten kunnen bespelen. Ik moet de muziektheorie kennen. Ik moet weten hoe ik brom en ruis kan verwijderen. Ik moet weten hoe muziek samenhangt met bewegende beelden, stilstaande beelden, met mensen die spreken, met achtergrondgeluiden die klinken. Ik moet de muziekhistorie kennen. Ik moet de relatie tussen geluid en muziek kennen. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. En omdat het een creatief vak is, is die ambachtelijkheid geen statisch gegeven. Elke dag leer ik wel iets over muziek en geluid dat mij verder helpt. Daarom daagt dit vak mij ook zo uit, omdat het een oneindige diepgang kent.

De ambacht, de routine stelt mij in staat om razendsnel allerlei gangbare zaken uit te voeren. Maar mijn eigen brandende creativiteit stelt mij in staat om uit dat gangbare te breken, zodat het niet teveel routine wordt en meer van hetzelfde. Hoewel klanten en het publiek dat vaak wel willen. De massa wil namelijk graag een herhaling van een herhaling. Anders begrijpt de massa het niet meer. Maar dat wat de massa vernieuwing noemt is nooit echte vernieuwing. Het is zuiver underground dat mainstream werd. Zoals het met de bebop jazz gegaan is (pas toen het in de grotere bekende clubs te horen was werd het door blanke journalisten “ontdekt”). En de rock and roll (Hilversum weigerde het begin jaren 6o te draaien waardoor Veronica vanaf zee deze muziek begon uit te zenden). Internet, via de blogs met name, is natuurlijk ook een goed voorbeeld.

Het gevecht tussen de voorhoede en de mainstream is een lastige. Je moet het voor jezelf interessant kunnen houden, maar er moet ook brood op de plank. Mijn oude gitaarleraar Ferry Robers moest weleens voor Vader Abraham een dingetje doen: “pagina 1 uit het eerste gitaarboekje, van die kampvuur akkoorden”. Ferry mocht van Abraham niet te moeilijke muziek spelen. Dat is een pijniging voor een muzikale ziel. Da’s 0 inspiratie en 0 ambacht. Creativiteit moet daarom een kans krijgen. Altijd. Omdat de meeste van die “gekke dingen” die kunstenaars doen namelijk ooit mainstream zullen worden.

Het is, zoals ik begon, immers allemaal een kwestie van tijd.

Categorieën
uitgesproken

Visualiseer het geluid

In deze video komen beeld en geluid op een prachtige manier samen. De muzikale elementen bestaan slechts uit ritme en hier en daar wat dissonante harmonie, maar het grootste effect heeft het sound design in deze productie.

Vaak is audio een sluitpost en wordt het pas gemaakt wanneer de beelden klaar zijn. Het kan best zijn dat dat proces in deze productie precies is omgedraaid. Zeker weten doe ik dat niet. Hoe dan ook, beeld en geluid vallen hier naadloos samen.

Een prachtig voorbeeld dat een onderdeel was van LEV (Visual Electronics Lab) Festival. Zie ook de website van de organisatoren van dit Spaanse festival Laboral.

Categorieën
uitgesproken

Het Kantoor werkt niet meer, lang leve Het Nieuwe Werken!

Het Nieuwe Werken - Den Haag
foto: Marco Raaphorst / CC BY 2.0

Vroeger zat men bij elkaar in 1 gebouw omdat de ene medewerker een brief tikte, dat in een bakje ‘post-uit’ legde en vervolgens door een medewerker van De Postkamer werd bezorgd bij de betreffende persoon van een andere afdeling. Als je iets met P&O moest doen, dan hoefde je de trap maar naar beneden te nemen, links de gang in en dan de 3e deur rechts te nemen. Goh, wat vonden we dat handig, alle medewerkers in 1 pand onderbrengen! Hoe kostbaar en niet efficiënt is dat te noemen, tenminste heden ten dage. Hoe vaak had je per week P&O nodig? Of moet ik vragen hoevaak per maand, of per jaar misschien? Met sommige afdelingen en mensen uit Het Kantoor had je helemaal nooit iets te maken.

Categorieën
uitgesproken

een vrouw van 40 met een sigaret

spinvis-w500-h500

Mijn dochter Puck was al geboren. Ze lag in de buggy. We waren in Haarlem. Ik beluisterde hem daar op de hoofdtelefoon ergens in een CD-shop dichtbij het station. En ik wilde hem, die eerste van Spinvis.

De frisheid zat erin. De onafheid. De weeffouten had ‘ie in het tapijt laten zitten. De iele gitaartjes. Een stem als een schommel. Een man in Nieuwegein had er jaren op zitten zwoegen en dit was zijn hoogtepunt. Beter kon ‘ie niet. Maar hij had alles mee. De pers enzo.

Spinvis klom uit de klei op het juiste moment. Rechtstreeks vanaf die zolderkamer naar het podium van Crossing Border.

Zijn sounds gebruikte ik ook. Bijvoorbeeld dat Farfisa orgel. Reason. Iedereen werkte daarmee in die tijd.

Als je het dan hebt over inspiratie, ja die 1e Spinvis inspireerde mij.

Dus kocht ik de OOR van deze week. Met een Spinvis die terugkijkt op zijn eerste plaat. De naam van mijn oude band, MAM, valt.

Popmuziek gaat nooit dood. Want de perfecte popsong is nog steeds niet geschreven. Ik heb er zeker 15 klaarliggen die nog opgenomen moeten worden. Al is het alleen om daarmee de driehoek Tilburg, Nieuwegein, Den Haag passend te maken…

(foto: http://www.flickr.com/photos/98154794@N00/ / CC BY-NC-SA 2.0)
Categorieën
lummelen

Inspireren

Scheveningen

Omdat ik tijdens deze dolle weken mijn doelgroepen bedien, wil ik het vandaag over inspireren hebben.

Zelf had ik er nog nooit bij stilgestaan. Dat wat ik doe inspirerend voor anderen kan zijn. Als iemand mij weleens vroeg wat ik wil met mijn weblog of wat mijn doel is met het geven van een lezing of een masterclass, dan kwam vaak de term Kracht naar boven.

Maar goeds, je zou het ook Inspireren kunnen noemen. Dat je door mijn verhaal denkt: laat die Raaphorst lekker De Enge Ziekte krijgen! Waarna je vervolgens iets gaat doen waarvoor ik misschien wel de aanzet gegeven heb. Wellicht precies het tegenovergestelde van wat ik beweer. Lekker eigenwijs. Geen volgeling. Zelfs bij de Daila Lama krijg ik daar enorme jeuk van. Geen mens is een heilige. En noemt iemand zichzelf zo dan leidt ‘ie aan grootheidswaanzin. Maar dat terzijde.

Je kunt trouwens beter lummelen dan doelen nastreven. Inspiratie of niet. Van doelen nastreven kun je heel sjagerijnig worden. Want veel doelen haal je niet en bij sommige doelen denk je 1 seconde later: what’s next? Probeer maar eens een berg te beklimmen. Eenmaal op de top denk je misschien ‘kut, we moeten ook nog terug’ of ‘wat een smog!’ of ‘shit, ik mot pissen’. Dan kun je maar beter met je pik in het zand gaan liggen met een blik op de zee en beseffen dat de Noordzee een oerkracht heeft waar jij niet tegenop kan. Dat je daar echt wel eerst even wat peper voor in je reet moet stoppen. Dat je om dat te bereiken vooral niet moet luisteren naar mensen die je vertellen dat je alles volgens De Bewezen Paden moet doen. Nee, tijdens dat lummelen, kijkend naar de Noordzee hoop ik dat je voelt dat jij net zo krachtig kunt zijn als die zee. Dat jij die zee bent. En dat het simpel is. Overtuigd. Blind. Omdat het goed voelt. De JIJ in het verhaal. Niet dat halfzachte verhaal van anderen. Dat veilige verhaal. Dat verhaal dat je doet voelen dat jij minder bent dan die heilige. Dat je ellende moet zien te voorkomen. Dat het je zal breken in plaats van sterken.

Dat het eb beter zou zijn dan de vloed.

(foto: carolune / licentie: Creative Commons BY-SA)

Categorieën
uitgesproken

Inspiratie

lightbulbVergeet het maar, inspiratie bestaat niet.

Inspiratie is namelijk gewoon het krijgen van een idee. Iedereen heeft weleens een idee. Bijvoorbeeld door te besluiten de bank een meter te verplaatsen.

Je kunt er ook niet op wachten. Het is er altijd. Het enige dat het verlangt is arbeid. Aan de slag gaan.

Het idee kan zijn: laten we met ons bandje 3 weken een studio boeken. Want denk je nu echt dat een bandje pas een studio belt als ze geïnspireerd zijn? Nogmaals, dat bestaat gewoon niet. Het begint met een klein idee, je gaat aan de slag en voor je het weet heb je een stukje muziek. Als jij dik tevreden bent, met dikke armen zit te kicken, dan is het goed. Wat anderen ervan vinden is niet zo interessant. Jij hebt gelijk, anderen niet. Tenzij zij ook iets maken. Maar goeds, dat terzijde. Is iets voor een volgende keer. Een blogstuk over kwaliteit (tja, zal het bestaan?).

The Beatles zaten vrijwel elke dag in de studio. En geloof me, ik weet waar ik het over heb. Ik heb het boek The Complete Recording Sessions gelezen. Elke dag in Abbey Road spelen en experimenteren. Prutsen. Pielen. Bij kinderen noemen we dat spelen. Het gekke is in de muziek dat muziek ook Gespeeld wordt. Geeft te denken, toch?

Ja, ik heb gewoon gelijk. Zo zit het: inspiratie bestaat niet. Gewoon aan de slag gaan en niet zeiken, punk!

Dit alles naar aanleiding van:

@Raaphorst Je hebt veel inspiratie de laatste tijd?

(tweet)

(CC BY foto: House Of Sims)