#followme documentaire: nep wordt serieus genomen

We vinden het allemaal niet leuk als iemand zich anders voordoet dan ‘ie werkelijk is. Tenminste dat dacht ik, maar na het zien van #followme VPRO documentaire denk ik daar anders over. Programmamaker Nicolaas Veul is in de wereld achter Instagram gedoken, een wereld die bestaat uit verkopers en kopers van likes en followers.

Geen enkele verkoper van likes wil geïnterviewd worden met uitzondering van een verkoper die onherkenbaar in beeld wordt gebracht inclusief stemvervormer. Zo bang is ‘ie dus dat hij ontmaskerd wordt. Bang voor wie? Voor Instagram misschien? Nicolaas bezoekt het kantoor van Instagram in Amerika alvorens er eerst een paar emails naartoe te sturen. En wat denk je? Ze willen hem (lees: journalist) niet te woord staan. En bij de balie wordt hem verboden te filmen. Instagram roept ons op zoveel mogelijk foto’s en video’s openlijk te delen, maar zelf is een tot op het bot gesloten bedrijf. Heel cynisch en hypocriet.

Mijn bek viel meerdere malen open tijdens het kijken. Je wordt moedeloos van zoveel nepheid van de “influencers” die voor de camera verschijnen. En let wel, niet allemaal kopen ze likes, sommige jagen op likes door foto’s te plaatsen die het publiek wil zien. Maar ook die foto’s zijn fake. We zien hoe zo’n influencer “gezellig” op een terras een hamburger zit te eten. Het lijkt net alsof hij een hap neemt, alleen neemt hij geen hap. Hij laat de hamburger zelfs onaangeraakt op een bank achter. Zelf is ‘ie geen maatje teveel, ik vermoed uit angst dat mensen hem dan niet meer okay zullen vinden. Alles voor het perfecte plaatje dus, ook al is dat plaatje volkomen fake. Een dombo kijkt erna en zal denken: “goh wat een leuk leven.” Zelfs ouders blijken likes voor hun kinderen te kopen, dan vallen ze niet zo uit de toon… en dat noemt zich opvoeders?

Ook de grote sterren blijken aan dit systeem mee te doen en kopen op grote schaal hele volkstammen (miljoenen!)  aan fake followers, een percentage dat soms oploopt tot wel 40%! En het is nog vrij effectief ook want een foto met heel veel likes “die moet wel goed zijn”, zo denken heel veel domme mensjes. De aantrekkingskracht van getallen. Zo werkt het met prijzen ook (product moet dan wel goed zijn, wat aantoonbaar onzin is), met hits (grootste nummer 1 hits zijn soms muzikale gruwels), met mensen met veel volgers (die zal wel heel goed zijn, wat juist vaak niet zo is) en ga zo maar door.

En ik maak mijzelf geen illusies, ook voor de muziekservice Spotify kun je plays kopen. Vele artiesten hebben dus een hoge positie gekocht. Veel van die hoog genoteerde muziek klinkt in mijn oren als smurfensnotmuziek, ik kan het me niet voorstellen dat mensen die slijmerige rotzooi mooi vinden, maar dat is wel zo, mensen zijn dol op deze nep “muziek”.

En serieus dat die lui zijn! Je ziet ze nooit lachen, ze zijn alleen maar bezig met hun eigen populariteit. Lachen doen ze alleen wanneer ze op de foto moeten. Maar nog erger is dat deze kleuters eigenlijk heel somber en cynisch zijn. Het is een geestelijk afwijking die als een virus anderen besmet. Want inmiddels lijkt zowat iedereen in de ban van de likes te zijn.

Het mag wel een stuk minder cynisch allemaal. Een mens heeft immers houvast nodig in het leven. Echt is heel belangrijk, meer dan ooit tevoren.

 

Niets gemist

Ben nu 1 maand gestopt met sociale media. Heb gisteren wel even op Facebook en Twitter gekeken naar wat ik gemist zou hebben. Tussen de meldingen van Twitter en Facebook zat werkelijk helemaal niets dat ik belangrijk acht. Ik heb dus HELEMAAL NIETS GEMIST. Twitter en Facebook zijn irritante discussieplatforms geworden. Instagram staat vol zielloze foto’s waar ik geen enkele behoefte aan heb. Al die diensten lijken in niets op de anarchie die op blogs nog altijd leeft. Op Twitter en Facebook is de dataverhoering zo zichtbaar. Ik kreeg er vele mails over. Wie me allemaal zouden missen. Zo vals! Want geen hond die me mist. Prima hoor. Duidelijk. Twitter en Facebook willen me graag terugzien omdat ze centjes aan me kunnen verdienen.

Valse media dus!

Ik blog al bijna 2 decennia in absolute vrijheid. In woorden die van mij zijn en van mij blijven op mijn eigen blog, op mijn eigen domein.

Ik blog dus ik besta.

Een maand lang zonder “sociale” media?

Wat nu als ik volgende maand me een maand lang afzonder? Dan zal de documentairereeks waar ik al bijna 2 jaar aan werk lekker opschieten. Heerlijk doorwerken aan de editing zonder afgeleid te worden door “sociale” media die op basis van een algoritme denkt te weten wat ik leuk vind. Dat bepaal ik ZELF wel! Fuck you Twitter, YouTube, Facebook, Instagram met jullie ranzige algoritmes!

Ik zal nogal wat appjes moeten weggooien van mijn telefoon. Hoewel dat mij een tof gevoel zal geven. Met zo min mogelijk meuk leef je simpelweg lichter. Ik ken dat gevoel en ben sowieso redelijk minimalistisch ingesteld en weet me te beperken. Ik word er productiever en creatiever van.

Geen Twitter, Facebook, YouTube, Instagram en ga zo maar door. Ik kan nog wel een blogje tikken als ik daar zin in heb. Maar dat ga ik dus niet roeptoeteren op “sociale” media. Ik stuur hem gewoon het universum in. Voor wie mijn blog volgt en voor wie mij googlet. Zo niet, ook goed.

Ik. Wil. Het. Zelf. Doen.

En dat ga ik doen. 1 november 2017 trek ik me een maand lang terug. Die ervaring zal ik delen hier op mijn blog. En misschien gaat het me bijzonder goed bevallen en ga ik voor een verlenging voor onbepaalde tijd.

Duurzaamheid Flickr versus vluchtigheid Instagram

brugge

Al ruim 9 jaar heb ik een Flickr account. Pas sinds kort zit ik ook op Instagram.

Gek eigenlijk dat je er zomaar weer een account bijneemt. Mijn dochter vond het te gek dat ik “op Insta” besloot te gaan. Alleen bezorgt het mij nu een nieuwe brainwave, want wanneer moet ik iets op Insta en wanneer op Flickr zetten? Of op beiden toch maar?

Vooralsnog lijkt Instagram heel vluchtig en beperkt in haar mogelijkheden. De korte videofunctie die er sinds een poosje op zit vind ik wel heel handig, met name door sound designers en muzikanten waar ik internationaal contact mee heb wordt dat veel gebruikt. Het heeft een voordeel ten opzichte van YouTube omdat deze video’s slechts 15 seconden lang mogen zijn en direct beginnen met afspelen. Op die manier krijg ik snel een indruk van waar mijn collega’s mee bezig zijn.

Instagram lijkt een beetje het visuele broertje van Twitter. Men laat zien waar men mee bezig is. Alleen de laatste paar foto’s worden bekeken als ze langskomen in de stream en men klikt dan al dan niet op like of laat een reactie achter. Nogmaals, het is vluchtig tooltje.

Instagram biedt geen mogelijkheden tot het opbouwen van een serieus fotoarchief. Instagram slaat de foto’s in een totaal onbruikbaar 612×612 pixels formaat op (what the fuck were they smoking?) wat het gebruik ervan voor andere doeleinden drastisch beperkt. Bovendien is het bedrijf een onderdeel van de slangenkuil van Facebook hetgeen bij mij in twee opgetrokken wenkbrauwen resulteert.

Flickr is daarentegen de meest serieuze fotosite met een belangrijke archieffunctie. Niet alleen kun je jouw foto’s in hoge resolutie uploaden. Je kunt sets en groepen maken. Nou goeds, dat weet je vast allemaal wel. Maar het punt wat ik juist wil maken is dat Flickr heel veel aandacht aan je gehele foto-archief geeft, ipv alleen tijdelijke aandacht voor de laatste paar in je stream, zoals de concurrentie dat doet. Dat zie ik in mijn statistieken terug. Veel oude foto’s worden nog dagelijks een paar maal bekeken. Mijn meest bekeken foto heeft meer dan 8000 views. Het is geen uitzondering, veel van mijn foto’s zijn duizenden keren bekeken. Diversen zijn gebruikt in boeken, soms zelfs voor een omslag, en op veel websites (zoals BoingBoing, NOS, NRC) en Wikipedia.

Deze week bezocht ik samen met mijn vriendin de stad Brugge. Een goed moment om de camera van mijn nieuwe smartphone eens flink uit te proberen. In combinatie met de geweldig app van VSCO blijkt dat ik geen dure camera en laptop meer nodig heb om foto’s te schieten, te bewerken en te uploaden naar Flickr, Instagram, Facebook, Twitter of andere hipster-plekken. De smartphone alleen volstaat uitstekend. En qua views zit ik op Flickr de laatste paar dagen weer ruim boven de 1000 per dag. Hoewel dat vrijwel nooit lager is 500 views trouwens. Gisteren stond de teller op 2590. Dankzij Flickr krijgen die foto’s dus behoorlijk veel aandacht. Meer dan ik via mijn blog zou kunnen bewerkstelligen. Vandaar dus dat ik er al 9 jaar zit.