Wrijven tot je eelt ziet

vingers op het scherm

Kinderen die bij opa en oma het tv-scherm staan te aaien. Een bekend beeld?

De jongste generatie snapt echt niet hoe wij het zo lang vol hebben gehouden met die rare muizen en dat lompe toetsenbord. En laat dat laatste ook nog eens uitgevonden te zijn voor blinden.

Het kan raar lopen. Vergeet de term invoerapparaten. Vergeet de term randapparatuur. Het scherm is het hele ding. Een verdienste van Apple.

(foto: thebarrowboy / creative commons BY)

Snel publiceren is hip, ja boeien!

Hardlopers zijn doodlopers. En toch gaat iedereen vandaag de dag in die Rat Race volledig mee.

Het gemak dat je met je iPhone, of Android patsboem! een foto kunt maken en dat ‘ie een seconde erna al op het internet staat en automatisch naar je 700 followers wordt doorgestuurd, we vinden dat allemaal mooi. Toch?

Nou, ik niet echt. Natuurlijk is het handig wanneer een vliegtuig neerstort, voor die nieuwsdingetjes, maar voor de rest? Voor veel dingen werkt het net even wat beter om goed af te wegen wat echt de moeite waard is. Dat doet een schrijver van een boek ook. Of een documentairemaker. Of een fotograaf. Een goede maker laat zichzelf vooral zien door de keuzes die hij of zij maakt. En voor een heel groot deel zit de kunst er juist in wat je weglaat, of weggooit.

Ook het argument dat de techniek steeds eenvoudiger wordt, levert juist niet altijd wat op. Want wat doe je met de bespaarde tijd? Die vul je in met andere dingen. Per saldo fokt die snelheid ons dus enorm op. Een rustigere houding is volgens mij beter en gezonder. De tijd nemen om afwegingen te maken, daar is helemaal niets mis mee. Sterker nog: dat is wat een goeie maker onderscheid van een prutser.

Podcasting meer rock & roll dan rock & roll

Via audio een verhaal vertellen, podcasting dus, is als het maken van een collage bestaande uit muziek, geluid en gesprekken. Daarom vind ik die vorm dan ook vele malen interessanter dan popmuziek. Bovendien zit het niet in dat rigide format van couplet, refrein, couplet, refrein, bruggetje vast.

En waarom zou je zingen? Je kunt ook praten. En je kunt ook niet-muzikale geluiden gebruiken. Popmuziek vernieuwt niet meer. Okay, we gooien tegenwoordig een sidechain-compressor over het geheel en spelen een beetje met dat pompende geluid. Geluidstechnisch erg leuk, maar qua vernieuwing in de vorm? Niets, naks, nado.

Podcasting werd ineens spannend voor mij een paar jaar geleden. Omdat het het concept rondom muziek en geluid op zijn kop zet. Alles is mogelijk. Soms met op maat gesneden muziek. Soms met een spannende montage. Spannend sound design. Soms met waanzinnige verhalen. Laat ik een paar opvallende podcasts uiteenzetten:

  • This American Life – waanzinnige verhalen, de beste storytelling die je je kunt voorstellen, niet te clean en perfect, en met lekkere stemmingsverhogende muziek.
  • Radiolab – wetenschappelijke verhalen simpel gebracht. Waanzinnig sound design, maar slaat soms een beetje teveel door in effectbejag (“kijk ons een handig zijn met die editor!”) en soms zelfs kinderachtigheid.
  • Love + Radio – mijn favoriet. Misschien niet helemaal constant qua kwaliteit, maar de beste afleveringen zijn waanzinnig. De montage is vernieuwend. Zuchtjes worden soms herhaald als effect, soms worden er effecten gebruikt om de aandacht in de stemmen vast te houden. De muziek neemt je mee, haalt je eruit, versterkt en verstoort. Als een film zonder beeld. En allerlei ‘probleempjes’, stoten tegen de microfoon, wind die in de microfoon blaast worden er niet uitgehaald en soms zelfs benadrukt net zoals een rondzwabberende camera die sinds Lars von Trier’ DOGMA 95 weer helemaal in is. Rauw, speels en paradoxaal.

Ik heb het gebied nog nauwelijks echt verkend vind ik zelf. Mijn handen jeuken om het te gaan doen. Een beetje zoals Love + Radio. Die punky benadering, lofi, de opwinding van het gesprek, de humor, dat inspireert.

Podcasts zijn overigens super populair. Ook zeker onder de jeugd. De generatie die de hele dag met een iPhone of iPod op het hoofd rondloopt. Hoewel ik mijzelf eerder tot de walkman-generatie (geniale uitvinding trouwens!) beschouw. Juist dat niet op een scherm te hoeven kijken is wat audio zo leuk maakt. Jij en je hoofdtelefoon. En niemand die kan horen wat jij hoort. Een privé-zaak.

Mijn sound design voor Nimbuzz iPhone app

Nimbuzz is een applicatie waarmee je gratis kunt bellen, chatten, en files kunt versturen via je mobiele telefoon. Alle contacten van Skype, MSN, Yahoo, ICQ, AIM, Google Talk etc. kunnen via de applicatie gecombineerd worden.

Voor de iPhone versie van Nimbuzz heb ik diverse geluiden gecreëerd. Het gaat om geluiden wanneer een chat-bericht binnenkomt, of wanneer je een SMS ontvangt. Volgende week zal ik een aanvullend geluid voor de applicatie maken, en in de toekomst wellicht nog wel meer.

Deze applicatie krijgt goeie kritieken (bv op RWW). En is gratis te downloaden via de Apple App Store: Nimbuzz app @ Apple App Store.