Thundercat is een heerlijke eclectisch cat

Het dualisme in de mens moet heerlijk botgevierd kunnen worden. Of niet soms? Dat hoef je Stephan Bruner geen twee keer te vragen. Laat staan, drie keer. Deze man speelt bas bij de snoeiharde punkband Suicidal Tendencies èn bast soms op een tourneetje bij Erykah Badu èn heeft ook zijn eigen formatie onder de naam Thundercat, waarmee ‘ie in falset zingt en tegen jazzrock aanschuurt. Het gaat bij hem allemaal hand in hand.

Vind jij dat soort grote muzikale tegenstellingen raar? Ik niet. Het is tenslotte allemaal muziek en daarin heb je slechts 2 variaties: goeie en slechte.

Thundercat!

Ik kan me dus heel goed voorstellen dat er hele volksstammen zijn die dit onwaarschijnlijk KUT vinden. Maar ik dus niet.

Een zingend mens. Hier wordt een popliedje gezongen, niet waar? Omlijst met jazzrockende basslijntjes. Een traan rolt van Jaco’s wang af.

Harmonisch springt het lied. Van toonsoort naar toonsoort. Mijn hemel die zanger is hard op zoek naar zijn toonsoort zeg!

De Wurlitzer speelt een solo. De sax doet dat ook. En dan gaat die zanger op zijn bas van snaar. Gruwelijk! De muziekpolitie keurt dit allemaal af. Solo’s! Kan niet, mag niet! Virtuositeit. Verzet! Dit is niet punk! Keith Richards zou zoiets nooit doen.

Fuck alle rules nog aan toe zeg! Thundercat!