John Lennon, van kind van de natuur naar een jaloerse man

Het leuke van die heruitgave van het White Album is dat deze naast het reguliere dubbelalbum ook voorzien is van de Esher Demo’s die opgenomen zijn bij George Harrison thuis in Esher, mei 1968. Ze klinken onwijs goed. En opvallend is dat sommige nummers niet eens veel afwijken van de definitieve versies zoals ze in Abbey Road zijn opgenomen. Hoewel je eigenlijk EMI Studios moet zeggen want pas in 1970 werd de naam omgedoopt tot Abbey Road.

Een van die Esher Demo’s is het nummer Child Of Nature van John Lennon dat je direct herkent aan de melodie. Het nummer viel af voor White Album, waarschijnlijk omdat Lennon niet tevreden was over de tekst. De tekst is namelijk te zoetsappig.

The Beatles waren behoorlijk in de band geraakt van Maharishi Mahesh Yogi met zijn vele volgelingen waardoor ze hem zelfs in India opzochten in februari 1968. Dat bezoek zette Lennon aan om Child Of Nature te schrijven. McCartney schreef naar aanleiding van dat bezoek ook een song: Mother’s Nature Son. Beide nummers komen tekstueel redelijk overeen maar de tekst van McCartney is wat beter, wat poëtischer, dan die van Lennon. Child Of Nature komt niet op het White Album terecht, Mother’s Nature Son wel.

Child Of Nature komt op de plank te liggen totdat Lennon de tekst ervan wijzigt in Jealous Guy en het opneemt voor zijn album Imagine uit 1971. Een geweldig nummer waarin Lennon kleur bekent, blind van verliefdheid verandert hij in die jaloerse guy.

Overigens raakte Lennon ontgoocheld door de Maharishi en schreef zodoende in India er nog een nummer over. Een nummer dat Maharishi zou gaan heten maar op verzoek van Harrison gewijzigd werd in het veel poëtischer Sexy Sadie. Dit nummer kwam wel op het White Album terecht. Logisch want het is een geweldig nummer en voorzien van de karakteristieke bijterige toon van Lennon.

Sexy Sadie what have you done
You made a fool of everyone

Naïeve idealen?

peace

Gisteravond zag ik Rock the war op televisie, een documentaire over de relatie tussen oorlog en popmuziek. Lucky Fonz III kwam aan het woord. En hoewel ik altijd dacht dat hij veel had met de idealen van met name de generatie musici uit de 60er-jaren, dit bleek niet helemaal zo te zijn. Hij noemde John Lennon’s protest “Give Peace A Chance” behoorlijk naïef en sprak uit dat popmuziek haar zeggingskracht kwijt is. Internet zou volgens hem die rol overgenomen hebben.

Maar Lennon koos juist niet alleen voor de liedvorm om aandacht voor zijn idealen te vragen. De Bed-In die hij in het Amsterdamse Hilton samen met Yoko in 1969 deed had niets met muziek te maken. Maar het was wel een hele effectieve manier om aandacht te krijgen.

Als er een muzikant is die de noodzaak om op te komen voor je rechten aan de orde heeft gesteld dan is het Bob Marley wel. Ik mistte hem in deze documentaire. Get up stand up, stand up for your right. En daar is helemaal niets naïefs aan. Mensen proberen te onderdrukken via armoede, via beperkte toegang tot kennis en middelen, via voorrangsregelingen voor bepaalde personen, exclusiviteit, dàt is pas naïef.

Van de week schreef Lucky een protestbrief aan koning Willem-Alexander. Hij kan het dus wel, die Lucky. Maar wat denk je? Slechts 4 retweets…

(foto: Nationaal Archief / CC-BY-SA)

Schoonheidsfoutjes in Working Class Hero

Vandaag viel me iets in Working Class Hero van John Lennon op. Zo hoor je op 1 minuut en 25 seconden ineens dat de klank van de gitaar anders wordt. Wellicht maakte Lennon een foutje en werd een nieuwe opname vanaf dat punt ingeprikt. De klankverandering kan zijn veroorzaakt doordat de positie van de gitaar ten opzichte van de microfoon veranderde. Dat heb je al snel, akoestische instrumenten luisteren wat dat betreft heel nauw.

Vanaf 1 minuut en 45 seconden gaat de track weer over naar de vorige take alleen heeft de technicus niet helemaal goed geluisterd want er is op die manier een dubbel akkoord ingelast. De stem van Lennon compenseert het echter, waardoor het vrijwel niemand zal opvallen. Er zitten nog wat meer schoonheidsfoutjes in dat nummer, met name in de gitaarpartij waar niet alle akkoorden netjes aangeslagen worden. Gelukkig maar want van perfectie worden we niet gelukkig!

De rEvolutie begint nu: Occupy Den Haag

occupywallstreet-w680

Het begon allemaal met een oproep op 13 juli van Adbusters:

On September 17, we want to see 20,000 people flood into lower Manhattan, set up tents, kitchens, peaceful barricades and occupy Wall Street for a few months. Once there, we shall incessantly repeat one simple demand in a plurality of voices.

Occupy Wall Street dus, dat nu al bijna een maand aan de gang is en groots aan het overwaaien is naar andere delen van de wereld onder de noemer Occupy Together. Decentraal doet men mee en er wordt dankbaar gebruik gemaakt van sociale media zoal Twitter, Facebook, Flickr, Vimeo en ga zo maar door. En er zijn livestreams via livestream.com.

Dit is nog maar het begin. Op 15 oktober 2011 zal een Occupy Den Haag starten die tenminste 2 weken gaat duren. Op Facebook hebben al bijna 900 personen zich ingeschreven voor dit event. Het kapitalisme heeft compleet gefaald en het volk pikt het niet langer. Je moet van een andere planeet komen wil je dat niet hebben zien aankomen.

Het kiezen van vertegenwoordigers die hun afspraken niet nakomen is GEEN democratie. Een land dat staatsschulden heeft door de monopoliepositie van de banken op het drukken van geld is GEEN vrij land.

#OccupyDenHaag is een actie in samenwerking met de #globalchange en #occupytogether protesten. Wij willen door een vreedzaam protest de aandacht op deze onderwerpen vestigen.

We nodigen iedereen uit om met ons naar oplossingen te zoeken en met ons een verbetering te bewerkstelligen! Vooruitgang, vooruitstreven, samenwerken en bewustwording zijn de sleutelwoorden van deze protesten.

Hou komende tijd de Haagse site Hofstijl in de gaten! Wij zullen verslag doen van deze zeer noodzakelijke demonstratie.

John Lennon zou meer dan trots zijn.

(foto: Michael Dolan / creative commons BY)