Melodiefabriek 12 jaar!

Mijn eigen bedrijf, mijn toko, mijn Melodiefabriek, mijn soulful company for super sonic stuff bestaat vandaag 12 jaar!

  • Mijn muziek en geluiden reizen de hele wereld over.
  • Ik verkoop geluiden via mijn webshop aan klanten wereldwijd.
  • Sinds een paar maanden kan ik mijzelf labelen als soundartist/geluidskunstenaar omdat mijn muziek voor de expositie Momentum maanden lang in het San Jose Museum of Art te beluisteren was.
  • Mijn muziek wordt in enorm veel video’s gebruikt.
  • Mijn album KlankBeeld is inmiddels meer dan 53.000 keer gedownload.
  • Mijn geluiden voor Propellerhead Reason software worden door vele muzikanten wereldwijd gebruikt.
  • Ik krijg veel complimenten van vakbroeders en geïnteresseerden.
  • Op het moment van schrijven ben ik bezig aan 2 hele toffe muziekopdrachten.
  • En zo kan ik nog even doorgaan.

Ik ben vastberaden en tevreden.

Dit is precies wat ik wil. Ik draai heel lekker.

Mijn album KlankBeeld is meer dan 35000 keer gedownload

cc

Het feit dat mijn album KlankBeeld inmiddels al ruim 35000 keer (op het moment van schrijven, zal inmiddels al veel hoger zijn) is gedownload via Free Music Archive is wel iets om over naar huis te schrijven. Zoals iedereen wel weet is de aandacht voor muziek online schaars. Er is immers zoveel. Dus hoe krijg je de aandacht?

Het antwoord op die vraag is een lang verhaal. Een verhaal dat voor mij voor een groot deel samenhangt met mijn gebruik van Creative Commons licenties waar ik nu alweer bijna 10 jaar mee werk. Net als Gurdonark die ik onlangs nog aanhaalde in een blogpost. En die er net zo positief over denkt als ik.

Wij spreken van Sharing Culture, een begrip dat vele jaren ouder is dan het begrip Social Media. Een term die ik overigens graag zou willen omdopen tot Sharing Media. Bij deze dan maar?

(foto: TilarX / herbewerking: Marco Raaphorst / CC BY)

Update: De 50.000 is inmiddels gepasseerd.

Fuck yeah KlankBeelden!

Ooit besloot ik wekelijks KlankBeelden te maken. Muziek die aansluiting vond bij een foto en zo als illuster duo in een post terecht kwam op mijn blog. Het werd een sport om dat zo naadloos mogelijk te doen, om die muziek totaal en helemaal op het beeld te laten aansluiten. Ik deed het bijna 2 jaar lang, week in week uit. Niemand deed het me na. Fuck yeah!!!

Goeroe opmerking: Eigenlijk laat een foto zich niet makkelijk omzetten naar muziek. Er zit geen tempo in de beelden want alles staat stil. Het hele gevoel van tijd is immers weg. Eigenlijk zou het 1 klank moeten zijn. Ook een idee trouwens. Dat terzijde.

Anyway peoples…

Een poosje geleden besloot ik wat van die KlankBeelden op het Free Music Archive te zetten en je weet hoe dat gaat, je vergeet het. Totdat ik zojuist weer keek. Opvallend: 10497 listens en 9324 downloads. Fuck yeah, daar ga ik wel stoer van onder mijn oksel naar ruiken!

Was getekend,

Uw stilstaande beelden componist

Micha Hamel verklankbeeldt De Rode Kimono van Breitner

de-rode-kimono

George Hendrik Breitner, die gezien wordt als een Amsterdamse schilder, had zijn roots toch echt in Rotterdam en Den Haag liggen. Maar goeds de kunstgeschiedens en Amsterdam in het bijzonder wil graag de werkelijkheid soms eenvoudiger voorstellen dan zij is (lang leve storytelling! #not). Breitner werkte bijvoorbeeld ooit samen met Mesdag en was lid van de nog steeds bekende Pulchri Studio in Den Haag. Om maar iets te noemen.

Componist Micha Hamel heeft speciaal voor het Holland Festival het beroemde schilderij De Rode Kimono van Breitner omgezet naar muziek. In een recente Groene Amsterdammer kwam ‘ie daarover aan het woord. Ik kon me niet echt vinden in dat verhaal, maar toch ben ik nieuwsgierig naar dat stuk. Want ook ik heb heel veel stilstaande beelden voorzien van muziek. Misschien nog wel meer dan bewegende beelden. Zoals onlangs nog voor het Haagse kunstproject Haagse Kunstgrepen.

Bij mij gaat het meestal om een korte bijdrage. Met een paar noten probeer ik het gevoel van het schilderij neer te zetten. Micha kon voor zijn stuk echt de tijd nemen. Hij voert het samen met nog een ander stuk, een Requiem, tijdens het Holland Festival in 1 uur en 10 minuten uit.

Zoals gezegd, ik kan mij niet zo in de uitleg van Micha vinden. Het gaat te ver om die tekst hier door te nemen. Maar wat ik wel graag kwijt wil, is dat er naar mijn idee simpelweg een klik tussen het beeld en de muziek moet plaatsvinden. Tenminste, als je het goed doet. Die klik is er ook wanneer je beelden monteert. Wanneer je een foto bewerkt. Wanneer je een gitaar afstelt op perfecte intonatie. Dat wat zo mooi de Sweet Spot heet. Je weet dat hij daar ergens zit. En dan ineens, voel je hem. Dan zit ‘ie gebakken. Samengesmolten. Eenheid. Liefde.