Return to love

Onze diepste angst is niet dat wij onvolmaakt zouden zijn,
Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen.

Wij vragen onszelf af:
Wie ben ik om mezelf briljant, schitterend, geweldig te achten?
Maar wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God!
Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlicht aan je klein te maken opdat andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.

Wij zijn bestemd om te stralen zoals kinderen dat doen.
Wij zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren.
De glorie is niet slechts in enkelen, maar in ieder mens aanwezig.

En als wij ons licht laten stralen geven we onbewust andere mensen toestemming hetzelfde te doen.
Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

bron

Uitgesprokenheid

Het blijft verrassend dat er evenzoveel overeenkomsten als verschillen tussen mensen te vinden zijn. Ja, nogal een open deur. Maar ook vanavond viel het me weer op.

De een vindt video kneuterig, de ander niet.

In sommige landen vinden ze handen geven vies.

Je zou denken dat mensen elkaar graag willen zien, maar ook dat is niet altijd het geval. Alleen maar naar bewegend beeld kijken dat doe ik ook niet, en ik luister graag naar gesprekken, net zo goed als ik ‘geschreven’ teksten lees. Zeker op de computer. Want daar heb je die keuze, je kunt iemand afzetten, de video stoppen en doorgaan met iets anders.

Maandagavond is de avond van de #blogpraat discussie op Twitter. En telkens valt me op dat er steevast mensen op zoek zijn naar regels, wat er wel werkt en wat er niet werkt. Die zijn op zoek naar een soort steun via Bewezen Modellen. Helaas bestaan die niet. Er zijn geen gouden regels, er zijn überhaupt geen regels die je zou moeten opvolgen om succes of geluk te vinden. Telkens blijkt alles te werken als je maar zelf de overtuiging hebt dat het ook echt werkt. Dan hoeft het ook niet bewezen te worden, dan weet je gewoon dat het werkt.

Juist internet laat die verschillen en overeenkomsten tussen mensen zo helder zien. Die uitgesprokenheid in verschil komt er via bijvoorbeeld Twitter prachtig uit. Daar zie je The Voice of Holland liefhebbers en haters elke vrijdag door elkaar heentweeten. En zo moet het ook zijn. Verschil is mooi.

Daarom vertel ik ook dit verhaal. Mijn verhaal, want als wij niet zouden verschillen dan zou ik dit verhaal ook niet hoeven te vertellen. Et voilà! We hebben een reden van ons bestaan gevonden! En een van de redenen waarom ik blog. Anders zou het allemaal maar zo voorspelbaar worden, niewaar?

Uw dienstbare,

Marco Raaphorst

Inspireren

Scheveningen

Omdat ik tijdens deze dolle weken mijn doelgroepen bedien, wil ik het vandaag over inspireren hebben.

Zelf had ik er nog nooit bij stilgestaan. Dat wat ik doe inspirerend voor anderen kan zijn. Als iemand mij weleens vroeg wat ik wil met mijn weblog of wat mijn doel is met het geven van een lezing of een masterclass, dan kwam vaak de term Kracht naar boven.

Maar goeds, je zou het ook Inspireren kunnen noemen. Dat je door mijn verhaal denkt: laat die Raaphorst lekker De Enge Ziekte krijgen! Waarna je vervolgens iets gaat doen waarvoor ik misschien wel de aanzet gegeven heb. Wellicht precies het tegenovergestelde van wat ik beweer. Lekker eigenwijs. Geen volgeling. Zelfs bij de Daila Lama krijg ik daar enorme jeuk van. Geen mens is een heilige. En noemt iemand zichzelf zo dan leidt ‘ie aan grootheidswaanzin. Maar dat terzijde.

Je kunt trouwens beter lummelen dan doelen nastreven. Inspiratie of niet. Van doelen nastreven kun je heel sjagerijnig worden. Want veel doelen haal je niet en bij sommige doelen denk je 1 seconde later: what’s next? Probeer maar eens een berg te beklimmen. Eenmaal op de top denk je misschien ‘kut, we moeten ook nog terug’ of ‘wat een smog!’ of ‘shit, ik mot pissen’. Dan kun je maar beter met je pik in het zand gaan liggen met een blik op de zee en beseffen dat de Noordzee een oerkracht heeft waar jij niet tegenop kan. Dat je daar echt wel eerst even wat peper voor in je reet moet stoppen. Dat je om dat te bereiken vooral niet moet luisteren naar mensen die je vertellen dat je alles volgens De Bewezen Paden moet doen. Nee, tijdens dat lummelen, kijkend naar de Noordzee hoop ik dat je voelt dat jij net zo krachtig kunt zijn als die zee. Dat jij die zee bent. En dat het simpel is. Overtuigd. Blind. Omdat het goed voelt. De JIJ in het verhaal. Niet dat halfzachte verhaal van anderen. Dat veilige verhaal. Dat verhaal dat je doet voelen dat jij minder bent dan die heilige. Dat je ellende moet zien te voorkomen. Dat het je zal breken in plaats van sterken.

Dat het eb beter zou zijn dan de vloed.

(foto: carolune / licentie: Creative Commons BY-SA)

mijn advies: geloof in je eigen kracht

Wanneer ik geen muziek maak dan doe ik andere dingen. Soms geef ik advies. Bijvoorbeeld aan musici die verder willen kijken dan hun MySpace groot is of aan bedrijven die hun online authenticiteit willen opkrikken. Het lijkt simpel, maar toch is dat het niet.

“geloof in je eigen kracht”

Ik roep het vaak maar dat klinkt een stuk eenvoudiger dan het is. Tenminste, dat krijg ik soms als feedback.

Daarom maak ik soms gebruik van De Techniek Van Het Omkeren. Bijvoorbeeld zo:

  • vraag je af of er misschien wel heel veel mensen zijn die net zo goed zijn als jij
  • vraag je af of er misschien wel een paar mensen zijn die net zo goed zijn als jij
  • vraag je af of er misschien nog wel iemand is die net zo goed is al jij
  • vraag je af of je überhaupt wel goed genoeg bent

En vertel mij dan: welke vraag vond je echt zinvol?

Wees gewoon jezelf!

Als er iets is wat ik mijn dochter probeer bij te brengen is het wel kracht. Kracht om te vertrouwen op gevoel.

Veel volwassenen missen de puurheid van kinderen. Durven het nooit meer over gevoel te hebben. Laat staan het te uiten. Doen nooit meer gek. Komen niet uit voor hun geilheid. Marcheren gewoon mee met de grijze massa.
Lees verder