Shit nummers en shit zang

De laatste keer dat ik met een andere gitarist speelde was in 1990. Ik had mijn HEAO studio er voor aan de wilgen gehangen. En nu, 27 jaar later, stond ik in een oefenruimte in Scheveningen ineens hetzelfde te doen. Dat beloofde wat! Alleen maar eigen nummers, zo was besloten. En ik wilde zingen.

Gisteren, vijf repetities later, heeft de andere gitarist er de brui aan gegeven. Het ontbrak hem aan motivatie om toegewijd de tijd op te brengen om met de eigen nummers aan de slag te gaan. Ik zag het met hem heel erg zitten. Pijnlijk jammer dus!

Direct dacht ik dat het aan die shit nummers lag. En aan die shit zang van mij. De gitarist zei dan wel “het is puur persoonlijk en heeft niets met jullie te maken” maar wilde ‘ie ons/mij niet gewoon sparen?

Fuck it! De schaamte bestrijden, daar is het allemaal mee begonnen. Ik weet nog hoe Quintus vlak voor een optreden in De Pater in mijn oor riep: “kijk die mensen staan voor het podium maar wij staan EROP!” Met knikkende knieën op het podium staan, met een klote gevoel het podium verlaten, de twijfel, de angst, het hoort er allemaal bij. Daar is maar 1 antwoord op mogelijk: 

… and we don’t care!

Terug bij af. Alles is mogelijk. Let maar op!

Cultureel Café Tilburg met ‘zegzeg’: Tom America en Marco Raaphorst

Voorzien van een tafel, een lamp, een stemsampler, een gitaar, een computer en een beamer treed ik aanstaande zondag 27 maart 2016 samen met Tom America voor het eerst op onder de naam ‘zegzeg’.

Cor Jaring met het Magische Pershelm

Cor Jaring met het Magische Pershelm

Dat staat te gebeuren in Cultureel Café Tilburg (Cinecitta – Willem II Straat 29, Tilburg) tussen 12 en 14 uur (wij spelen 3 tracks tussen 13.35 en 13.45 uur).

Aldaar brengen wij onze gesproken muziek ten tonele. We laten ons vergezellen van de stemmen van ondermeer Provo-fotograaf Cor Jaring, kunstenaar Joost Conijn en fotograaf Stefan Vanfleteren.

‘zegzeg’!

NIMBY en Haags UIT Festival (2015)

2 festivals in 1 weekend, gewoon omdat het kan en ze super gezellig zijn: ons eigen buurtfestival NIMBY en het Haags UIT Festival. Dat was dus in dit weekend, nu, hier, terwijl ik het voor je blog.

NIMBY

Eerst alle kinderbuiken met ranja en pannenkoeken vullen is de traditionele start van het NIMBY-festival. Wat wel tot gevolg heeft dat de eerste act, in dit geval een optreden van verhalenmaker Sytze Schalk, geconfronteerd word met een peloton kids dat voor het podium zit uit te buiken.

Zelf begon ik het festival met een goed Haags bakkie van onze eigen urban NIMBY barista.

Met de introductie van ons zelfgebrouwen NimByr Triple Tropisch bier werd er Haagse geschiedenis geschreven. 10% schoon in de fles. Een heerlijk hoppend biertje met een muzikale afdronk. En neem je er 2 dan ga je hele zinnen zeggen.

De band Yellow Grass mocht het muzikale gedeelte aftrappen. Zeer fraaie samenzang en virtuoze gitaarescapades waaiden al snel over onze gezellige Biergarten. Goeie band!

We hadden mazzel want vandaag hadden we zon, zon, zon, een piekplein druppeltje regen hier en daar en nog meer zon, zon, zon. En zoals voorspeld bracht Gerson Main zelf ook wat zon mee ondanks dat het hem die dag wat tegen zat:

Het is best wel een drukke dag. Het is heel snel gegaan, dus moet ik ineens veel regelen. Dus ik was net in de auto een beetje down omdat, weet je wel, heel veel mensen zeiken aan je hoofd.

Dank jullie wel voor jullie goeie vibe. Ik weet niet of dit nog groter gaat worden of dat het juist de magie van dat het zo klein is. Ik vind dat jullie het geweldig doen. Dank jullie wel, want jullie hebben echt mijn dag goedgemaakt.

De carrière van Gerson heeft na de deelname aan het TV-programma De Beste SingerSongwriter Van Nederland een vlucht genomen. Logisch want wat een te gekke vogel! Kijk en luister zelf maar:

Maar ook de slotact Paul Istance and the Magic Mumble Jumble was een feestje. Voorzien van zowel een bassist als een tubaïst, aangevuld met een cellist, leverde dit een interessante gumbo aan geluiden op. Dwepend en opzwepend. Goed om alle buurtjes en buitenlui aan het dansen te krijgen.

Na een uurtje dansen op ouwe klassiekers door Beatnik DJ zat NIMBY 2015 er alweer op. Om 11 uur moest de rust in de wijk wederkeren. Toch grepen een paar leden van Paul Instance and the Magic Mumble Jumble hun kans om nog even een korte jam ten gehore te brengen. En weer ging het dak eraf.

Gezelligheid kent geen tijd in onze wijk met de toepasselijke naam Stroom Der Verademing. Volgend jaar weer? Ja toch!

Haags UIT Festival

Ter voorbereiding op het culturele seizoen is een bezoekje aan het Haags UIT Festival aan te raden. En dus doen we dat. Al jaren. Zo nam ik vanmiddag samen met mijn dochter en vriendin plaats in de geweldige oude zaal van de Koninklijke Schouwburg. Spinvis, Erik de Jong, trad samen met celliste en zangeres Saartje van Camp op. Wat ze deden was klein en intiem. Ik kreeg er een NIMBY-gevoel bij.

Na afloop kocht ik 2 kaartjes voor hun voorstelling van 5 november aanstaande. Dan beloven ze met loops, electronica en een lichtshow aan te treden. De recensies van hun show Oogcontact Van De Eenzaamste Soort liegen er niet om, dus dat belooft wat!

Zo’n weekend dus.

Eton Crop rocks on!

eton crop

Erwin Blom had me uitgenodigd voor een optreden van zijn band Eton Crop. Het 2e optreden in 20 jaar tijd, gisteravond. Het 1e optreden van hun come-back deden ze eergisteren in de Melkweg op het Grauzone Festival.

Erwin had het er met mij weleens eerder over gehad. Over zijn muzikale verleden. En ook omdat een bandje waar ik vroeger in speelde, MAM, uit dezelfde tijd stamt als Eton Crop. MAM won de 2e plaats in de allereerste Grote Prijs van Nederland in 1983. Eton Crop won hem zelfs ooit (in een ander jaar maar welk jaar, Erwin?)

Hier trouwens de oude MAM, opgenomen tijdens de finale van de Grote Prijs van Nederland ’83:

Eton Crop kende ik nauwelijks. Ik ben wat jonger dan Erwin en zat nog lang niet bij MAM in al die jaren. Ik maakte slechts deel uit van de allerlaatste editie begin jaren ’90.

Terug naar het optreden van Eton Crop van gisteravond. En of dat te gek was! Want: energiek, te gekke songs en een goeie band met veel onderling spelplezier. Er ging een energie van uit die ik vaak bij moderne bands mis. Moderne bands spelen teveel op safe, er mag niets fout gaat. Geen foute noot, alles moet loepzuiver gezongen zijn. FUCK dat!

Leeftijd zegt geen reet. Eens een rebel, altijd een rebel.

Rock on Erwin en co! Er iets niets dan muziek.

Met mijn mobiel nam ik een stukkie video op van een mooi moment, luister maar:

De pech van de elektronische muzikant

vpro-raap

Veel elektronische muzikanten hebben de pech dat het publiek er moeite mee lijkt te hebben een mens achter een laptop te zien staan, eventueel aangevuld met een grote knoppendoos. Dat publiek vraagt zich af of meneer of mevrouw misschien niet gewoon de mail staat te checken of de timeline van Facebook staat te lezen. Misschien dat hij of zij zelfs slechts op Play gedrukt heeft.

Wij muzikanten, wij *kuch* “echte muzikanten” hebben het een stuk gemakkelijker. Wij zitten met een rooie kop met zweet erop ons de tiefus te spelen en je ziet aan onze vingers dat dat godsgruwelijk lastig is.

Toch?

Punt is: jij snapt er waarschijnlijk geen reet van. Van die elektronische muziek niet en van die “echte muzikanten” niet. Menig “echte muzikant” speelt de grootste klotesolo uit zijn hele leven zonder dat een mens het in de zaal in de gaten heeft. Speel vooral een lange solo en ga langzaamaan steeds hogere noten spelen en versnel het tempo en hele volksstammen denken dat je enorm goed gitaar aan het spelen bent.

Glenn Gould, de klassieke pianist, stopte ooit in de 60-er jaren zo ongeveer gelijktijdig met The Beatles met optreden. Zij keerden nooit meer terug naar dat, in hun ogen, klotepodium. Want zij trokken zich terug in de studio, een plek die we met een beetje fantasie een analoge computer kunnen noemen. En net als met de computer begrijpt vrijwel niemand wat er in die studio precies plaatsvindt. Voor de muziekliefhebber is het een groot hocus pocus gebeuren.

Muziek is een taal die weinigen beheersen. Vandaag de dag leer je het niet meer op school. Wat een schande is! Nee we leren onze kinderen wel tekenen. En we leren onze kinderen wel taal. Maar een muzikale taal leren? Terwijl het oh zo leuk is om muziek met kinderen te maken. Om te ontdekken dat je ook zelf geluid kunt maken door te klappen en door te zingen. Je kunt spelenderwijs ontdekken dat er verschillende noten zijn. En dat noten ook vals kunnen klinken. En dat sommige noten als ze samenklinken niet zo mooi klinken. En anderen weer juist wel! Ach er is zoveel te leren, maar nee, we doen het niet. En dus staan we met open mond te kijken naar een “echte muzikant” en bekritiseren we de man of vrouw die met een laptop, die we overigens zelf ook hebben, op het podium staat. Omdat we niet doorhebben hoe dat werkt. Hoe muziek werkt.

Maar goeds. Het mag want het publiek heeft namelijk altijd gelijk. Toch?

Schijndel, what’s next?

marco-heide-schijndel

marco-heide-schijndel-gig3

Vandaag voor de 3e keer met Heide opgetreden. Ruim buiten Haags territorium in Schijndel dit keer. We hebben er wat fans gemaakt.

Gewoon met akoestische gitaar en zang. Geen stroom nodig. Maar wel een enorme uitdaging. En daarom oh zo te gek!

(foto’s: Antoinine / Wieke Eggels en Karin Ramaker)

Self-Image expo: een creatieve versterking in Den Haag

(voor bovenstaande slideshow heb je Flash nodig, voor non-Flash zie deze set op Flickr)

In het centrum van Den Haag, in de Haagsche Bluf neemt de standupgallery.com een winkelpand tijdelijk antikraak in de occupy voor kunstenaars en exposities. Afgelopen vrijdag mocht ik daar tijdens de opening van de expositie Self-Image met Heide een paar liedjes komen spelen.

Ik begeleidde Heide op akoestische gitaar. Moet ik/we vaker doen, want het is weliswaar erg naakt zo onversterkt maar wel zeer bevredigend. Tussen ons en het publiek zit niets, alleen een beetje lucht. En nadat ik de noten heb aangeslagen en Heide haar noten heeft gezongen sterven ze weg. Je moet de tijd dus zien te vangen zolang het duurt.

De expositie bestaat uit een combinatie van self-images die Sytske Roskam maakte, soms met een neutrale blik, soms blij, soms verdrietig, heel eerlijk èn de expositie Hart Op Straat van mijn partner Karin Ramaker. Op diverse muren zijn de foto’s in een speelse mozaïekvorm opgehangen.

Aan de bezoekers was gevraagd om wat eten en drinken mee te eten. Karin en Sytske hadden zelf ook het een en ander “voor het geval dat” geregeld. Het resultaat was een overvloed aan eten en drinken en een bere gezellige sfeer. Tussendoor klonk er geen muziek, iets dat volgens mij niemand miste. Het is juist heerlijk babbelen zo op die manier.

Leuk om mee te maken wanneer creativiteit op zo’n leuke manier bij elkaar komt. De expositie is nog tot en met 18 november gratis te bezoeken van woensdag t/m zondag te bezoeken @ Standup Gallery.

MAM – Ontwik

(mijn bijdrage aan de Write On Thursday, de #WOT)

Baksteen * uit klei of leem gebakken steen waarmee je huizen bouwt, klinker, tichel, tichelsteen, mop

Er zijn veel liedjes over auto’s geschreven en slechts 1 liedje over baksteen. Mijn oude band MAM heeft dat gedaan. Een band waarvan Spinvis altijd heeft gezegd dat die hem geïnspireerd en beïnvloed heeft.

Met baksteen kun je huizen bouwen. En stoeptegels gebruik je voor de straten. Ze zorgen voor de ontwikkeling van een wijk, een dorp, een stad, een land.

Hieronder een live-opname van dat lied, Ontwik. Ik sta op rechts met gitaar en lang haar. Begin jaren 90 in een zaaltje van Egmond Binnen. Engelsman Dave Green (-ex The Icicle Works) zat toen nog bij de band.

Uit het archief: MAM live @ Egmond Binnen

Mam, weet jij nog wanneer ‘k voor het eerst een boterham met kaas gegeten heb?

Ik herinner me dat optreden nog. Ze hadden een goeie PA staan en de kleedkamer was op zolder boven het podium. En Dave Green, toetsenist en -ex The Icicle Works, zat nog bij MAM. Enorm van hem genoten, er was muzikaal een klik tussen ons. Ik speelde gitaar.

En vrijwel ieder weekend logeerde ik bij Tom America, de bassist en liedjesschrijver van MAM. Dave was er toen ook. We deelden diverse muzikale smaken. Zoals daar is: Chaka Khan. Dave had een cassette van Chaka’s Naughty album bij zich. Die heb ik later nog vanuit Japan laten importeren. Was hier niet leverbaar, terwijl het het beste album van Chaka was en nog steeds is.

Dit alles zo’n 20 jaar geleden …


Lees verder