Luisteren is het lastigste

Ik ben dol op live optreden. Met name als er een beetje geïmproviseerd kan worden. Je moet dan goed luisteren naar elkaar. En dat is nu juist het lastigste.

Tegenwoordig neem ik veel op via mijn iPhone. Het is goed om zo je eigen spel te analyseren vind ik; wat doe ik goed en wat niet? En telkens besef ik: luisteren is het lastigste. Al gauw zit ik toch veel te veel in m’n eigen hoofd. Terwijl het allerbelangrijkste is om juist niet aan jezelf te denken maar aan het totaal. Goed spelen is dus vooral luisteren. Ik maak onderdeel uit van het geheel en het geheel draait niet om mij. En dat is dus verdomde lastig want ik speel al best een tijdje.

Samenspelen met anderen en improviseren vind ik heel bijzonder. Dat aftellen en gaan brengt een soort energie bij mij boven die met niets te vergelijken is. Het moet ineens allemaal kloppen. De politiek kan volgens mij nog veel leren van hoe muzikanten improviseren.

Laatst hoorde ik de opnames van een jamsessie van paar weken geleden terug. Ik hoorde dingen die me tijdens de sessie niet waren opgevallen, details van andere muzikanten. Heel vreemd dus, ik speelde goed maar een paar muzikale zaken waren toch langs mij heen gegaan. Zat ik er toch niet voldoende echt in en was ik toch teveel met mijn eigen shit bezig.

Het is natuurlijk ook heel erg mindfull, zen, of hoe je het ook moet noemen, om muziek live te spelen. Wie goed wil spelen denkt niet aan gisteren, of aan morgen. Daarom vind ik muzikanten die naar lekkere wijven in het publiek zitten te kijken ook geen echte muzikanten. Als je speelt ga je op in het totaal en luister je vooral. Maar goeds, dat is dus ook verdomde lastig.

Jezelf opnemen en terughoren is daarentegen echt onwijs vruchtbaar. Want ik wil als muzikant groeien, beter worden. En dat begint en eindigt toch echt bij heel goed leren luisteren.

Dat doet het publiek namelijk ook.

Ron Kane!!!

Je begint een nieuwe band en je eerste optreden is in Paradiso…

Wij zijn The Record Man en spelen vanavond om half 8 precies in Paradiso in het voorprogramma van The Dutch. 

van links naar rechts (Henk Hofstede en Tom America ontbreken helaas op deze foto): Marco Raaphorst, Bob Gaulke (New York), Pieter Bob, Fay Lovsky, Hans Croon, Bob Schimscheimer en Marcos Kuzka Cunha (Rio de Janeiro)

Een band die wel op een heel aparte manier tot stand is gekomen. Omdat onze gezamenlijke muziekvriend en grootste fan uit Los Angeles, Ron Kane vorig jaar ernstig ziek werd. Bob Gaulke uit New York riep daarom 30 muzikanten wereldwijd op om een paar get-well-soon-songs voor Ron te maken. Dat liep wat uit de hand, het werd een heel album, The Record Man genaamd. Want dat was Ron vooral: een Record Man met zijn enooooooorme verzameling aan albums, vinyl en cd’s.

Helaas heeft Ron het album nooit kunnen horen, hij kwam namelijk vroegtijdig te overlijden.

Ron had het natuurlijk geweldig gevonden om ons daar in Paradiso te zien. Dus stel dat ik nerveus word dan zal ik hem visualiseren ergens tussen het publiek. Met een smile op zijn gezicht.

Vanavond in Paradiso! Met Tom America – sampler + keys, Pieter Bon – zang, Hans Croon (The Dutch) – zang en gitaar, Marcos Kuzka Cunha (uit Rio de Janeiro) – bas, Bob Gaulke (uit New York) – zang, Henk Hofstede (NITS) – zang en dulcimer, Fay Lovsky – zang + keys + sampler, Marco Raaphorst – gitaar, Bob Schimscheimer – drums.

Shit nummers en shit zang

De laatste keer dat ik met een andere gitarist speelde was in 1990. Ik had mijn HEAO studio er voor aan de wilgen gehangen. En nu, 27 jaar later, stond ik in een oefenruimte in Scheveningen ineens hetzelfde te doen. Dat beloofde wat! Alleen maar eigen nummers, zo was besloten. En ik wilde zingen.

Gisteren, vijf repetities later, heeft de andere gitarist er de brui aan gegeven. Het ontbrak hem aan motivatie om toegewijd de tijd op te brengen om met de eigen nummers aan de slag te gaan. Ik zag het met hem heel erg zitten. Pijnlijk jammer dus!

Direct dacht ik dat het aan die shit nummers lag. En aan die shit zang van mij. De gitarist zei dan wel “het is puur persoonlijk en heeft niets met jullie te maken” maar wilde ‘ie ons/mij niet gewoon sparen?

Fuck it! De schaamte bestrijden, daar is het allemaal mee begonnen. Ik weet nog hoe Quintus vlak voor een optreden in De Pater in mijn oor riep: “kijk die mensen staan voor het podium maar wij staan EROP!” Met knikkende knieën op het podium staan, met een klote gevoel het podium verlaten, de twijfel, de angst, het hoort er allemaal bij. Daar is maar 1 antwoord op mogelijk: 

… and we don’t care!

Terug bij af. Alles is mogelijk. Let maar op!

Cultureel Café Tilburg met ‘zegzeg’: Tom America en Marco Raaphorst

Voorzien van een tafel, een lamp, een stemsampler, een gitaar, een computer en een beamer treed ik aanstaande zondag 27 maart 2016 samen met Tom America voor het eerst op onder de naam ‘zegzeg’.

Cor Jaring met het Magische Pershelm

Cor Jaring met het Magische Pershelm

Dat staat te gebeuren in Cultureel Café Tilburg (Cinecitta – Willem II Straat 29, Tilburg) tussen 12 en 14 uur (wij spelen 3 tracks tussen 13.35 en 13.45 uur).

Aldaar brengen wij onze gesproken muziek ten tonele. We laten ons vergezellen van de stemmen van ondermeer Provo-fotograaf Cor Jaring, kunstenaar Joost Conijn en fotograaf Stefan Vanfleteren.

‘zegzeg’!

NIMBY en Haags UIT Festival (2015)

2 festivals in 1 weekend, gewoon omdat het kan en ze super gezellig zijn: ons eigen buurtfestival NIMBY en het Haags UIT Festival. Dat was dus in dit weekend, nu, hier, terwijl ik het voor je blog.

NIMBY

Eerst alle kinderbuiken met ranja en pannenkoeken vullen is de traditionele start van het NIMBY-festival. Wat wel tot gevolg heeft dat de eerste act, in dit geval een optreden van verhalenmaker Sytze Schalk, geconfronteerd word met een peloton kids dat voor het podium zit uit te buiken.

Zelf begon ik het festival met een goed Haags bakkie van onze eigen urban NIMBY barista.

Met de introductie van ons zelfgebrouwen NimByr Triple Tropisch bier werd er Haagse geschiedenis geschreven. 10% schoon in de fles. Een heerlijk hoppend biertje met een muzikale afdronk. En neem je er 2 dan ga je hele zinnen zeggen.

De band Yellow Grass mocht het muzikale gedeelte aftrappen. Zeer fraaie samenzang en virtuoze gitaarescapades waaiden al snel over onze gezellige Biergarten. Goeie band!

We hadden mazzel want vandaag hadden we zon, zon, zon, een piekplein druppeltje regen hier en daar en nog meer zon, zon, zon. En zoals voorspeld bracht Gerson Main zelf ook wat zon mee ondanks dat het hem die dag wat tegen zat:

Het is best wel een drukke dag. Het is heel snel gegaan, dus moet ik ineens veel regelen. Dus ik was net in de auto een beetje down omdat, weet je wel, heel veel mensen zeiken aan je hoofd.

Dank jullie wel voor jullie goeie vibe. Ik weet niet of dit nog groter gaat worden of dat het juist de magie van dat het zo klein is. Ik vind dat jullie het geweldig doen. Dank jullie wel, want jullie hebben echt mijn dag goedgemaakt.

De carrière van Gerson heeft na de deelname aan het TV-programma De Beste SingerSongwriter Van Nederland een vlucht genomen. Logisch want wat een te gekke vogel! Kijk en luister zelf maar:

Maar ook de slotact Paul Istance and the Magic Mumble Jumble was een feestje. Voorzien van zowel een bassist als een tubaïst, aangevuld met een cellist, leverde dit een interessante gumbo aan geluiden op. Dwepend en opzwepend. Goed om alle buurtjes en buitenlui aan het dansen te krijgen.

Na een uurtje dansen op ouwe klassiekers door Beatnik DJ zat NIMBY 2015 er alweer op. Om 11 uur moest de rust in de wijk wederkeren. Toch grepen een paar leden van Paul Instance and the Magic Mumble Jumble hun kans om nog even een korte jam ten gehore te brengen. En weer ging het dak eraf.

Gezelligheid kent geen tijd in onze wijk met de toepasselijke naam Stroom Der Verademing. Volgend jaar weer? Ja toch!

Haags UIT Festival

Ter voorbereiding op het culturele seizoen is een bezoekje aan het Haags UIT Festival aan te raden. En dus doen we dat. Al jaren. Zo nam ik vanmiddag samen met mijn dochter en vriendin plaats in de geweldige oude zaal van de Koninklijke Schouwburg. Spinvis, Erik de Jong, trad samen met celliste en zangeres Saartje van Camp op. Wat ze deden was klein en intiem. Ik kreeg er een NIMBY-gevoel bij.

Na afloop kocht ik 2 kaartjes voor hun voorstelling van 5 november aanstaande. Dan beloven ze met loops, electronica en een lichtshow aan te treden. De recensies van hun show Oogcontact Van De Eenzaamste Soort liegen er niet om, dus dat belooft wat!

Zo’n weekend dus.