Lummelen: Nederland is het luiste volk

The Netherlands was officially the “laziest” nation in the world

Europe is haunted by the myth of the lazy mob – The Guardian

Pak aan Rutte: wij zijn het luiste volk. En maar kankeren op die andere landen…

Hup, ik doe er nog eentje:

Moreover, on the whole, poorer people typically work harder.

Europe is haunted by the myth of the lazy mob – The Guardian

De armen werken zich de tiefus. Een burn-out ligt op de loer.

Maar in een TNO-enquête zei bijna 40 procent van de werknemers in 2017 dat hun werk „vaak” of „altijd” hoge eisen aan hen stelt.

Nederlanders ervaren steeds meer werkdruk – NRC

Het is schering en inslag met die shitjobs vandaag de dag. Mensen doen massaal aan zinloos werk en branden helemaal op.

Toch gek want er is allang een medicijn tegen dit verderfelijke kwaad: lummelen.

Een volgende keer meer over dit fenomeen. Eerst ff lummelen. Het moet natuurlijk niet op werken gaan lijken…

dutje in Berlijn – foto Karin Ramaker

Niksen

Mijn blog bij Tumblr lumlr.tumblr.com ga ik niet langer voorzien van nieuwe content. De paginagrootte Cookie en data alert is een groot WhatTheFuck-moment waar ik mijn bezoekers niet mee lastig wil vallen. Beter om dat hier op mijn eigen blog in alle vrijheid te doen.

Over wat men nu Niksen met een hoofdletter noemt. Een term die de hele wereld over gaat als alternatief op de Oosterse zienswijzen. Gewoon uit eigen land en zonder dat je ervoor met je benen in een knoop op een mat hoeft te gaan liggen. Gewoon ff een kwartiertje of langer je muil houden, uit het raam staren, met je oogjes dicht naar muziek luisteren en je bent al een volleerd Nikser.

De Volkskrant bestempelde het als een internationale trend:

Internationale blogs pikken een trend op die wij al lang kennen. „Niksen is de verbeterde versie van mindfulness.”

Volkskrant

Zie je wel, geen reet doen is mindvoller dan wel iets doen!

Zelfs het blog Lifehacker is eindelijk wakker geworden. Wel maf want Lifehacking vond ik altijd HEEL ERG DOM. Het motto van Lifehacking is namelijk: meer doen in minder tijd. Mijn motto is precies het tegenovergestelde: minder doen in meer tijd. Want waarom zou je je haasten? Voor welk doel? Om sneller de pijp uit te gaan?

Between hygge, the Danish concept of coziness, and Sweden’s lagom, which encourages living a balanced life, there are plenty of buzzy Nordic lifestyle methods that proponents claim will make you a better person. But if your problem is less about finding happiness and more about tuning out the nagging voices in your head, you may want to head slightly south and check out the Dutch concept of niksen.

Lifehacker

Het schijnt dat sommigen mensen het niet kunnen. Die gaan maar door, die gaan maar door. Ongelofelijk! Heb ik nooit begrepen. Mensen leren vanaf kinds af aan dat ze iets moeten doen terwijl ze gewoon alleen maar adem hoeven te halen. Vaak is niets doen het beste dat je kunt doen. Het is de lege ruimte in de tekst. Het is de stilte in de muziek. Het is je middelvinger opsteken naar het calvinisme.

Het Niets is vaak beter, is vaak mooier, is vaak zinvoller dan Iets. Niets geldt tot in de eeuwigheid terwijl Iets allang dood is gegaan.

Het geheim van de luiaard

In de Amsterdamse dierentuin Artis hangt een luiaard aan een boom, met zijn kop naar beneden en zijn pootjes om een tak, want zo hangen luiaards aan bomen; alsof ze een hangmatje zijn. Hij wiegt hypnotiserend zacht heen en weer. Om hem heen is het een drukte van belang. Vijf of zes dwergzijdeaapjes dansen driftig om hem heen, in wanhopige pogingen de luiaard gek te krijgen, maar die grijnst ze alleen maar sloom toe: this aggression will not stand, man.

Als er één dier is dat de kunst van het lummelen onder de knie heeft, is het de luiaard, door katholieke ontdekkingsreizigers vernoemd naar de vierde van de zeven hoofdzonden. Op de grond beweegt de luiaard zich voort met een gemiddelde snelheid van 0,3 kilometer per uur, trager dan een schildpad. Oké: wat meespeelt is dat de luiaard met zijn slecht ontwikkelde oren en ogen in een soort constante roes leeft, schrijft zoöloog Lucy Cooke in Wilde verhalen – De ware aard van onbegrepen beesten (2018). En dan kauwt hij ook nog eens de hele dag op bladeren die alkaloïde bevatten, een spulletje dat ongeveer dezelfde werking heeft als valium: ‘Deze diertjes lijken dus niet alleen stoned, ze zíjn stoned.’

Maar evolutionair is het beest een groot succes. Hij gaat al 64 miljoen jaar mee, schrijft Cooke, en heeft kanonnen als de sabeltandtijger en wolharige mammoet overleefd. Luiaards zijn uitstekende overlevers. ‘Hun geheim? Precies: hun luie aard.’

Volkskrant artikel

Het gevecht om de aandacht en het kweken van behoefte door Facebook

Bij De Correspondent las in een aanklacht tegen Facebook:
https://decorrespondent.nl/7483/wat-je-terugkrijgt-als-je-van-facebook-gaat/

Facebook wil zolang mogelijk onze aandacht vasthouden door ons continu berichten voor te schotelen die wij leuk vinden. Sommigen beklagen zich erover maar blijven Facebook wel gebruiken. Heeft Facebook ons verslaafd gemaakt en wij zijn echt zo willoos?

Tja, over de Vrije Wil wordt al eeuwenlang een flinke boom opgezet. Het vragen om aandacht is wat iedereen doet. Elk bedrijf, elke omroep, elk nieuwsplatform, elk mens.

De televisie wordt vaak gezien als een domme doos die om aandacht vraagt. Je zit zinloos op de bank te kijken en wordt automatisch een avond lang vermaakt. Alsof er geen verzet tegen mogelijk is.

Steeds meer mensen doen de tv weg en gaan vervolgens Netflixen. Waar het woordje binge watching op van toepassing is. Weerloos zit men in plaats van 1 aflevering de hele serie in een klap te bekijken.

Weerloos zonder Vrije Wil?

In 1999 maakte Frans Bromet een documentaire over de mobiele telefoon:

De geïnterviewden zijn stellig: ze hebben geen enkele behoefte aan zo’n ding. Inmiddels zullen zij ook allemaal een mobiel hebben en vast en zeker inclusief mobiel internet. Zo gaat het altijd. Behoefte wordt gekweekt. Zelfs software updates verlopen zo. Je doet het maar, terwijl je er soms ook op achteruit gaat. Soms raakt de computer op hol en moet de slimme broer of buurman weer gebeld worden om de ellende op te lossen. En voor wat eigenlijk? Voor die ene feature extra waar geen mens op zit te wachten?

Een schreeuw om aandacht.

Kijk als ik in een roze tangaslip de straat op loop word ik uitgelachen maar mensen die eerst beweren dat ze iets echt niet willen en vervolgens een paar jaar later beweren er niet zonder te kunnen worden als heel normaal gezien.

Zo heb ik de plotselinge adoratie voor Pim Fortuyn – “onze Pim” – altijd apart gevonden. Lui die in voetbalstadions de hele wedstrijd “homo” riepen raakten helemaal in de ban van Pimmetje. Zelfs straatarme mensen raakten verknocht aan de dandy die zijn danderiaans niet eens onder stoelen of banken schoof.

Een gevalletje American Beauty?

Maar goeds, zijn wij allen zo weerloos en moeten we daartegen beschermd worden?

Ja dus, dat we weerloos zijn mag duidelijk zijn. Mensen die zelfs Facebook haten zitten zelfs op Facebook omdat ze anders zoveel moeten missen. Zijn ze eraan verslaafd geraakt net als aan de tv?

De Correspondent doet een oproep om van Facebook af te gaan maar adverteert wel op dit medium. Nogal hypocriet dus want men zorgt zelfs voor geldstromen richting Facebook. Wees dan principieel en weiger daaraan mee te doen. In het stuk van De Correspondent staat “Zet je automatische betaling aan Mark Zuckerberg stop”, maar men adverteert toch echt op Facebook. Of is De Correspondent weerloos? Men wil wel, maar men kan het niet weerstaan?

We raken verslaafd aan de middelen die onze verveling kan doorbreken. Die onze stemming even kan opkrikken. Daarom kijken we tv en vingeren we die socialstream van Facebook de hele dag door. En alles vraagt onze aandacht, maar dat is altijd zo geweest. Op straat zelfs word ik geconfronteerd met reclame. De hele tijd door. Mijn aandacht moet daar naartoe geleid worden en mijn behoefte moet gekweekt worden, ook al roep ik dat ik er geen behoefte aan heb. Weerloos heb ik daar niets over te zeggen.

Voor de Vrije Wil moet je wel iets doen.

Persoonlijk denk ik dat er tot op zekere hoogte een Vrije Wil bestaat. Wees je ervan bewust dat je zelf ook dingen kunt doen en maken. Dat het wereldnieuws geen prioriteit hoeft te zijn. Dat de Vrije Wil er alleen maar kan zijn op het moment dat jij je realiseert dat zolang jij gezond bent en je niet in een levensbedreigende situatie verkeert er helemaal niets aan de hand is. Niets hoeft dan je aandacht te vragen met de grootste prioriteit, maar je kunt zelf beslissen. Je werkt gewoon je werklijstje af, of je lummelt wat. Jouw keuze, koester het!

De Vrije Wil kan ook alleen maar ontstaan op het moment dat je beseft dat je kunt kiezen. Dat er geen enkele reden tot paniek is. De meeste mensen, ondanks de uitstekende situatie waaronder ze verkeren, stellen zichzelf de vraag “maar wat nu als dat niet zo blijft?” Die hebben een baan maar zijn bang dat ze die baan verliezen. Ze zijn bang voor de toekomst. En dat maakt ze weerloos. Maar het is een verkeerde gedachte die ingegeven is door angst. Iedereen gaat uiteindelijk dood, maar zolang dat juist NIET het geval is, zit er maar 1 ding op: LEVEN!

En voor diegenen die dat niet snappen of willen snappen is er vermaak. De hele dag door. Here we are now entertain us.

*gitaar pakken doet*