Slapen en in de kroeg zitten

Even nog ter aanvulling op mijn Masterclass Lummelen.

Slapen is ook een goeie vorm van niets doen.

Lummelen is zonder plan iets niet doen. Maar helemaal niets doen lukt je niet, door je neus ademen bijvoorbeeld. En je moet drinken. Dus in de kroeg zitten kun je ook beschouwen als een vorm van lummelen.

Een beetje lummelaar herken je aan de woorden: “is het alweer zo laat?”. Vervolgens maakt ‘ie z’n fiets los en ouwehoert nog een kwartier na met wat mensen op straat. In principe hoeft de lummelaar niet weg. Hij is namelijk altijd al waar ‘ie zijn wil. Hier, nu, op dit moment.

Masterclass lummelen

Ik kan lezingen over lummelen gaan geven. Ik, de expert lummelaar. Ik maak geen geintje.

Het valt me steeds vaker op hoeveel mensen het niet kunnen. Niets doen. En niet denken aan de dingen die je eventueel zou moeten doen. Ze kunnen het niet en keuren het alleen daarom af onder het motto van “als iedereen de hele tijd zou lummelen zou de economie stoppen”. Een nogal domme gedachte. De hele dag vergaderen, autorijden, of huizen kopen, dat gaat je ook niet lukken. Of op de WC zitten.

Lummelen is een staat van zijn zonder angst. Gewoon nietsdoen. Ok, als je aan de voet van een berg ligt te chillen en je hoort wat gerommel, kijkt omhoog en constateert dat het een loszittende grote steen is, natuurlijk dat je ff een paar meter opschuift, maar verder? Doe geen moeite. De mooiste dingen gebeuren onverwacht. Daarom zijn ze zo mooi. En ze vinden juist plaats op plekken waar je ze niet verwacht.

De niet-lummelaar zit nooit rustig. Die had eigenlijk iets belangrijkers moeten doen. De niet-lummelaar zit in zijn verrot dure huis met een zwembad – vrouwtje lekker in de bikini – zich toch heel schuldig te voelen. Slaaf van eigen angst. Schuldig, vooral naar zichzelf toe. Presteren. Wat nu is dat blijft niet zo, het is die angst. Vreselijk.

De lummelaar daarentegen is daar vrij van. Die leeft in het nu, kijkt naar de zee en denkt: jeetje. En sluit zijn ogen…

De kunst van het lummelen

I have a dream. It is called love, anarchy, freedom. It is called being idle.

Het boek The 4-Hour Workweek flikkerde ik na een paar hoofdstukken weg. Een voor mij totaal tegennatuurlijk boek. Net zoals Getting Things Done en Lifehacking. Die boeken proberen mij te conditioneren met het idee dat ik zo efficiënt mogelijk moet werken. Hoe je meer kunt doen in minder tijd.

Ze leren je trucs hoe je zo snel mogelijk een email kunt beantwoorden. Lees: zo ONpersoonlijk mogelijk. Die boef van The 4-Hour Workweek neemt een goedkope kracht in India aan om zijn emails te beantwoorden (ja, zelfs voor persoonlijke zaken!). Lifehacking komt met software oplossingen daarvoor; stuur je iemand een persoonlijk mailtje, krijg je een onpersoonlijk geheel geautomatiseerd antwoord terug.

Die boeken zijn geschreven vanuit de geest van De Zieke Manager. Zo’n manager die de hele dag op de klok staat te kijken en de voorraad loopt te tellen. Sneller, meer, meer, meer! En ze voeden jou op met het idee dat als jij die lessen opvolgt je meer gedaan krijgt en dus meer geld en tijd overhoudt voor leuke dingen. Een soort christelijke gedachte: het leven is een hel, maar daarna komt de hemel.
Lees verder

oude mannen, thaise vrouwen

jonge of oude vrouwen?

De pont zag ik voor mijn neus wegvaren. Geen punt. 13 minuten extra om even wat te lummelen. Bij al Ponte, dat leuke koffietentje op het IJplein van Amsterdam Noord, bestelde ik een cappuccino en ging aan een tafeltje zitten. De 3 uur lesgeven aan de School of Audio Engineering (SAE) zaten er weer op. Lekker.

Toen viel mijn oog op de sticker. Zonder telefoonnummer. Zelfs zonder URL.