“Ik ben ff door mijn huis aan het lopen met de laptop”

Het is maart 2008 en vanuit de studio van de RVU in Hilversum bellen we een paar van mijn vrienden en kennissen op. Ik ken ze via Flickr. Het zijn Haagse fotografen. Bert Kommerij vraagt ze naar hun internetgedrag. Hij zit in de droog klinkende spreekruimte.

“Beschrijf eens hoe je huis eruit ziet?”

Want de luisteraar kan immers niets zien.

Radiomaker Willem Davids zit aan de knoppen en ik zit naast hem te luisteren. Bert laat lange stiltes vallen nadat de persoon aan de andere kant van de lijn helemaal uitgesproken lijkt te zijn.

Want soms komt er nog iets moois op ’t end.

“Hallo zijn jullie daar nog?”

Ik neem de gesprekken mee naar huis en maak een korte versie van iets dat later op 9 grote schermen tijdens Beamlab in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam te horen en te zien zal zijn. De audio is dan voorzien van een stroom aan stilstaande foto’s van mensen die achter laptops zitten en met hun smartphones in de weer zijn. Zij en hun media-apparaten. Omdat wij ons erin herkennen.

Het is voor mij een nieuwe vorm van taal, ritme, muziek en een nieuwe vorm van podcasting.

De toekomst van de webpagina

Gisteren had ik het over de video zonder geluid. Hoewel daar veel mensen vies bij gaan kijken denk ik: ha, nieuwe mogelijkheden! Op het web wordt de content nog steeds beschouwd vanuit het idee van de maker als schrijver, als fotograaf, als videomaker of als radiomaker. Een foto bij een stuk tekst is vrijwel altijd zuiver illustratief bedoeld. En tekst bij audio of video is vaak bedoeld om een en ander wat toe te lichten. Echt vernieuwende toepassingen waarbij die verschillende media echt iets toevoegen, zie je zelden.

De stille video zou dat kunnen doen. Een beetje zoals een animated gif, want die is ook stil, maar dan met een afspeelknop en zonder steevast te loopen. Een video kan iets echt laten zien, wat in tekst niet mogelijk is. En omdat de video stil is kun je er ook gelijktijdig meerdere aanklikken of zou je een audio-bestand ernaast kunnen afspelen.

Het web heeft voor het eerst de mogelijkheid geboden om tekst, beeld en geluid samen te laten vallen en de gebruiker daar interactief een rol in te geven. Dat lukt je met andere media niet en juist daarom is het web zo leuk. Maar het vergt nog wel een dosis vernieuwing op dat vlak.

Helaas kun je vanuit audio niet linken. In video kun je dat wel maar dat wordt nog nauwelijks gedaan. Deze mogelijkheden, het linken naar content, zullen aan deze media in de toekomst toegevoegd gaan worden. En dat vergroot de mogelijkheden dan enorm simpelweg omdat de basis van het web, en de ware revolutie van de tijd waarin we leven, gevormd wordt door de hyperlink. De simpele stelregel zou kunnen zijn: als het linkt, dan is het internet. En dat linken zou binnen de content ook mogelijk moeten worden, dus vanuit een video naar een stuk tekst, of een stuk audio, of een beeld, of bewegend beeld, binnen of buiten de pagina.

We moeten verbinden via de hyperlink. Data zal straks nooit meer in een affe vorm beschouwd kunnen worden maar een onderdeel blijken te zijn van een veel groter, steeds veranderd, geheel. Als een afspiegeling van de wereld. Groter dan een jij of een ik.

Losgekoppeld in Berlijn: de impact van connectiviteit

connect

Het is zo’n keuze als je ff een paar dagen op stap gaat naar een andere plek: nemen we de laptops mee? M’n vriendin drong nog aan om nog vòòr onze trip naar Berlijn een MacBook Air te kopen zodat ik er de hele dag mee rond zou kunnen lopen. Toegegeven: mijn oude MacBook Pro is nodig aan vervanging toe. We besloten zonder laptops op stap te gaan. En zodoende waren we afgelopen 5 dagen zowat compleet offline, met uitzondering van beperkt internet via onze smartfones.

In tegenstelling tot wat je zou verwachten is de Berlijnse medemens helemaal niet zo’n openbare internetter. Mobiel gebruik in metro’s en op terrassen is zichtbaar veel en veel minder dan hier en het aantal laptoppende mensen op een terrasje of in een hip koffietentje is verwaarloosbaar klein. Het zou kunnen zijn dat we op de verkeerde plekken zijn geweest, maar in het openbaar coworken, of multi-functionele vrije werklocaties, we hebben ze er niet aangetroffen. Wat dat betreft maakte Berlijn een minder moderne indruk dan ik dacht.

Bij de prachtige winkel Buchhandlung Walther König aan de Spree kocht ik een pocketuitvoering van The Medium is the Massage, een typografische verhandeling op basis van de teksten van Marshall McLuhan vormgegeven door Quentin Fiore. Hoewel het boek al in 1967 werd uitgegeven slaat het voor 100% op onze moderne tijd. Zonder dat het woord internet valt, lees je over dit fenomeen. Marshall McLuhan is een van de weinige genieën die al in begin 60-er jaren wist te voorspellen dat radio en televisie een wereld schept vol connected media die toegankelijk zal zijn voor iedereen. Marshall zag toen al in dat de mensen samen de media zouden vormen (“we are the media”). En dat de apparaten die ons daarbij helpen extensies van onszelf zijn. Net zo goed als dat een fiets of een auto een extensie van onze benen zijn. Ze dienen ertoe ons te vervoeren. En zo dienen de media-apparaten ervoor om ons te verbinden met personen en plaatsen en objecten in de wereld. Ze vormen een extensie van lichaam en geest.

In deze 5 dagen dacht ik na over die veranderende rol van media in ons bestaan. Wellicht was het juist goed om even offline te zijn, om wat langer bij de dingen stil te kunnen staan en er wat afstand van te kunnen nemen. En dat juist in een stad waar ruim 20 jaar geleden nog een muur dwars door de stad liep om te voorkomen dat mensen vanuit het oosten naar het welvarender westen zouden vluchten. Je mocht toen niet voor welvaart kiezen. Vandaag de dag doen wij precies hetzelfde, wij zetten vluchtelingen uit als we ze hier niet moeten.

Toch breken ook wij graag muren af en door de verhoogde connectiviteit online zijn er al heel wat virtuele muren omgevallen. De oude gate keepers van de nieuwsmedia, de muziekindustrie, Hollywood en ga zo maar door. Goeie communicatie moet instant, direct zijn, dat weet iedereen. En dat kan nu dankzij internet, er is geen beter medium dan dat. En wat een ongelofelijke kick dat wij dat mogen meemaken nu dat allemaal nog zo in de kinderschoenen staat. Heerlijk pionieren, toch? Ik krijg er zelfs een beetje een Marshall McLuhan gevoel bij.

De doelstelling van Occupy? Check Occupied Wall Street Journal, No 1-2

occupy-w680
Veel mensen begrijpen de Occupy beweging niet. Ze vinden het stom dat er geen leiding is. En dat er geen duidelijk afgesproken doelen zijn.

Wat is het doel van internet? Wat is het doel van een democratie? Wat is het doel van het leven? Misschien zijn die doelen wel te groots en laten ze zich daardoor lastig formuleren. En zo is het voor Occypy, die een nieuwe democratie voor ogen heeft, net zo lastig om hun beweging een eenduidig doel te geven.

Een aantal journalisten die betrokken is bij Occupy doet onder de noemer Occupied Wall Street Journal een poging om Occupy te duiden.

If we want people’s democracy then we’ve got to build a people’s media — the two are inseparable.

We want to be the people’s media. Our first project is The Occupy Wall Street Journal, a four-page broadsheet newspaper with an ambitious print run of 50,000. It’s aimed at the general public. The idea is to explain what the protest is about and profile different people who have joined and why they joined.

Occupy Wall Street Media is not the “official” media of the occupation — there is no official media! This is one attempt by a group of journalists who support the occupation to offer a way for the general public to hear the stories, perspectives and ideas from inside the movement. We think the more voices, ideas and media the better.

Deze quotes zijn afkomstig van de KickStarter projectpagina van Occupy Wall Street Media. Het doel was om via deze crowdfunding-methode $12,000 op te halen maar de wereldwijde steun van Occupy resulteert erin dat de teller inmiddels al zelfs op $75,690 staat! Ruim 600% meer funding dan verwacht!

[yellow_box]Deel 1 en 2 van Occupied Wall Street Journal zijn gratis te downloaden of via Google Docs en Sribd te lezen.[/yellow_box]

Editie 2, gepubliceerd op 8 oktober 2011, 4 pagina’s

Editie 1 , gepubliceerd begin oktober 2011, 4 pagina’s

Foto: Meneer de Braker / creative commons BY-NC-ND

(via monoskop)

Internet als een vriendinnetje dat je erbij hebt

Die Gerrit Komrij levert toch een partij prachtige stukken aan voor NRC.nl! Vandaag weer, met als strekking de oude media die nog steeds ongelofelijk neerkijkt op alles wat wij op internet doen.

Ik citeer zijn prachtige slot:

Voor vele anderen is internet inmiddels, door gebrek aan probleemvormend gelul, onproblematisch. In hun digitale wereld worden revoluties gesmeed, tribunalen opgericht en meesterwerken geschreven, en op een dag zullen de minzame gedogers wakker schrikken.

Amen!

Oude media doodsbang voor bloggers

raapplank

Ze zijn bang voor ons. Ze zijn bang voor mij. De bloggers. De Do It Yourself generatie. Zelf content maken. Zelf publiceren. Zelfs met audio en video erbij. Zonder camera-ervaring, niet lullen, gewoon doen, content is king, publiceren!

Neem bijvoorbeeld de Haagse website die ik met een groep gepassioneerde Hagenaars/Hagenezen al jaren organiseer, Hofstijl. Op 26 mei hadden wij een item over planking in Den Haag en deden wij een oproep aan het publiek. Dat werd groots opgepikt. Ook door RTV West, onze lokale Publieke Omroep. Zij verzochten ons in de Haagse binnenstad te laten zien wat planking is voorafgegaan door een interview aan onze koffietafel met de laptop op tafel. Het duurde een week voordat die video online kwam *gaap* en wat denk je? Geen enkele keer kwam de naam Hofstijl in hun item voor. Dat was er overduidelijk uitgeknipt en ook alle screenshots van ‘een site’ kwamen zonder ons logo in beeld.

Maar er was gisteren nog meer aan de hand. Ik schreef een stuk over de 1 1/2 meter beton die van de dankrand van de 12e verdieping van onze flat naar beneden was gevallen. Een kwestie van achterstallig onderhoud van Haag Wonen. RTV West belde me nog geen 15 minuten later op voor meer informatie. En ’s middags nog een keer. In hun stukje over deze kwestie wordt geen enkele keer de naam Hofstijl genoemd.

Later die avond, ook nog steeds gisteren dus, werd ik door RTV West gebeld naar aanleiding van het overlijden van Ton Hoogduin. Of ik dat nieuws officieel kon bevestigen. Dat kon ik niet helemaal. Politie geeft telefonisch geen informatie hierover. Toch voelde het goed. A gut feeling. Diverse sites gecheckt, hier en daar wat emails gestuurd, dat soort zaken. Pas vandaag publiceert RTV West een kort bericht over zijn overlijden. Hun bron? Het Algemeen Dagblad.

Weer iets geleerd. Daaaaag RTV West! 6 planken nodig?

(foto: Maurits Burgers / CC BY-NC-SA)

Factor tijd

Als je een boek leest dan speelt tijd geen rol.
De tijd wordt misschien wel beschreven.
Maar deze tijd is flexibel.

Als je een foto bekijkt dan speelt tijd geen rol.
Misschien zie je aan de kleuren dat het een oude foto is.
Maar jouw tijd en aandacht heeft daar geen invloed op.

Audio en video zijn daarentegen geheel afhankelijk van tijd.
Zij lopen letterlijk op tijd.
Hun lengte ligt vast.
Je kunt niet sneller luisteren, niet sneller kijken.

Foto’s en boeken laten de lezer, de kijker, het tempo bepalen.
Audio en video dwingen zelf het tempo af.

Dat is de factor tijd in de media.