Categorieën
uitgesproken

Vrijdenkers

Het museum Ambassade van de Vrije Geest handelt in de vrije geest van de vader der filosofen, Hermes Trismegistus: “Wie met zijn geest over zichzelf nadenkt, kent zichzelf, kent het Al; het Al is in de mens”.

Dat alles samenhangt met alles.

Vandaag ben ik er polshoogte gaan nemen. Heb er vele gedetailleerde pentekeningen aangetroffen met gevisualiseerde vertellingen, vaak middels het uitbeelden van de logische verhoudingen tussen elementen zoals ‘aarde, lucht, vuur en water’, de Jacobsladder en andere grootheden waar de mens zich toe verhoudt. Het zijn een soort universele mindmaps.

Voor het nageslacht heb ik er een paar Kodakjes getrokken:

Vrijdenkers
De auteur van een woordenboek die opgesloten werd in de gevangenis alwaar ‘ie vervolgens kwam te overlijden. Zo zot en onvrij was het Nederland van weleer.
Ouroboros, de slang die in zijn eigen staart bijt / @ Ambassade van de Vrije Geest
Ouroboros, de slang die in zijn eigen staart bijt.
Dante, Divina Commedia, 1564 / @ Ambassade van de Vrije Geest
Dante, Divina Commedia, 1564.
Een dubbele Ouroboros, een eeuwenoud symbool voor de eeuwige wederkeer / @ Ambassade van de Vrije Geest
Een dubbele Ouroboros, een eeuwenoud symbool voor de eeuwige wederkeer.
Law editie Böhme, Works, 1764. De totale kosmos wordt hier uitgebeeld inclusief de goddelijke wereld. @ Ambassade van de Vrije Geest
Law editie Böhme, Works, 1764. De totale kosmos wordt hier uitgebeeld inclusief de goddelijke wereld.
@ Ambassade van de Vrije Geest
Categorieën
uitgesproken

Gerard Fieret, het manifest van Folkert de Jong en de gameboycameraman

Vandaag bezocht ik het GEM en het Haags Fotomuseum. Ik kwam voor de foto’s van Gerard Fieret. In zijn nadagen zag ik hem altijd in de stad met twee emmers vol duivenzaad aan het stuur, een tas van de Intertoys en een wollen muts op het hoofd.

Ik ben geen fotograaf, ik ben niet eens een kunstenaar. Ik heb me door de kunstacademie heen geworsteld en beheers een veelvoud aan disciplines; schilderen, tekenen, schrijven, dichten en fotografie. Ik kies er niet eentje, maar maak gebruik van diverse media. Ik ben een maker van beeldende kunsten. Ik vind het woord ‘kunstenaar’ te beperkend.

Een man naar mijn hart!

Waar ik naar zoek in fotografie is anarachie: in de context van de conservatieve maatschappij zijn mijn foto’s agressief. Een intens leven vol met passie – een solide passie voor het leven, dat is waar ze over gaan.

Een bekende uitspraak van Fieret was dat hij zichzelf niet als fotograaf zag maar als een ‘fotograficus’. Een graficus heeft de macht over de techniek en zet die naar zijn hand, terwijl een fotograaf er afhankelijk van is om wat hij heeft vastgelegd zo scherp en waarachtig mogelijk weer te geven. Dat verschil in benaderingswijze is misschien wel de kern van Fierets ongemak jegens de gevestigde fotografenorde: hij behoort er niet toe. Althans, hij voelt zich anders. ‘Ik ben geen Hasselblad-mannetje’, verzuchtte hij ooit.

De foto’s van Fieret zijn altijd sfeervol. Soms zijn ze onscherp juist vanwege het effect.

In het GEM zag ik hoe Folkert de Jong aanhaakt op De Stijl. Zijn manifest Plea for Humanity, een antwoord op Manifest I van Theo van Doesburg, fotografeerde ik natuurlijk ook. Kunst biedt immers in tijden van crisis soelaas.

Tot slot bekeek ik de foto’s van de Instagrammer gameboycameraman. Hij schiet op een oude gameboy-camera met een bijzonder lage resolutie. Lo-fi, imperfect, heerlijk.

Categorieën
uitgesproken

Een zaaier van de waarheid

Ik vertoefde gisteren voor de 3e keer in het Van Goghmuseum. Of was het misschien toch de 4e keer? Hoe dan ook, vandaag zag ik in zijn schilderijen iets nieuws: de geweldige expressie die uit de portretten van Van Gogh spreekt. Het gemoed van de geportretteerde spat van het doek af op een manier die gelijk is aan bijvoorbeeld een Rembrandt.

Echter, Vincent had hiervoor wel een Totaal Eigen Vorm gevonden zodat zijn werk zich totaal onderscheidt van de schilders die hem voor zijn gegaan. Zijn portretten die hij met de techniek van het pointillisme uitvoerde zitten vol expressie en zijn modern, vernieuwend. Van Gogh vond een universe expressie gelijk aan die van Rembrandt, alleen zonder diens realisme na te hoeven bootsen. Hij gebruikte daarvoor de techniek van het schilderen in stipjes en streepjes met complimenterende kleuren in tegenstelling tot het aloude mengen van verf.

Daarbij was de man zo oer-Nederlands, deze bleekneus met rossig haar, dit kind van een predikant, deze ultieme aardappeleter.

Hij begon met schilderen in 1881. Een kleine tien jaar later in 1890 stierf hij. Een kort mensenleven van slechts 37 jaar dat in die korte tijd de schilderkunst compleet op zijn kop heeft weten te zetten. Alleen heeft Vincent daar zelf niets van meegekregen, zoals het zo vaak gaat met kunstenaars. Hij was zijn tijd (te) ver vooruit. Maar we hebben het begrepen. En gezien. Gisteren opnieuw.

een zaaier van de waarheid

Categorieën
uitgesproken

Pracht expo van avontuurlijk provofotograaf Cor Jaring

Omdat ik samen met Tom America de nieuwe formatie ‘zegzeg’ begon kwam ik Cor Jaring op het spoor. Ik had weleens een foto van de provofotograaf met het Magische Pershelm gezien maar veel meer wist ik niet over hem. De song Dat is ’n tik van me waarvoor Tom de stem van Cor leende (zie hier) gaan we met ‘zegzeg’ live-on-stage naar de mensen toebrengen. Daarbij zal ik mij wapenen met een elektrieken gitaar.

Ik besloot op onderzoek te gaan en stuitte op een kleurrijk figuur. Een Cor die leefde op nicotine, drank, fotografie en sterke verhalen. Cor was niet gespeend van ook maar 1 piepklein haartje bescheidenheid. Cor was de beste fotograaf, zo vond ‘ie zelf.

In het museum Huis Marseille is de expo Cor was hier te zien, samengesteld door fotograaf Sander Troelstra. Ik ontdekte er nieuwe dingen. Fotografie die zichzelf helemaal niet hoeft te overschreeuwen omdat het ronduit geweldig was. Ik zag een Cor in Tokyo, een Cor in Indonesië. Een Cor die last had van heimwee en vaak met zijn ziel onder z’n arm liep als ‘ie weer eens moederziel alleen aan de slag moest in een ver land. In een  brief aan zijn vrouw Willy uit 1966 laat hij weten dat hij overspannen is en van de dokter in Tokyo een vitamine-injectie gekregen heeft. In Indonesië fotografeert hij Soekarno en verblijft zelfs in diens paleis. Daar ontmoet Cor ook de zangeres Nancy Sinatra die hem vraagt om naar Amerika te komen om Amerikaanse celebrities te fotograferen. Cor past en keert  zo snel mogelijk weer terug naar Amsterdam.

Misschien was het een sterk verhaal want Cor was gek op sterke verhalen en kon ze als de beste vertellen. Het waren vaak complete verzinsels. Menig maal “vergiste” hij zich zelfs over wie een beroemde foto gemaakt had. Zoals in zijn provoperiode een paar keer gebeurde.

In de laatste tweeënhalf jaar voor Cor zijn dood gaat fotograaf Sander Troelstra hem met zijn camera volgen. Hij herkent zich in Cor, in de liefde voor underdogs en het ongewone. Cor laat zich fotograferen want zelf kan hij het niet meer. “Een halve Cor”, zo noemt Cor zichzelf op mindere dagen. Chronische pijnen hebben hem de das om gedaan. Maar met Sander kan ‘ie er tenminste nog over vertellen, over die goeie ouwe tijd. Het voelt voor Cor alsof ‘ie nog een beetje aan het werk is.

Volgens zijn dochter ging Cor geheel zijn eigen gang, wat volgens haar te bewonderen is. Maar de kinderen hadden het zeker niet makkelijk vroeger. De vaak afwezige vader zat tot diep in de nacht in de kroeg en dronk het verdiende geld op. In een korte docu die tijdens de expo vertoont wordt zie ik hoe de tranen over de wangen van zoonlief rollen als ‘ie een foto van Cor ziet tussen de Indonesiërs.  Hij voelt de weemoed van pa. De fotograaf die gedwongen is om geld te verdienen, desnoods in een ver land. De ambitie riep. Maar hij zat liever in Amsterdam.

Het leven is een verhaal dat gemaakt moet worden.

(omslagfoto gepubliceerd onder CC BY-SA op Nationaal Archief: Jac. de Nijs)

Categorieën
portfolio

Interview Marc Weidenbaum over installatie Sonic Frame met mijn muziek

Ik voelde me al vereerd dat mijn muziek door Marc Weidenbaum werd uitgekozen voor de installatie Sonic Frame dat tot het eind van deze maand (februari 2015) in het San Jose Museum of Art (Californië, Amerika) te zien en te horen is (zie deze eerdere post daarover). Maar ik voel me vandaag opnieuw vereerd nu blijkt dat het San Jose Museum of Art ook voor een interview met Marc Weidenbaum op video mijn muziek heeft gebruikt. Dit terwijl men ook uit de 20 andere muziekstukken had kunnen kiezen.

Mijn muziekstuk Neziba is gebaseerd op 3 akoestische gitaarpartijen die ik opnam en vervolgens bewerkte met muzieksoftware. Het was een korte sessie van slechts een paar uur, maar ik merkte direct dat het gevoel van het stuk naadloos aansloot bij de beelden van de video waarvoor dit stuk bedoeld was.

Het gaat om de volgende video van videokunstenaar Josh Azzarella (druk daarna op de SoundCloud-player met mijn muziekstuk Neziba om ze tegelijkertijd af te spelen):

Mijn werk:

Categorieën
portfolio

Mijn muziek gebruikt in Momentum tentoonstelling in San Jose Museum of Art

foto van Marc Weidenbaum
foto van Marc Weidenbaum

Van oktober 2014 tot februari 2015 is in het San Jose Museum of Art (Californië, Amerika) de Momentum tentoonstelling te zien. Mijn muziek is een van de muzikale scores die de stille video van kunstenaar Josh Azzarella begeleidt in de installatie “Sonic Frame”. Het werk Momentum omvat drie kleine schermen en een groter scherm waarop mijn muziek en die van anderen te beluisteren is via hoofdtelefoons.

Hierbij mijn score die wordt gebruikt in de installatie:

Update 1: Voor de volledige achtergrondinformatie, inclusief een grote collectie foto’s, zie ‘How Sound Frames Vision’ op het disquiet-blog.

Update 2: In het artikel ‘Sound as Commentary – Marc Weidenbaum and the Sonic Frame’ wordt mijn naam genoemd.

Categorieën
portfolio

Neziba [disquiet0138-video-sonic-void]

Een track die ik maakte voor Disquiet Junto.

Opmerking: Dit speciale Disquiet Junto project is het resultaat van een uitnodiging van de San Jose Museum of Art om speciale een geluidsinstallatie te ontwikkelen die van oktober 2014 tot februari 2015 te zien zal zijn.

The “Untitled #8, 2004″ video by Josh Azzarella is part of the permanent collection of the San Jose Museum of Art in San Jose, California. This Disquiet Junto project is the result of an invitation by the Museum for me to develop a sound installation to be displayed on its second floor from October 2014 through February 2015. Tracks submitted to this project will be considered for inclusion in that installation.

En nu maar hopen dat mijn muziek straks te horen zal zijn in deze video-installatie in het San Jose Museum of Art in San Jose, Californië.

Update: mijn muziek werd uitgekozen voor de video-installatie in het San Jose Museum of Art in San Jose, Californië. (zie bron)

Mijn muziek gebruikt in Momentum tentoonstelling in San Jose Museum of Art

Meer over deze opdracht “Compose a 2.5-minute soundtrack to complement a work of silent video art″ — op: disquiet.com/2014/08/21/disquiet0138-videosonicvoid

Tot slot de volledige set (zal komende dagen aangevuld worden):

Update: mijn muziek werd opgenomen in de installatie Momentum. Zie deze blogpost.